Parabola de Filio regisSermo I
regisSermo I
glorie in decore ſuo glorioſum: ſtipatū legionibus angeloꝝ: ſanctoꝝ ornatū agmībꝰ deponentē ſuꝑbos: humiles exaltantē: damnantē demones: hoīes redimētē ⁊ dic: Beati qui habitāt in domo tua dn̄e: in ſecula ſeculoꝝ laudabūt te. Cuꝫ ergo mente ꝑceꝑistam p̄cioſas nūdinas: mercimonia tam preclara: ꝯſtrue ſarcinā tuam amorē dei. Uidiſti regiōeſ: aīadu̓tiſti nūdinas: ſarcinā ꝯſtruxiſti ⁊ beatus es. Negociare gͦ donec veniatdn̄s deus tuus: vt ei dice̓ poſſis. Dn̄e qͥnqꝫtalenta tradidiſti mihi: ecce alia qͥnqꝫ ſuꝑlucratus ſum: ⁊ audire merearis: intra in gaudiū dn̄i tui ſponſi eccleſie: qui eſt benedictꝰin ſecula.Parabola beati. Gernardide filio regisEx diues ⁊ p̄potens deus op̄s filium ſibi fecithoīem quē creauerat cui ſic̄ puero delicato pedagogos delegauit legē prohetas ceteroſqꝫ tutores ⁊ auctores vſqꝫ adp̄finitū tempꝰ eius ꝯſūmationis. Inſtruxiteū ⁊ monuit: dn̄m eū paradiſi ꝯſtituēs: omneſqꝫ theſauros glorie ſue ei oſtendēs ⁊ repromittēs: ſi ſe non deſereret. Et ne qͥd deeſſet bonis ſiqͥdem eius etiam liberū arbitrium indulſit: vt enī bonū eius eſſet volūtarium non coactū. Accepta licētia boni ⁊ malicepit eū tedere bonoꝝ ſuoꝝ: a ꝯcupiſcētiaſciendi bonū ⁊ malū. Egreſſus igit̉ de paradiſo bone ꝯſciētie noua querēs que neſciebat: qui nulla adhuc niſi bona nouerat: paternis legibꝰ ⁊ pedagogis relictis māducauit de ligno ſciētie boni ⁊ mali ꝯtra vetitumpatris: ⁊ abſcōdens ſe miſer ⁊ fugiēs a faciedn̄i cepit vagare puer inſipiēs ꝑ montes altitudinis ꝑ valles curioſitatis: ꝑ campos licentie: ꝑ nemora luxurie: ꝑ paludes voluptatū carnaliū: ꝑ fluctꝰ curarū ſecl̓ariū. Uidens antiquꝰ p̄do laſciuū puerū ſine cuſtode ſine rectore: ꝓcul a domo pr̄is vagātemacceſſit ⁊ pomula illa inobediētie manumle ꝑſuaſiōis ei porrigēs: poſtqͣꝫ ꝯſenſum abeo elicuit aggreſſus ē miſerū ⁊ in terrā. id ē.in terrena eū deſideria p̄cipitās: pedeſqꝫ .i.mētis affectiōes ne reſurgat fortiſſimis ei ſecularis ꝯcupīe vinculis alligans: manuſqꝫoꝑatiōis ⁊ oculos mētis: miſit eū in nauimmale ſecuritatis: ⁊ flante vehement̓ ventoadulatiōis trāſuexit eū in longinquā regionem diſſimilitudīs. Veniēs ille in regionemnō ſuā: venalis factꝰ eſt oībꝰ qͥ pret̓ grediuntur viā. Diſcit porcos paſcere: ſiliqͣs porco-
rū māducare: dediſcit omīa que didicerat: ⁊diſcit q̄ neſciebat: ẜuilia ſcꝫ oꝑa. Uinctuſqꝫin deſperatiōiſ carcere: vbi in circuitu impijambulāt: in mola illa impie circuitiōis cogitur molere emolumēto male ꝯſciētie. Prochdolor. Et vbi nūc eſt pr̄ ille potētiſſimuset dulciſſimꝰ: atqꝫ liberaliſſimꝰ? Nunqͥd pōtobliuiſci filiū vteri ſui. Abſit abſit. Nō obliuiſcit̉: ſꝫ miſeret̉ dolet ⁊ ꝯquerit̉: de abſentia ⁊ ꝑditiōe filij ſui. Mādat amicis: ſollicitat ſeruos: oēſqꝫ ſuſcitat ad reqͥrendū eum.Unus ſeruoꝝ timor ad imperiū dn̄i filij fugitiui veſtigia ꝓſequēs in ꝓfundo carcerisinuenit filiū regis carnalibꝰ pctōꝝ ſordibusobſitū: vinculis ⁊ catenis male ꝯſuetudīs ligatū: miſerū ⁊ amentē in miſeris ſecurū ⁊ ridentē. Quē verbis ⁊ verberibus vrgēs vtexiret ⁊ rediret tanta miſerū ꝯfuſiōe deiecitvt ſicut morti iaꝫ vicinꝰ iaceret ⁊ adhereretin terra vent̓ eiꝰ. Egreſſus ē veſtigio aliuscui nomē ſpes: vidēſqꝫ filiū regis a timore n̄erutū ſꝫ obrutū: nō adiutū ſꝫ deiectū: acceſſitlenit̓ ⁊ ſuſcitās de terra inopem: ⁊ de ſtercore erigēs pauꝑem: leuanſqꝫ caput eiꝰ ⁊ coacta in vnū ꝯſolatiōis veſte: oculos eiꝰ detergens ⁊ faciē: heu inqͥt qͣꝫti mercēnarij in domo pr̄is tui abūdant panibꝰ: tu autē h̓ fameperis. Surge obſecro ⁊ vade ad pr̄em tuuꝫet dic ei. Pater fac me ſicut vnū ex mercēnarijs tuis. Tunc ille tandē vix ad ſe modicuꝫreu̓ſus: tu ne es inqͥt ſpes? Et quō ſpei ītroitus potuit patere: intantuꝫ ⁊ tam horribileꝑfundū deſperatiōis mee: Ego ego inqͥt ilila ſum ſpes a pr̄e tibi trāſmiſſa te adiutura:te nō deẜtura: donec te introducā in domūpr̄is tui ⁊ in cubiculū genitricis tue. Et o inqͥt ille dulce leuamē laboꝝ: dulcis ꝯſolatiomiſeroꝝ: o vna ⁊ nō infima de tribꝰ cubiculiregꝭ aſſiſtricibꝰ vides carceris mei ꝓfundūīmane: vides vincula q̄ tn̄ ad ingreſſum tuūiam ex maxima ꝑte diruta ſunt ⁊ diſſoluta:vides captiuatoꝝ meoꝝ īmanē ml̓titudinēfortitudinē: velocitatē: a ſtutiā: ⁊ qͥs tibi locus h̓. At ſpes ne timeas inqͥt: qͥ nos adiuuat miſericors eſt: qͥ ꝓ nob̓ pugnat op̄s eſt:plureſqꝫ ſunt nobiſcū qͣꝫ cū illis. Suꝑ hͦ oīaadduxi tibi a pr̄e miſſum equū deſiderij: cuicū inſederis me duce ab his oībꝰ ſecurꝰ ꝓficiſceris. Dixit: ⁊ mollibꝰ ſtramentis pie deuotiōis ſubmiſſis: ⁊ bonoꝝ exemploꝝ calcaribꝰ additis eqͦ deſiderij impoſuit filiū regis: ſꝫ frenū defuit. Tanta erat feſtinatio fugiendi. Ilico equus currit infrenis: trahitſpes ante: timor aūt retro vberibus vrget ⁊minis. Tūc vidētes hͦ turbati ſunt pͥncipes
G
G
Mal. 2º
qp. 3