Ser. CLXXIXBeati Bernardi
vt a ꝓſperitate anīo ſeparemur: et aduerſitatē animo cōplectamur: ſi volumꝰ illū ſeqͥqui regnū fugit: ⁊ ad paſſionē voluntariꝰ venit. Animaduertis igit̉ quia vie iſte vie viteſunt: ducētes ad vitā: Beati mites: qm̄ mites docebit dn̄s vias ſuas: continget em̄ eisqd̓ ſequit̉. Adimplebis me leticia cuꝫ vultutuo. Quia qͣꝫdiu ſumꝰ in corꝑe ꝑegrinamura domīo: longe ſumꝰ a facie dei: a vultū glorie: a cōtemplatiōe maieſtatis: niſi quia plerūqꝫ miſericors ⁊ miſerator: dn̄s illuīat vultū ſuuꝫ ſuꝑ nos. Hoc aūt facit cū remota nube illa que oppoſita erat ne trāſiret oratio:accedimꝰ ad illū et illuminamur: reuelata facie gl̓iam dei ſpeculantes. Nō autē ita ꝓpͥereuelata facię accipiamus: cuꝫ videamꝰ adhuc ꝑ ſpeculuꝫ ⁊ in enigmate: ⁊ carnali opere teneamur. Reuelata dicit: quantū ad caliginē corpoꝝ. Vnde ſpiritꝰ iſte creatꝰ aliqn̄creatorē ſpirituū emergit: ⁊ adherēs ei vnꝰcum eo efficit̉. Nulliꝰ autē momenti eſt iſtacōtēplatio: quia ſpiritꝰ clauſtris corꝑis circumdatꝰ frequenti carnis cogitatiōe religit̉et ſupra creaturā conſtitutꝰ: infra quoqꝫ viliſſima ꝓtinus reperit̉. Sed ⁊ creator ſpiritus cuiꝰ magna ſunt opera: exquiſita in omnes voluntates eiꝰ: modo accedit neſcientibus nobis: mō ignorātibꝰ nobis recedit: qꝛneſcimꝰ vnde veniat aūt quo vadat. Et plerūqꝫ qͣꝫto frequentiꝰ querit̉: tāto velociꝰ elō. gat̉: iuxta qd̓ ⁊ ip̄e loquit̉ ſpōſe. Auerte oculos tuos a me: qꝛ ip̄i me auolare fecerūt. Cōtingit etiā vt cū q̄rit̉ fugiat: ſicut ſponſa ſe incāticis multiplicit̓ oſtendit queſiſſe ⁊ non inueniſſe. Nō ē autē vultꝰ iſte ⁊ vultus illi glorie deū īueniſſe: qꝛ ſuꝑ cherubin qui vniuerſitati angeloꝝ puriſſimꝰ ⁊ clariſſimꝰ exhibetur: nobis vero ſpeculatorijs ⁊ vmbratilibꝰadumbrat̉ imaginibꝰ. Quia vero hic vultūdei ſicuti eſt videre non poſſumꝰ: adimpletionē leticie non habemus donec trahat nosad ſeip̄m ⁊ accedat caput corpori: ⁊ ſit deusomnia in omnibꝰ. Illic erit adimpletio: hiceſt guſtus. Guſtamus em̄ ⁊ videmꝰ qm̄ ſuauis eſt dn̄s: ſed guſtus iſte nō tranſit in potum qꝛ licꝫ videamꝰ tn̄ nō penetramus. Inguſtu vero ſuauis: adimpletiōe mirabilis.Sāctoꝝ autē aīe terrenis exute corꝑibus qͣiā ad ſedes ethereas aduolauerūt licꝫ bibāttn̄ nō adimplent̉: nō tn̄ inebriant̉. Quāuisem̄ multa beatitudine ꝑfruant̉: expectāt tn̄reſurrectionē mortuoꝝ corpoꝝ: cuꝫ in terraſua duplicia poſſiderint: ſempiterna perfundant̉ leticia. Modo em̄ illis ſingulis ſingule ſtole albe date ſunt: ⁊ iniunctū vt ſuſtine/
Ser. CLXXIXaut tempꝰ adhuc modicū donec impij cōterant̉ duplici contritiōe: ⁊ ip̄igemīa beatitudine coronent̉. Cum gͦ nondū hebeāt qd̓ habere deſiderāt: inebriari nō poſſunt ſꝫ eſt eisilla viſio potus: vt ſicut abſqꝫ labore bibit̉ita ſine labore quieſcat̉: donec ſatient̉ cū apparuerit gloria eius. Cū autē reſurgemꝰ inviꝝ ꝑfectuꝫ in menſura etatis plenitudinisxp̄i: ⁊ glorioſa illa ciuitas margaritis ſuis ornabit̉: ⁊ ſicut letantiū oīm habitatio erit ī eatunc adimplebit nos leticia cū vultu ſuo qꝛvidebimꝰ eum ſicuti ē. Tunc inebriabimurab vbertate domꝰ ſue: ⁊ torrēte voluptatisſue potabit nos: dicet̉qꝫ nobis: bibite et inebriamī chariſſimi: qꝛ ⁊ aīa illuminatōem: etcorpꝰ gl̓ificatōem iure ꝑpetuo poſſidebuntSequit̉. Delectatiōes in dextera tua vſqꝫ īfinē. Siniſtra dei: vita pn̄s eſt. Et quia proſiniſtro ducimꝰ quicqͥd nō multuꝫ curamusꝑ ſiniſtrā pn̄s vita accipit̉. In qua dn̄s electos ſuos ſic ab īpijs ꝑmitrit flagellari: vt etiam patiat̉ occidi. An nō tibi vidēt̉ obliuiōidari qͥ dicunt: ꝓpt̓ te mortificamur tota dieeſtimati ſumꝰ ſic̄ oues occiſiōis: qͣre faciē tuam auertis: obliuiſceris inopie noſtre? Perdexterā ꝟo illa beata vita ſignat̉: q̄ neſcit niſi gaudia: de qua nihil dicere poſſumus: niſiqꝛ glorioſa dicta ſunt de te ciuitas dei. Ibi pᵍſunt delectatiōes ille quas oculꝰ non viditnec auris audiuit: nec in cor homīs aſcenderunt que p̄parauit deus diligētibꝰ ſe. In ſiniſtra tribulatiōes: in dextera delectatiōes.Uſqꝫ quo aūt? Vſqꝫ in finē. Quis ē ille: Finis ad iuſticiā xp̄s omni credenti: finis ille d̓quo ſapiens dicit. Te cernere finis ē ꝯſūma Etus. Ipe eſt finis ad quē cū venerimꝰ: nihilamplius ſitiemus: ieſus xp̄s ſpōſus eccleſiequi eſt benedictus in ſecula. Amen.De quinqꝫ negociationibus et quīqꝫ regionibus.Egociamī duꝫvenio: verbum pr̄is: vnigenituſdei ſol iuſticie ſummus ille negociator de vltimis celoꝝ finibꝰ noſtre redem/ptiōis p̄ciū aſportauit. Fidelis iſta negocia/tio ⁊ oī acceptiōe digniſſima: in qua rex: filius regis efficit̉ negociatio: auꝝ ꝓ blūbo tribuit̉: ꝓ peccatore donatus eſt iuſtus. O qͣꝫindebita miſeratio: qͣꝫ gratuita etiā ꝓbata dilectio: qͣꝫ inopinata dignatō: qͣꝫ ſtupēda dulcedo: qͣꝫ inuicta māſuetudo: qͣꝫ vilis negociatio: vbi filiꝰ dei ꝓ ſeruo tradit̉: ꝓ creaturacreator occidit̉: ꝓ mancipio dn̄s cōdemnat
Can̄. 6.
Can̄. 6.
Exca. 5
psͣ. 86.
Ro. l.