De Berbis libri Sapientie Ser
ſtra ſperat exaltationem: ſiqͥdem humiliaſtinos in loco afflictiōis: ⁊ operuit nos vmbramortis. Vſqꝫ adeo vita nr̄a inferno appropinquauit: qͦ nos humiliabimꝰ vltra. Quevtilitas in ſanguīe nr̄o: ſi deſcēderimꝰ in corruptionē. Sane nihil aliud infra nos ē qͣꝫ irreparabilis illa corruptio: poſt vmbrā mortis nō reſtat niſi mors: poſt locū afflictionisſolus ſuꝑeſt locꝰ mortis. Qui ſe inqͥt hūiliat exaltabit̉. Si dixiſſet: qͥ hūiliatꝰ fuerit exaltabit̉: exultaſſeꝫ vtiqꝫ tāqͣꝫ certiſſime hūiliatꝰ ⁊ vehement̓: Nūc ꝟo cū dicat qͥ ſe hūiliat exaltabit̉: anguſtie mihi ſunt vndiqꝫ: necignoro qͥd eligā: ſꝫ qͥd agam. Exaltari cupioqꝛ ſummoꝑe id neceſſariū. Siqͥdeꝫ neqꝫ hicmanentē habeo ciuitatē: nec bonuꝫ eſſet hicmanere etiā ſi liceret. Porro inferius adhucire perire ē. Iaꝫ em̄ locū teneo inferiorē: ⁊ qſolū habeat intra ſe infimū hoc eſt infernū: fime illuc humiliauero nō ē ſpes exaltationisſi me nō humiliauero idētidē deſꝑatio ē exaltatiōis: qꝛ qͥ ſe humiliauerit exaltabit̉: ⁊ istm̄. Si hͦ egero mors mihi eſt: ſi aūt non egero ⁊ ab exaltatiōe repulſus: nec ſic effugiammanꝰ mortis. Sꝫ ſi hͦ difficile patet: ſaltē qd̓1s. ꝓmiſſuꝫ eſt cōſideremꝰ. Oīs qͥ ſe exaltat aithumiliabit̉. Quē em̄ ꝟitas humiliat: ip̄e qͦmō ſe exaltat? Neqꝫ hͦ dicimꝰ quo: ſꝫ quō: qꝛnō locꝰ videt̉ deeſſe ſꝫ ꝟtus. Non inqͣꝫ deeſthoī quo exaltare ſe poſſit: ſꝫ deeſt oīno qͥ poſſit. Eſt qͥdē volūtas multa: ſꝫ nulla facultasNēpe velint nolint hoīes: cōmunis totiusuſt. ade: totiꝰ humani generis vox eſt: in ꝟitatetua humiliaſti me. Quiſqͥs aūt in ꝟitate humiliat̉: veracit̓ hūiliat̉: nec niſi fallacit̓ exaltatur. Quid eſt auteꝫ falſo exaltari: niſi verenō exaltari. Gr̄as ei: qꝛ nō dixit: omnis qͥ ſeexaltauerit exaltabit̉. Quō em̄ conare mihiin vanū exaltari ſi id arbitraremur: qn̄ ne ipſa qͥdē nūc deſperatio ꝓficiēdi: appetitū cohibet exaltādi. Et forte hͦ eſt qd̓ ait: qͥ ſe exaltat humiliabit̉: nec ꝑtinet ad effectū qͥ nullꝰeſt: ſꝫ ad effectū qͥ ſtultꝰ eſt. Quātos em̄ videmus humiliatos ſꝫ nō hūiles: ꝑcuſſos ſꝫ nondolētes: curatos qͥdē a dn̄o ſꝫ ne ip̄a curatione ſanatos. Hi ſūt qͥ ſub ſentibꝰ eſſe delitiascōputāt diſſimulantes peccata que actitantlubricuꝫ in qͦ titubāt: tenebras qͥbꝰ caligant:laqueos inter quos ambulant: locū afflictionis quem inhabitant: corpus mortis qd̓ geſtant: iugū graue quod tolerāt: grauiorē cōſcientiam quam occultant: grauiſſimam ſententiaꝫ quam expectant: Talis ille erat: cui.j. Iohannes in apocalypſi ſcribere iubebatur.Dicis quia diues ſum ⁊ nulliꝰ egeo: ⁊ neſciſ
qꝛ tu es pauper ⁊ miſer ⁊ miſerabilis: ⁊ cecꝰ⁊ nudus. Nec mirū ſi ſit vana ⁊ mēdax exatatio filiorū hoīm: ſiquidem vani ſunt ⁊ mēdaces. Humiliat eos veritas: exaltat vanitas. Et dilexerūt magis tenebras qͣꝫ lucem:amplectentes exaltantē ſe vanitatē: ⁊ querētes mēdaciū. Porro contra veritatē q̄ ſe humiliat: votis ⁊ ſtudijs qͥbus poſſunt diſſimulationibꝰ ⁊ conatibꝰ friuolis recalcitrantes.Fecimꝰ ne aliqͥd? Puto qꝛ inuenimꝰ etiaꝫ qͥmodo hūiliat hō ſeip̄m. Dico aūt: vt adhereat humilianti ſe ꝟitati: nec diſſimulet: ſꝫ cooperet̉ ei deuoto pietatis affectu. Proindecauebo deinceps qͣꝫ ſollicite potero duriciācordis: ſentiā ⁊ plangā dolorē meū: ne ſi forte inſenſibile fuerit: ſit etiaꝫ inſanabile vulnꝰmeū. Ero vir vidēs pauꝑtatē meā ī ꝟga indignationis eiꝰ: ne veniat aīa mea in ꝯſortioeoꝝ de qͥbꝰ veritas ait: ꝑcuſſi eos. ⁊ nō dolū 3erūt. Et itē: Curauimꝰ babylonē ⁊ nō eſt ſa 3nata. Grauis curatio hūiliatio hec: ſed grauior moribꝰ ſuꝑbia eſt q̄ vtinā ſic curet̉ vt ſanetur hac cura. Cōſentiam itaqꝫ aduerſariomeo: acqͥeſcā iudici meo: cedā deniqꝫ vrgenti aculeo ne bis pungar. Tale enim reor eſſeqd̓ dn̄s ait: Oīs qͥ ſe exaltat humiliabit̉: ⁊ qͥſe humiliat exaltabit̉. Ac ſi dicat. Quiſqͥs ꝯͣſtimulū recalcitrat duplo punget̉: parceturaūt ei qͥ ſenſerit ⁊ dederit locū ire.De verbis libri ſapientie iuſtuꝫdeduxit dn̄s per vias ⁊cͣ.Uſtum dedu-xit dn̄s per vias rectas: ⁊ oſtēditilli regnum dei: ⁊ dedit illi ſciētiāſanctorū. Honeſtauit illum in laboribus: etcōpleuit labores illius. Eſt iuſtus qui in pͥrcipio ſermonis accuſator eſt ſui: ⁊ eſt iuſtusqui ex fide viuit: ⁊ eſt iuſtus qui abſqꝫ terrore eſt. Et pͥmus quidē bonus: qꝛ accedit adviam: ſecundus melior: qꝛ currit ꝑ viam: tertius optimꝰ: qꝛ iā appropinquat ad finē vieHic tamen accipiamꝰ primū: quē velociusīuenimus: Hūc deduxit dn̄s ⁊ nō aliꝰ: quiaipſius eſt de via iniquitatis ad viā veritatisreducere: ⁊ deducere ꝑ eam. Per vias inqͥtrectas. Uie domini vie recte: vie pulchre:vie plene: vie plane. Recte ſine terrore: qͥaducūt ad vitaꝫ: pulchre ſine ſorde: qͥa docētmūdiciā: plene multitudine: qꝛ totꝰ iam mūdus intrat xp̄i ſagenā: plane ſine difficultatequia donant ſuauitatē. Iugum enim eiꝰ ſuque eſt: ⁊ onus eiꝰ leue. Et oſtēdit illi regnūdei. Regnū dei ꝯcedit̉: ꝓmittit̉: on̄dit̉: percipit̉. Concedit̉ in p̄deſtinatione: ꝓmittitur
Apoc̓.
Luc̄. 18
paͣ. n12
Sapͣ. 10.
Iere .5.Iere. 51.