In Pſalmū. LXXXIIII Sermo
De verbis pſalmi. Audiamquid loquat̉ in me dn̄s deusQuiſ ibilia deiapoſtolo teſte: a creatura mundiꝑ ea aue facta ſunt intellcta ꝯſpiciunt̉. Et ē velut cōmunis qͥdam liber ⁊ catena alligatꝰ vt aſſolet ſenſibilis mūdus iſtevt in eo ſapīam dei legat qͥcunqꝫ voluerit.Erit tn̄ cū celū plicabit̉ ſicut liber: in qͦ vtiqꝫdeinceps lege̓ habeat neceſſe: qm̄ erunt oēsdocibiles dei: ⁊ quēadmodum creatura celiſic ⁊ creatura mūdi: iam nō ꝑ ſpeculū ⁊ ī enigniate: ſꝫ facie ad faciē deū videbit: ⁊ ſapīaꝫeiꝰ ad liqͥdū ꝯtemplabit̉ in ſeipſa. Interimꝟo opꝰ hꝫ hūana aīa velut qͦdam vehiculocreature vt ad cognitionē creatoris aſſurgatcū econtra longe beatiꝰ ꝑfectiuſqꝫ angelicanatura in creatore noticiā habꝫ creature: adquā nimirū excellentiā licet ad modicum rapta fuiſſe videt̉ aīa illa beata: que collectuꝫſub vno ſolis radio mūdū vniu̓ſum ꝯſpexitde qͦ miraculo btūs papa gregorius in librodialogoꝝ ſcribēs: Uidēti inqͥt creatorē anguſta ē oīs creatura. Felices ꝓinde qͥ ſatiantur ex adipe frumēti: nec opꝰ hn̄t ſuge̓ mel d̓petra: oleūqꝫ de ſaxo duriſſimo: qͥ videliceinuiſibilia dei nō inuiſibilibꝰ rimādo ꝑquir̄ſed in ſeipſis ad liqͥdum intellecta ꝯſpiciūtUerū vt iam diximꝰ angelice felicitatis illd̓eſt: non fragilitatis hūane. Queramꝰ igiturꝑ ea ſaltē que facta ſunt intellectū inuiſibilium dei: q̄ ſi in ceteris creaturis intellecta cōſpicit aīa: neceſſe ē vt longe ampliꝰ ꝯſpiciat ⁊ītelligat multo ſubtiliꝰ in ea creatura que facta ē ad imaginē creatoris: hoc eſt in ſeipſa.Nullus deo vicinior gradus: int̓ oēs q̄ ſubſole habitāt creaturas qͣꝫ aīa hūana vt meribꝫ. to ꝓpheta dicat ad ipſum. Btūs vir cuiꝰ eſtauxiliū abs te: aſcenſiōes in corde ſuo diſpois ſuit. Et poſt pauca. Ibūt inqͥt de virtute invirtutē: videbit̉ deꝰ deoꝝ in ſion. Propterea inceſſant̓ oramꝰ vos frēs vt ambuletisvias cordis: ⁊ ſit aīa vr̄a in manibꝰ vr̄is ſꝑvt audiatis qͥd loquat̉ in vob̓ deus: qm̄ loctur pacē. Quibꝰ loquit̉ pacē: Vtiqꝫ in plebem ſuam ⁊ in ſctōs ſuos. Que ē plebs: autqͥ ſunt ſancti? Ipſi nimirū qui ꝯuertunt̉ adcor. Nos autē in his verbis tria ſolemꝰ intelligere hoīum genera qͥbꝰ ſolus deꝰ loquitur paceꝫ ſicut ⁊ ꝓph̓a aliꝰ tres tm̄ p̄uidit ſaluandos. Noe danielē ⁊ iob: cōtrario qͥdeꝫordīe: ſꝫ eoſdē ordīes expͥmēs ꝯtinentiū ſcilcet: p̄latorūqꝫ ⁊ ꝯiugatoꝝ: ſi tn̄ ꝯtinentes acarnalibꝰ illecebris: ad ea q̄ cordis ſunt. id ē
ad ſpiritualia deſideria ꝯu̓tāt̉. Un̄ ⁊ danielvir deſiderioꝝ ab angelo noīat̉. Et p̄lati ꝓdeſſe magis ſtudeāt qͣꝫ preeſſe: qm̄ ipſos maxime decet ſctītudo: vn̄ ⁊ in pſalmo ſctī ſpecialit̓ appellant̉. Et ꝯiugati mādata nō trāſgrediant̉: vt merito plebs dn̄i ⁊ oues paſcueeius debeāt noīari. Immo ꝟo ⁊ in nobiſipſis (qm̄ inde eſt nob̓ amplior ſollicitudo) treſiſtos ordines aſſigͣre ſolemꝰ: plebē qͥdem intelligētes officiales frēs: qͥ exterioribꝰ ⁊ qͣſipopularibꝰ negotijs occupant̉. At ꝟo quiꝯuertunt̉ ad cor: ipſi ſunt clauſtrales: quosnulla impedit occupatio: ſꝫ libere vacāt: vtvideāt qm̄ ſuauiſ ē dn̄s. Suꝑ vtrūqꝫ parie/tem deꝰ loquit̉ pacē: qm̄ idem ē ad qd̓ tendunt: licet non eadē via. Eſt pſalteriū iocūdum cū cythara nec minꝰ iocūdus ē ſonꝰ cythare qͣꝫ pſalterij: licet hec ab inferioribꝰ reddat ſonū: illud a ſuꝑioribꝰ. Verūtamē optimam partē elegit maria: licet nō mīoris fortaſſe meriti ſit apud deū hūilis ꝯu̓ſatio marthe: ſꝫ de electiōe maria laudat̉: qm̄ illa qͥdēoīno (qd̓ ad nos ſpectat) eligēda: hec ꝟo ſiiniūgit̉ patient̓ eſt tolerāda. Iam qd̓ interponit̉ ſuꝑ ſctōs ſuos: ad p̄latos ꝑtinet: qͥbꝰnimirū vtraqꝫ vita neceſſaria ē. Et ipſoꝝ eſtvtriſqꝫ prouidere ⁊ copulare ſibi parietes ēdiuerſo veniētes: qm̄ angularis lapidis (ōeſt chriſtꝰ ieſus) vicarij ꝯſtituti ſūt. Nec dubiū quin longe ꝑiculoſior ceterꝭ eoꝝ ſi tāminiſtratio. Tame ſi bn̄ ammīſtrauerint gͣduꝫbonū ſibi acqͥrent ⁊ maiorē abundantia ⁊ ſupereffluentē mēſurā accipiēt pacis: vt d̓ eismerito dicat̉. Qm̄ ſuꝑ ſctōs pacē loquit̉ deus. An ꝟo dubitet quis: quos dixerit ſanctos? Audiat eſaiam. Vos inquit ſancti domini vocabimī miniſtri dei noſtri. Propoſueram exemplū aliqd̓ dare quēadmodumex ſua ipſius ꝯſideratiōe ad ſpiritualem intelligentiā aſſurgere humanus debeat animus: ſed neceſſe eſt in diem alteruꝫ ⁊ ſermonem alterum differre.De Uita ⁊ quinqꝫ ſenſibus animeAgna eſt dicovob̓ chariſſimi: ⁊ nimiū inexcuſabilis negligētia nr̄a qͥ cogitatiōibus ocioſis vacātes tempꝰ amittimꝰ: quibꝰnimirū nec penetrāde nubes: nec maria trāſfretanda: vt ſalubres inueniamus cogitationes: ſed prope eſt (vt ait moyſeſ) verbum inore noſtro ⁊ infinitas in nobiſmetipſis vtilium cogitationum occaſiones: ⁊ ſeminariapoſſumus īuenire. Deniqꝫ ſi tam ineruditaęt negligens fuerit aīa: vt nec interiora ſua
Exeb. 14
psͣ. 4.
Abi. sͣ
Eſg. 63