In Pſalmum Qui habitat Ser.
ter ea q̄ intrinſecꝰ ſunt: contritio cordium: ⁊multitudo tēptationū. Mortificamī: ſꝫ ꝓpt̓eū qui mortuus eſt pro vobis. Ꝙſi abundattribulatio vr̄a ꝓ eo: abūdabit cōſolatio vr̄aꝑ eū: vt in eo delectet̉ aīa: q̄ in his rēnuit cōſolari. Apud ip̄m nāqꝫ ip̄a qͦꝫ tribulatio magna quedā conſolatio poterit inueniri. Nōne em̄ certū eſt ſupra vires humanas: vltranaturā: contra ꝯſuetudinē eſſe q̄ ſuſtinetis.Alius igit̉ portat iſta: illę ſine dubio qui ẜmapoſtolum portat oīa verbo virtutis ſuę.Nōne ex hoc iā ſuo ip̄iꝰ gladio inimicꝰ peri.i. mitur: ⁊ magnitudo tribulatiōis de qͣ tēptare ſolebat: ip̄a magis tēptatiōēs exuꝑat: tāqͣꝫ certiſſimū diuine pn̄tie argumētū. Quidem̄ timēdū nobis: ſi adeſt qͥ portat oīa. Dn̄sꝓtector vite mee: a qͦ trepidabo. Nā ⁊ ſi ambulauero in medio vmbre mortis: non timebo mala qm̄ tu mecū es. Quid eſt qd̓ totammolē terre ſuſtinet? Et vniu̓ſus orbis cui innitit̉: Nā ſi eſt aliqͥd qd̓ ſuſtineat cetera: ipſum a qͦ ſuſtinet̉? Nō īuenit̉ niſi ꝟtutis vbūꝝ. oīa portās. Verbo em̄ dn̄i celi firmati ſunt:⁊ ſpū oris eiꝰ oīs virtus eoꝝ. Propterea vtſit vobis in verbo dn̄i cōſolatio: maxīe hisdiebꝰ qͥbꝰ (ſicut om̄ino dignū eſt) aliquatenus maior ē labor veſter: non erit inutile tractare vobiſcū aliqͥd d̓ ſcripturis ſanctis: qd̓etiā aliqͥ vr̄m rogauerūt. Vnde nobis eligēdus eſt pſalmꝰ ip̄e de quo tēptatiōis occaſionē inimicus aſſumpſit: vt inde confringantur arma maligni: vnde ſibi vſurpare p̄ſumpſit. Propterea nolo vos ignorare fratres:qm̄ manifeſte imitatores ſunt inimici: qͥcūqꝫde ſcpͥturis ſanctis aliqͥd nō ſancte vſurpāt:⁊ detinēt veritatē dei in mēdacio: ſicut ſolētqn̄qꝫ nōnulli. Cauete dilectiſſimi hoc qꝛ ꝓrſus diabolicū eſt: ⁊ de ꝑte eiꝰ ſe eſſe ꝓbant qͥid faciūt in ſuā ip̄oruꝫ ꝑniciē: ſalutaria ſcpͥtaꝑuertere moliētes. Sed nō modo plus īmoror: ſufficit crędo breuit̓ tetigiſſe. Iā de ipſoquē elegimꝰ pſalmo aliena p̄ſtāte dn̄o diſſeas rere ⁊ explanare tēptemꝰ. Qui habitat ī adiutorio altiſſimi: in ꝓtectiōe dei celi cōmorabit̉. Quis ſit diuini inhabitator adiutorij: ꝑnon inhabitātes illud meliꝰ poteſt agnoſci.Tria ſiquidē eoꝝ reperies genera. Vnū nōſperantiū: aliud deſeperantiū: tertiū fruſtraſperantiū. Neqꝫ em̄ inhabitat in adiutorioqͥ non poſuit deū adiutoreꝫ ſuum: ſꝫ confiditin virtute ſua: ⁊ in multitudine diuitarū ſuarum. Surdus nanqꝫ ad ꝓphete vocē dicen5. tis: Querite dn̄m dū inueniri pōt: inuocateeūdū ꝓpe eſt: ⁊ ſola tꝑalia querēs: emulat̉in malgnātibꝰ pacem peccatoruꝫ videns: ⁊
elōgat̉ ab adiutorio altiſſimi: qd̓ ſibi ad hocneceſſariū eſſe nō reputat. Sꝫ qͥd nob̓ d̓ hisq̄ foris ſunt iudicare? Timeo frēs ne forte etiam ſit in nobis qui non habitet in adiutorioaltiſſimi: ſꝫ ꝯfidat in ꝟtute ſua: ⁊ in multitudine diuitiaꝝ ſuaꝝ. Forte em̄ feruoreꝫ habetaliqͥs potēs in vigilijs: in ieiunijs: in labore⁊ ceteris huiuſmodi: aut etiā multoꝝ vt ſibividet̉ diuitias meritoꝝ longo tꝑe acqͥſiuit:⁊ his ꝯfidēs remiſſior eſt in timore dei: facileiam ad ocioſitates ⁊ curioſitates ꝑnicioſa ēdam ſecuritate declinat: murmurat: detrahit: dijudicatqꝫ. Qui ꝓfecto ſi habitaret inadiutorio d̓i attēderet vtiqꝫ ſibi ⁊ timeret offendere queꝫ ſibi cognoſceret adhuc tam neceſſarium eſſe. Tanto ſiquidem ampliꝰ timere deū ⁊ magis ſollicitꝰ eſſe debuerat: quanto maiora eiꝰ munera iā ꝑcepit. Neqꝫ em̄ q̄ſi habemꝰ ab eo ſeruare aut tenere poſſumᶻne eo. Nūc ꝟo ꝙ nō ſine dolore loqͥmur: autvidemꝰ ſūt aliqͥ qͥ in ꝯu̓ſiōis initio ſatis timorati ⁊ ſolliciti ſunt donec initiū aliqd̓ ꝯuerſionis acceꝑint: ⁊ cū multomagis deſideraredebuerāt iuxta illd̓: Qui edūt me adhuc eſu Eriēt: incipiūt ſic agere (ac ſi dicāt) vt qͥd ei ſeruiemꝰ vltra: qn̄ iaꝫ hēmꝰ qd̓ daturꝰ eſt: O ſiſcires qͣꝫ paꝝ ē qd̓ habes: ⁊ hͦ ip̄m qͣꝫcito perdes ſi nō ẜuauerit ille qͥ dedit. Hec em̄ duoſūt q̄ valde ſollicitos ⁊ ſb̓iectos deo nos reddere poſſunt: vt ſi nō ſimꝰ de his qͥ ꝓptereanō habitāt in adiutorio altiſſimi: qꝛ nō reputant illud ſibi neceſſariū eſſe: ⁊ hi ſūt qͥ nō ſperant in dn̄o. Sūt aūt ⁊ alij qͥ ⁊ deſperant: hiſcꝫ qͥ ꝯſiderātes ībecillitatē ꝓpriā deficiūt ⁊obruunt̉ a puſillanimitate ſpūs habitātes īcarne ſua: ⁊ circa īfirmitatē ꝓpriā ſꝑ ītēti: vtoīa q̄ patiunt̉ curſum enumerare ꝑati ſint.Ubi em̄ intēderis: ingeniū valet. In adiutorio aūt dei nō habitāt neqꝫ nouerūt illud: ꝙnec aſſurgere valeant vt aliqn̄ cogitēt illud.Sūt aūt alij qͥ ſperāt qͥdē in dn̄o ſed fruſtra.quia ſic de miſericordia eiꝰ ſibijpſis blādiū.tur: vt a peccatis ſuis non emēdētur: vanaeſt omnino ſpes iſta: et hec confundit: eo ꝙcharitas deſit. Cōtra hos ꝓpheta. Maledictus inquit qui peccat in ſpe. Et aliꝰ: Be/ psͣneplacitū eſt dn̄o ſuper timentes eum: et ineis qui ſperant ſuper miſericordia eius. Dicturus qui ſperāt: ſignanter premiſit ſupertimētes eum. Fruſtra ſiquidē ſperat qͥ cōtēptu ſuo gratiā a ſe repellit: ⁊ ſpem ſuā ꝓrſuseuacuat. Nullꝰ ergo horū triū habitat ī adiutorio altiſſimi. Primꝰ em̄ habitat ī meritisſuis: ſcd̓us ī penis: tertiꝰ in vitijs. Immūdahabitatio tertij: anxia ſcd̓i: ſtulta ⁊ ꝑiculoſa
y iiij
vebre.
Ela. 56
Cgp-
ca. ꝝ.
pt. 1.5 6.
Ecc. j6