De beatav irgine maria generalis Ser-
quunt̉: hi oēs ꝑſeuerabāt vnanimit̓ cū mulieribꝰ ⁊ maria matre ieſu. Itane ⁊ mulierūſeſe vltimā exhibebat: vt nouiſſima omniuꝫponeret̉? Uere carnales adhuc diſcipl̓i: qͥbꝰnecdū ſpūs erat datꝰ: qꝛ ieſus necdū fueratglorificatꝰ: quō facta ē int̓ illos ꝯtētio de prmatu: cuꝫ maria qͣꝫto maior erat hūiliaret ſenō mō de oībus: ſꝫ ⁊ p̄ omnibꝰ; Merito facta eſt nouiſſima pͥma: q̄ cū pͥma eſſet oīm: ſeſe nouiſſimā faciebat. Merito facta eſt omnium domina: q̄ ſe omniū exhibebat ancillāMerito deniqꝫ ſuꝑ angelos exaltata eſt: q̄⁊ infra viduas ⁊ penitētes infra eā de qͣ eiecta fuerāt ſeptē demonia: ineffabili ſeſe manſuetudīe īclinabat. Obſecro vos filioli: emulamini hāc virtutē ſi mariā diligitis: ſi ꝯtēdtis ei placere: emulamī modeſtiā eius: nihilenim tam idoneū hoī: nihil tam cōgruū chriſtiano: maximeqꝫ monachū nihil adeo decꝫEt qͥdē manifeſta ſatis in virgine: ex hac ipſa māſuetudine virtꝰ humilitatis elucet. Nimirū collectanee ſunt humilitas ⁊ māſuetuli. do: ī eo cōfederate germanis qͥ dicebat. Diſcite a me: qꝛ mitis ſum ⁊ humilis corde. Sicut enim mater preſumptiōis elatio: ſic manſuetudo vera nō niſi ex vera humilitate procedit. Nec in ſola tm̄ marie taciturnitate cōmendatur humilitas: ſed euidētius reſonati. in ſermone. Audierat qd̓ ex te naſcet̉ ſanctūvocabit̉ filius dei: et nihil aliud qͣꝫ ancillameius ſe eſſe reſpōdit. Inde vētū ē ad eliſabetet cōtinuo virginis gloria ſingularis eidemper ſpiritū reuelat̉. Deniqꝫ ⁊ mirabat̉ pers. ſonam venientis dicens: Vnde hoc mihi:vt veniat mater domini mei ad me: cōmendabat ⁊ vocē ſalutantis adijciēs: Vt facta ēvox ſalutationis tue in auribꝰ meis: exultauit in gaudio infans in vtero meo: ⁊ beatificabat fidē credētis: beata inquiens q̄ credidiſti: qm̄ ꝑficiunt̉ in te q̄ dicta ſunt tibi a dn̄oMagna quidē p̄conia: ſed ⁊ deuota humilitas nihil ſibi paſſa retinere in eū magis vniuerſa infundit: cuiꝰ in ſe bn̄ficia laudabant̉.Tu inqͥt magnificas matrē dn̄i: ſꝫ magnificatanima mea dn̄m. In voce mea filiū ꝑhibesexultaſſe in gaudio: ſed exultauit ſpūs meuſin deo ſalutari meo: ⁊ ip̄e quoqꝫ tāqͣꝫ amicſponſi gaudet ad vocē ſponſi. Beatā eſſe dicis q̄ credidiſſet: ſed credulitas ⁊ betitudiniscauſa reſpectus eſt ſuꝑne pietatis: vt ex hocmagis beatam me dicat oēs generatiōes: qꝛancillā humilē ⁊ exiguā reſpexit deꝰ. Verūtamē nunqͥd putamꝰ frēs elizabeth ſanctaꝫin eo ꝙ ꝑ ſpm̄ vtiqꝫ loquebat̉ erraſſe. AbſitBeata plane quā reſpexit deꝰ ⁊ beata q̄ cre
didit. Hic enim magnus diuine reſpectiōisextitit fructus. Ineffabili ſiquidem artificioſpiritꝰ ſuꝑueniens tante humilitati magnanimitas tanta in ſecretario ꝟginei cordis acceſſit: vt quēadmodū integritatē ⁊ fecūdi tatem p̄diximꝰ. Hec qͦꝫ nihilominꝰ ſunt ſtelleex reſpectu mutuo clariores: ꝙ videlicꝫ nechumilitas tāta minuit magnanimitatē: necmagnanimitas tanta humilitatē: ſꝫ ī ſua eſtimatiōe tā humilis eſſe: nihilominꝰ: ⁊ ī ꝓmiſſiōis credulitate magnanimis: vt que nihilaliud qͣꝫ exiguā ſeſe reputabat ancillā: ad incōprehēſibile hoc myſterū ⁊ āmirabile commertiū ad inſcrutabile ſacramētū nullatenꝰdubitaret electā: ⁊ verā dei ⁊ hoīs genitricecrederet mox futurā. Agit hoc nimirū ī cordibꝰ electorū gr̄e p̄rogat:iua diuine: vt eosnec humilitas puſillanimes faciat: nec magnanimitas arrogātes. Magis aūt cooꝑatione ſibi: vt nō ſolū nulla ex magnanimitate ſubintret elatio ſꝫ hinc maxīe ꝓuehat̉ humilitas: vt īueniant̉ eo āpliꝰ timorati: ⁊ largitori muneꝝ nō ingrati: ac viciſſim ex occaſione hūilitatis puſillanimitas nulla ſubripiat: ſꝫ qͥ minꝰ de ſua qͥſqꝫ vel in mīmis p̄ſumere cōſueuit eo ampliꝰ etiā in magnis qͥbuſqꝫde diuina virtute ꝯfidat. Martyrium ſaneꝟginis quā nimiꝝ inter ſtellas dyadematiseiꝰ ſi meminiſtis duodecimā noīauimꝰ: tā inſymeonis ꝓphetia: qͣꝫ in ip̄a dn̄ice paſſionishiſtoria cōmēdat̉. Poſitꝰ eſt hic (ait ſanctꝰ⁊ſenex de paruulo ieſu) in ſignum cui cōtradicetur: ⁊ tuā ipſiꝰ animā (ad mariaꝫ aūt diceba) tꝑtrāſibit gladiꝰ. Vere tuā mater aīamo bta gladiꝰ ꝑtrāſiuit. Alioqͥn nō niſi tuamꝑtrāſiens carnē filij tui penetraret. Et qͥdēpoſtea qͣꝫ emiſit ſpm̄ tuus ille ieſus omniū qͥdem: ſed ſpecialit̓ tuus: ipſius plane non attigit aīam crudelis lācea: q̄ ip̄ius mortuo ꝑcens cui nocere nō poſſet aꝑuit latus: ſed tuam vtiqꝫ aīaꝫ ꝑtrāſiuit. Ipſiꝰ nimirū animaiam ibi nō erat: ſed tua plane neqͥbat auelli.Tuā ergo ꝑtranſiuit animā vis doloris: vtplus qͣꝫ martyrē nō īmerito p̄dicemꝰ: in qͣ nimirum corporee ſenſum paſſionis exceſſeritcōpaſſiōis affectꝰ. An nō tibi plus qͣꝫ gladiꝰfuit ſermo ille reuera pertranſiens animaꝫ ⁊ꝑtingēs vſqꝫ ad diuiſionē anime ⁊ ſpūs: mulier ecce filiꝰ tuus?. O cōmutationē. Iohannes tibi ꝓ ieſu tradit̉: ſeruꝰ pro dn̄o: diſcipulus pro magiſtro: filiꝰ zebedei ꝓ filio dei: homo purꝰ pro deo vero. Quomō nō tuā affectuoſiſſimā aīam ꝑtranſijt hec auditio: qn̄ ⁊noſtr̄a licet ſaxea: licꝫ ferrea pectora ſola recordatio ſcindit? Non miremini fratres: ꝙ
at. 11.
uc̓.
an̄. 9
Luc̄. 2.