In Feſto Sanctoꝝ. Peri ī et Pauli Se.

rcriminū rei: magnis criminibus facile donabunt veniā: ⁊ in qua menſura mēſum eſt eisremetiet̉ nobis. Peccauit peccatū grandepetrus apoſtolus et fortaſſis quograndiusnullū eſt: ⁊ taꝫ velociſſime qͣꝫ facilime veniāconſecutus eſt: ⁊ ſic vt nihil d̓ ſingularitateſui primatus amitteret? Sed ⁊ paulus qui īipſa viſcera naſcētis eccleſie tam ſingularit̓qͣꝫ incōparabilit̓ graſſatꝰ eſt ꝑ ipſius filij deivocē ad fidē adducit̉: ⁊ ꝓ tātis malis tantisbonis repletꝰ eſt vt vas electionis fieret adportandū nomē eiꝰ corā gentibꝰ ⁊ filijs ⁊ regibus iſrael. Uas dignū ⁊ celeſtibꝰ ferculisrepletū: de quo ⁊ ſanus eſcam: ⁊ infirmꝰ accipiat medicinā. Tales decebat humano generi paſtores ⁊ doctores ꝯſtitui: qͥ ⁊ dulceseſſent ⁊ potētes: ⁊ nihilominꝰ ſapiētes. Dulces vt me blande ⁊ miſericordit̉ ſuſciperentpotētes: vt fortiter ꝓtegerēt: ſapiētes: vt adviam ⁊ per viā deduceret quę ducit ad ciuitateꝫ. Quid petro dulcius qͥ tam dulcit̓ adſe om̄es cōuocat peccatores: ſicut ⁊ actꝰ apoſtolici ⁊ epiſtolarū eiꝰ ſeries atteſtat̉. Quidillo potentius cui ⁊ terra obediuit cum mortuos reddidit ⁊ mare ſub pedibꝰ eius ſe calcalcabile prebuit: qui ſymonē magū ſpirituoris ſui in aere attigit: qui claues regni celorum tam ſingularit̉ accepit vt p̄cedat ſenten.s. tia petri ſentētiā celi. Deniqꝫ qd̓cūqꝫ ligaueris inqͥt ſuꝑ terrā erit ligatū ⁊ in celis: ⁊ qd̓cunqꝫ ſolueris ſuper terram erit ſolutū ⁊ incelis. Quid autem illo ſapiētius cui non caro ⁊ ſanguis reuelauit. Libentiſſime pauliſequor: qui pre nimia dulcedine luget eos qpeccauerūt ⁊ non egerūt penitentiam qͥ fortior eſt omni principatu ⁊ poteſtate: ſapientiam ⁊ medullam ſacrorum ſenſuū nō a primo vl̓ a ſecūdo: ſꝫ a tertio celo largiter aſportauit. Hi ſūt magiſtri noſtri: qui a magiſtrooīm vias vite pleniꝰ didicerūt: ⁊ docēt nosvſqꝫ in hodiernū diem. Quid ergo docuerūt vel docēt nos apl̓i ſancti? Nō piſcatoriāartē: nō cenofactoriā vel quicqͥd hmōi ē: nōplatonē legere: non areſtotelis verſutias inreuerſa: non ſemꝑdiſcere ⁊ nunqͣꝫ ad veritatis ſcientiā ꝑuenire. Docuerūt me viuere.Putas ꝑua res ē ſcire viuere? Magnū aliquid īmo maximū eſt. Non viuit qui ſuperbia inflat̉: qui luxuria ſordidat̉: qͥ ceteris īficit̉ peſtibꝰ: qm̄ nō eſt hoc viuere ſed vitaꝫꝯfundere: ⁊ appropinquare vſqꝫ ad portasmortis. Bonā vitā aūt ego puto: ⁊ mala pati et bona facere: ⁊ ſic ꝑſeuerare vſqꝫ ad morteꝫ. Dicit̉ vulgo qꝛ qͥ bene ſe paſcit bene viuit: ſed mentita eſt iniquitas ſibi: qꝛ nō bene

etrieviuit niſi q̄ bonuꝫ facit. Arbitror aūt ꝙ tu qͥin cōgregatione es bene viuis: ſi viuis ordnabiliter: ſociabilit̓: et humiliter. Ordinabliter tibi: ſociabiliter prox mo: humilit̓ deoOrdinabiliter: vt in omni cōuerſatiōe tuaſollicitus ſis obſeruare vias tuas: ⁊ in conſpectu dn̄i ⁊ in conſpectu proximi cauens ⁊tibi a peccato ⁊ illi a ſcandalo. Sociabilitervt ſtudeas amari ⁊ amare: blandū te ⁊ affabilē exhibere: ſupportare nō ſolū patient̓ ẜꝫet libēter infirmitates fratrū tuorū tam morum qͣꝫ corporū. Humiliter vt cū hec oīa feceris ſpiritū vanitatis ſtudeas exſufflare qex hmōi naſci ſolet: et qͣꝫtūcūqꝫ illū ſenſeris:negare om̄ino ꝯſenſū. Sic ⁊ patiēdo maluꝫquoniā triplex eſt: triplicē prudentiā adhibere te oportet. Eſt em̄ qd̓ a te pateris: qd̓ aꝓximo: qd̓ a deo. Primū eſt auſteritas penitētie: ſcd̓m vexatio aliene malicie: tertiuꝫflagellū correctiōis diuine. In eo qd̓ pa pateris a te debes volūtarie ſacrificare: qd̓ a ꝓximo: patient̓ ferre: qd̓ a deo: ſine murmure⁊ cū gr̄arumactione ſuſtinere. Non multi filiorū adaꝫ qui errauerūt: in ſolitudine in inaquoſo. Errauerūt plane ⁊ errāt a via veritatis: ſꝫ qͥ ī ſolitudinē ſuꝑbie recedētes ſocialem vitā habere nō volūt: quorū ſingularitas aſſociari nō pōt. Sed ⁊ in ina quoſa: qͥnullo imbre lachrymaruꝫ cōpuncti: in terraſterili et arēti ꝑpetua ſiccitate morāt̉. Propterea viam ciuitatis habitaculi nō inuenerunt: qꝛ inueterati in terra aliena coinqͥnat.ſunt cū mortuis: debutati cū his qͥ in inferno ſunt. Nō erat ita ſolitariꝰ ille de qͦ ſanctꝰhieremias ait: Bonū eſt viro cū portauerit ⁊iugū ab adoleſcētia ſua: Sedebit ſalitariꝰ ettacebit: qꝛ leuauit ſe ſuꝑ ſe. Illi erraueruntſꝫ iſte ſedebit. Semꝑ illi em̄ errāt corde: iſteaūt nō ſedet: ſꝫ ſedebit ſolitariꝰ: cū habuerithonorē ſingl̓aritatis illiꝰ videlicꝫ iudiciarieptātis inſigne: qd̓ ſancti in terra poſſidebūtcū leticia ſempiterna erit eis. Quare? Quialeuabit ſe ſuꝑ ſe: id eſt cū adoleſcens eſſet: ⁊etatis lubrice ſentiret ardores ſenem induitrelinquēs qd̓ erat: aſſumēs qd̓ nō erat. Leuabit inqͥt ſe ſuꝑ ſe: qͥa nō reſpicit ad ſe: ſꝫ adillū qui eſt ſuꝑ ſe. Sedebit em̄ ⁊ tacebit: modo etiā a ſtrepitu diabolicarū ſuggeſtionuꝫa ſtrepitu carnaliū deſideriorum: a ſtrepitumundi. Felix anima que linguas iſtas nonexaudit audiat licet: illa multuꝫ felicior ſi tn̄aliqua eſt: cui penitꝰ nō loquūtur. Hec eſt ſapientia quā apl̓us loquit̉ inter ꝑfectos ⁊ abſconditā in myſterio: quā nemo principumſeculi huius ꝯgnouit. Sic me apl̓i ⁊ viuere

x

Teen̄. 3.

1 Coꝝ 3.