Beati BernardiEF. A 7 A

L4 L4 L4

paucini fallor ꝑueniūt in hac vita. Neqꝫ eniꝫſi quis aliqn̄ videt̉ hanc habere: ꝯtinuo credat ſibi neceſſe ē: maxime ſi nouitiꝰ eſt: nec ꝑp̄fatos aſcēdit gradus. Pius enī dn̄s noſtechriſtꝰ puſillos corde blanditijs talibꝰ ſolet allicere. Sed nouerint qui hmōi ſunt gr̄aꝫ hācp̄ſtitam ſibi eſſe nō datā: vt in die bonoꝝ memores ſint maloꝝ: ⁊ in die maloꝝ non īmēores ſint bonoꝝ. Longe aliter qui exercitatoshabēt ſenſus deuotiōis huius felici fruunt̉ iocunditate. Sed multi tota vita ſua ad hͦ tendunt ⁊ nunqͣꝫ ꝑtendūt: quibus tamē ſi pie etꝑſeuerant̉ conati ſunt ſtatim vt de corꝑe exeunt reddit̉ qd̓ in hac vita diſpēſatorie eſt negatum: illuc ꝑducēte eos ſola gr̄a qͦ prius tendebāt ipſi cum gr̄a: vt ꝯſumati in breui expleant temꝑa multa. Illis ꝟo qui ad hanc deuotionis gratiā ꝑueniūt vnū videt̉ reſtare periculū: ⁊ oīno timendū eis a demonio meridia/no. Ipſe enī ſathanas trāſfigurat ſe in angelūlucis. Hoc ergo timendū ei qui tanta delectatione oīa facit: nedū ſequit̉ affectionē: corpusdeſtruat ꝑ īmoderatā exercitationē: ac deinde neceſſe habeat nō ſine magno ſpūalis exercitij detrim̄to circa debilitati circa curā corporiſ occupari. Ergo ne incurrat qͥ currit illuminari neceſſe ē lumine diſcretiōis: que mat̓virtutū eſt: ⁊ ꝯſūmatio ꝑfectiōis. Hec nimiꝝdocet ne qͥd nimis: atqꝫ hec eſt octaua dies: īqua circūcidit̉ puer: qꝛ diſcretio vera circūcidit: vt nō plus nec minꝰ fiat. Nam ⁊ qui minꝰeſt fructū boni operis abſcidit nō circūcidit:ſicut qui tepidus eſt ſi minꝰ facit. In hac ergo die nomē imponit̉ ⁊ nomē ſalutis: nec deeo qui ſic verſat̉ dubitē dicere: ꝙ ſuam ipſiuſſalutē operet̉. Vſqꝫ ad hūc enī diem dice̓ poſſint angeli qui norūt ſecreta celeſtia: ſed egonūc primū ei fiducialit̓ nomē ſalutis impono.At ꝟo qꝛ oīno rara iſta auis eſt in terris: huius diſcretiōis locum in vob̓ fratres ſuppleatvirtus obediētie: vt nihil plus: nihil minꝰ: nihil aliter qͣꝫ imꝑatū ſit faciatis.In Epiphania dn̄i Sermo IPparuit benignitas ⁊ hūanitas ſaluatoris nr̄idei. Gr̄as deo ꝑ quē ſic abūdat cōſolatio noſtra in hac ꝑegrinatiōe: in hoc exilio: in hac miſeria. Suꝑ his nanqꝫ ſepiꝰ vosammonere curamꝰ: vt nunqͣꝫ mente excidetꝑegrinos vos eſſe longe factos a patria: pulſos hereditate. Quiſqͥs enī deſolationeꝫ nonnouit: nec ꝯſolationē agnoſce̓ poteſt. Quiſqͥſꝯſolationē ignorat eſſe neceſſariā: ſuꝑeſt vt n̄habeat dei gratiā. Inde eſt ꝙ hoīes ſeculi ne

24 4247gotijs ⁊ flagitijs. implicati: dum miſeriaꝫ nonſentiūt: nō attendūt miſericordiā. Vos quibꝰnon fruſtra dictū eſt: Uacate ⁊ videte quoni pͣam ſuauis eſt dn̄s: ⁊ de quibꝰ idem ꝓphęta:Uirtutē inqͥt operū ſuoꝝ annūciabit populo ſuo: vos inqͣꝫ quos non detinet occupatioſecularis: attendite que naͣm ſit ꝯſolatio ſpūalis. Vos qui nō ignoratis exiliū: audite qꝛ decelo venit auxiliū: Apparuit enī benignitaset hūanitas ſaluatoris nr̄i dei. Priuſqͣꝫ appareret hūanitas: latebat benignitas. Siquidēet prius erat: nam ⁊ miſericordia dn̄i ab eterno eſt. Sed vn̄ tanta agnoſci poterat? Promittebat̉ ſed nō ſentiebat̉: vnde ⁊ a multis n̄credebat̉: Multipharie qͥppe multiſqꝫ mo­ ⁊dis loquebat̉ dn̄s in ꝓphetis: Ego inquiēs Icogito cogitatiōes pacis ⁊ nō afflictiōis. Sꝫquid reſpōdebat homo: afflictionē ſentiens:pacem neſciēs? Quouſqꝫ dicitis pax pax ⁊ n̄ ˣeſt pax. Propt̓ hoc angeli paciſ amare flebātdicētes: Dn̄e: quis credidit auditui noſtro: ⁊Sed nūc credant hoīes vel viſui ſuo: qꝛ teſti pͣmonia dei credibilia facta ſunt nimis. Vt enīnec turbatū quidē oculum lateat: in ſole po­ p̄ſuit tabernaculū ſuū. Ecce pax nō ꝓmiſſa ſꝫmiſſa non dilata ſed data: non ꝓphetata ſedp̄ſentata. Ecce quaſi ſaccū plenū miẜicordiaſua deus pater miſit in terrā: ſaccum inqͣꝫ inpaſſiōe ꝯcidendū vt effundat̉ qd̓ in eo latetpreciū noſtrū. Saccū vtiqꝫ: etſi paruū: ſꝫ plenum. Paruulus ſiquidē datus ē nobis: ſed īquo habitat oīs plenitudo dīnitātis. Poſtqͣꝫenī venit plenitudo temꝑis: venit ⁊ plenitudo dīnitatis. Venit in carne vt vel ſic carnalibus exhiberet̉: ⁊ apparēte humanitate: benignitas agnoſceret̉ Ubi enim dei īnoteſcithūanitas iam benignitas latere non poteſt.In quo enī magis cōmendare poterat benignitatē ſuam: qꝫ ſuſcipiēdo carnē meā? Meam inqͣꝫ: non carnē adam: idem non qualē ille habuit ante culpam. Quid tantoꝑe declaret eius miẜicordiā: qͣꝫ ꝙ ipſam ſuſcepit miſeriam? Quid ita pietate plenū: qͣꝫ ꝙ dei verbūꝓpter factū eſt fenuꝫ? Dn̄e quid eſt homo qꝛ Ioreputas eū: aut qͥd apponis erga eū cor tuu?Hic attendat homo qͣꝫta ſit cura eiꝰ de eo: hīcſciat qͥd de eo cogitet aūt qͥd ſentiat. Nō interroges o homo ea q̄ pateris ſed q̄ paſſus eſt ille. Quāti te fecit ex his q̄ ꝓ te factꝰ ē agnoſce:vt appareat tibi benignitas eiꝰ ex hūanitate.Quāto enī mīorem ſe fecit in hūanitate: tanto maioreꝫ exhibuit in bonitate: ⁊ qͣꝫto ꝓ mevilior: tāto mihi carior ē. Apparuit inqͥt apl̓s Ztbenignitaſ ⁊ hūanitas ſaluatorꝭ nr̄i dei. Magna plane ⁊ manifeſta benignitas: dei hu-

Tlrū .3.

Iob .7.

p̄s. 18.

Eſa. 53.pͣs. 92.

pͣs. 92.

Heb̓ .1.Iere .29.

Exech .15.

pͣs. 45.

Titū .3.

pͣs. 110.