In Uigilia Natalis dn̄i S

ilia Natalis dn̄i SermoVI

abſit ſaluatoris huius non ſatis condignavideatur eſſe perſona. Puto tamen nonvſqꝫ adeo ambitioſus es ⁊ glorie cupidus:aut zelator honoris: vt ab vno quopiam econſeruis tuis ſi preſtare poſſet hanc gratiam ſuſciꝑe detrectares. Nam ſi āgelus autarchangelus eſſet: vel ex ſuperiori quouisordine ſpirituū beatoꝝ: multominꝰ animoſitas tua qd̓ cauſaret̉ haberet. Nunc autētanto ampliore tibi deuotione ſuſcipiēduseſt iſte ſaluator: qͣꝫto differentiꝰ pre ceterisomnibꝰ nomē hereditauit: ieſus chriſtꝰ filius dei. Et vide ſi non euidentiꝰ hec tria adpaſtores loquēs angelus cōmendauit gaudium magnū qd̓ euangelizauit exponens:quia inquit natus eſt vobis hodie ſaluator qui eſt chriſtus dn̄s. Exultemꝰ igit̉ fratres in hac natiuitate ⁊ multiplicit̓ gratule/mur in ea: quā ⁊ ſalutis vtilitas ⁊ vnctiōisſuauitas: ⁊ filij dei maieſtas tam elegant̓ illuſtrat: vt nihil deſit ex oībus que deſiderant̉ nec comodū nec iocundū nec honeſtum. Exultemꝰ inqͣꝫ ruminātes intra noſmetipſos ⁊ inuicem eructuātes ſuaue vebum: eloquiū dulce: ieſus chriſtus filiꝰ deinaſcitur in bethleem iude. Nec mihi qͥs adiſta reſpondeat: indeuotus: ingratus irreligioſus. Non ē hͦ nouū: olim auditum eſtolim factum ē: olim natus eſt chriſtꝰ. Egoenī dico olim ⁊ ante. Nec mirabit̉ olim etantea: cui ꝓpheticū illud occurrerit in eternū ⁊ vltra. Natus eſt ergo chriſtus: nō modo ante hec noſtra temꝑa: ſed ante tempora vniuerſa. Verum quidem illa natiuitaspoſuit tenebras latibulū ſuū: īmo ꝟo magis lucem inhabitat inacceſſibilē: latet ī corde patris in monte vmbroſo ⁊ ꝯdenſo. Vtergo aliquatenꝰ innoteſceret: natus eſt: et ītemꝑe: natus ex carne: natus in carne: factum eſt verbū caro. Quid tamen miruꝫ ſivſqꝫ hodie dicitur in eccleſia: chriſtus filiuſdei naſcit̉: qn̄ tā longe antea dicebat̉ hauddubiū quin de ipſo: puer natus eſt nobis?Olim cepit audiri verbū hoc: ⁊ nemo ſanctoꝝ aliqn̄ faſtidiuit. Siquidem ieſus chriſtus filius dei: heri ⁊ hodię ⁊ ī eternū. Hīcnimirū primꝰ homo oīum viuentiū pr̄ magnū eructuās ſacramentū: qd̓ in chriſto ⁊ ī.5. uit: Relinquet ait homo patrē ⁊ matrē eteccleſia apl̓s poſtmodū euidentiꝰ cōmēdaadherebit vxori ſue: ⁊ erunt duo in carnevna. Hinc nihilominꝰ abraam pater oīum.s. credentiū exultauit vt videret diem hunc:et vidit ⁊ gauiſus eſt. Alioqͥn quando ſer4. uum iurantē ſibi per deum celi ſub femore

ſuo manū ponere p̄cepiſſet: niſi ipſuꝫ vtiqꝫdeum celi ex eodem naſciturū femore preuidiſſet. hoc quoqꝫ ꝯſilium cordis ſui homini ẜm cor ſuū reuelauit deus cui iurauitveritatem ⁊ non fruſtrabit̉ eum. De fructu inquiēs ventris tui ponam ſuper ſedētuam. Vnde ⁊ in bethleē iude naſcitur; ſic̄angelus ait ciuitate dauid: vtiqꝫ ꝓpter veritatem dei ad ꝯfirmandas ꝓmiſſiones patrum. hoc etiam multipharie multiſqꝫ mo hdis ceteris reuelatū eſt patribꝰ ⁊ ꝓphetisAbſit autem vt a diligentibꝰ deum aliqͣndo fuerit negligenter auditum: niſi forte negligere videbat̉ qui dicebat: Obſecro do­ 5mine mitte quem miſſurus es: aut faſtidirequi clamabat: Vtinam dirumperes celoset deſcenderes: ceteraqꝫ ſimilia. Idipſumdeinde apoſtoli ſancti viderunt ⁊ audier̄tet manus eorum tractauerūt de verbo vite: quibus ſingulariter aiebat: Beati oculiqui vident que vos videtis. Poſtremo hͦidem nob̓ quoqꝫ ſeruatuꝫ eſt fidelibꝰ vtiqꝫtheſauris fidei cōmendatum. ipſo eque dicente: Beati qui non viderunt ⁊ credide 3runt. Pars noſtra hec eſt in verbo vite.Nec ſane ꝯtemptibilis ex qua nimirum viuitur ⁊ qua vincitur mundus: quoniā Iu­ ⁊ſtus ex fide viuit. Et hec eſt victoria q̄ vincit mundū: fides noſtra. Hec eſt que velutquodam eternitatis exemplar preterita ſimul ⁊ preſentia ac futura: ſinu quodam vaſtiſſimo comprehēdit: vt nihil ei pretereat:nihil pereat: p̄eat nihil. Merito proindein teſtimoniū fidei veſtre vbi facta eſt voxannūciationis huius in auribus veſtris exultaſtis in gaudio: egiſtis gratias: proſtrati ſoletenus adoraſtis: concurrentes velutſub vmbra alarum eius: ⁊ ſub pennis eiusſperantes. Nunquid non ſinguli natiuitate ſaluatoris audita clamaſtis in cordibusveſtris dicentes: Mihi autem adhērere ꝑdeo bonū eſt. Aut potius illud quod idemꝓpheta ait: Deo ſubiecta eſto anima mea?Infelix nimirum quiſquis ficte ꝓſtratꝰ cor ꝑde rigido corpus humiliauit. Eſt enim quihumiliat̉ nequiter: interiora autem eiꝰ plena ſunt dolo. Quiſquis enim neceſſitatemſuam minus conſiderat: minus ſentit incōmoda: minus pericula pauet: minus deuote confugit ad remedia orte ſalutis: minusaffectuoſe ſe ſubijcit deo: minus fideliterpſallit. Domine refugium factus es nobis ꝑHuiꝰ adoratio minꝰ accepta: huiꝰ ꝓſtratiominꝰ verax: huiꝰ hūiliatio minꝰ hn̄s: huiꝰminꝰ victorioſa ⁊ minꝰ viuida fideſ Quid ta

Eph̓e. 5

Gn̄. 24.

Gn̄. 24.

Io. 18.

98. 131.

Luc̄. .2.

hebre .1.

psͣ. 72

Io. 20.

psͣ .89.

Mat .13.

Eſa. 64.

psͣ. 16.

Exo. 4.

Abdie. 2.