IN Migilia Natalis Aηι Seri
talis dn̄i Sermo Lx
l I
ab illo familiari ſpūſſancti organo noīatur:. cum dic̄: Qm̄ oēs dies nr̄i defecerūt ⁊: De1. fecerūt ſicut fumꝰ dies mei. Dies mei ſicutsͣ vmbra declinauerūt. Parui ⁊ peſſimi ſūtoēs dies vite mee ait ille ſctūs pr̄iarcha: qͥvidit dn̄m facie ad faciē. Et qͥdem in hac ipſaldie hoī deus rationē preſtat tribuit intelligentiā: ſed neceſſe ē vt exeuntē de hoc mūdo illumīet lumīe ſciētie ſue: ne ſi de domocarceris ⁊ vmbra mortis extinctꝰ exierit illumīari non valeat ineternū. Ideo quippevnigenitꝰ dei ſol iuſticie tanqͣꝫ immeſi ⁊ p̄clari lumīs cereꝰ in huius mūdi carcerē illuminatus eſt ⁊ accēſus: vt oēs qui illumīarivoluerint ad illum accedāt illiqꝫ iungant̉:vt nihil mediū inter illos ſit ⁊ ipſum. Pctāenī nr̄a ſeparāt inter nos ⁊ deū: ſed illis ſb̓latis vero lumini illuminādi ⁊ qͣſi corꝑandiꝯnectimur in idipſum: ſicut lumē extinctuꝫlumini lucenti ⁊ ardenti ſine aliqͦ medio cōiungit̉ vt illuminet̉: qͣtenꝰ per exemplū viſibiliū affectus rerū inuiſibiliū cognoſcamꝰAd hoc igit̉ tam magnū ⁊ p̄fulgidū ſidusiuxta ꝓphetā illuminemꝰ nobis lumē ſciētie priuſqͣꝫ de mūdi huius tenebris exeamne de tenebris tranſeamꝰ ad tenebras ⁊ tenebras ſempit̓nas. Que ē auteꝫ iſta ſciētiaProfecto ſcire qꝛ veniet dn̄s: ⁊ ſi qn̄ veniet ſcire non poſſumꝰ hoc eſt illud totuꝫ qd̓poſtulat̉ a nobis. At inquis iſta ſciētia omniū eſt. Quis enī neſciat vel noīetenꝰ fidelis: quia veniet dn̄s: qꝛ venturꝰ eſt iudicare viuos ⁊ mortuos ⁊ reddē vnicuiqꝫ iuxta opera ſua? Non oīum iſta eſt ſciētia frēsmei: ſed nec ml̓toꝝ: paucoꝝ eſt: qꝛ reuerapauci ſunt qui ſaluant̉. Putaſne illi qͥ cummalefecerint letant̉ ⁊ exultāt in rebus peſſimis: vel ſciant vel recogitēt: qꝛ veniet dn̄ſ?Si dixerint ipſi: tu noli credere: qꝛ qui di.cit ſe noſſe deū ⁊ mādata eius non cuſtodit.i. mendax eſt. Confitent̉ ait apl̓s noſſe ſe de.⁊um: factis autē negāt: Quia fides ſine operibꝰ mortua eſt. Non enī ita ſe omni impuritate polluerēt: ſi dn̄m venturū ſcirēt veformidarēt: ſed vigilarēt vtiqꝫ ⁊ nō ſinerēttam grauit̓ ꝑfodi ꝯſciētias ſuas. Scientiaautē iſta in pͥmo gradu oꝑat̉ penitudinemet dolorem vt riſum in luctū cātū in plāctūgaudiū in merorē ꝯuertat: ⁊ incipiāt tibi diſplicere que vehement̓ ante placuerāt ⁊ illa ſpecialit̓ horreas q̄ ſpecialit̓ appetebas..2. Sic enī ſcriptū eſt: Quia qͥ addit ſcīam addit ⁊ dolorē: vt veracis ⁊ ſancte ſcīe ſit dolor ſubſequēs argumentū. In ſecundo ꝟogͣdu oꝑatur corruptionē: vt iam non exhi-
beas mēbra tua arma iniqͥtatis pctō: ſꝫ coerceas gulam: iugules luxuriā: ſuꝑbiā depͥmas: ⁊ facias ſeruire corpus ſctītati: qd̓ iniquitati ante ſeruierat. Penitudo enim ſinecorruptiōe noͣ ꝓderit: ſicut ſapiēſ ait: Unꝰ Eedificans ⁊ vnꝰ deſtrens: qͥd ꝓdeſt eis niſilabor? Qui enī baptizat̉ a mortuo ⁊ iteruꝫtangit eum: nihil ꝓficit lauatio eius: ſꝫ iuxta ſaluatoris ſnīaꝫ: Uerendū eſt ne ei aliqͥd ꝯdeterius ꝯtingat. Sed qꝛ hec diutiꝰ nō haberi poſſunt niſi circa ſe multa circūſpectione mens indefeſſa vigilet ⁊ attēdat. In tertio gͣdu oꝑatur ſollicitudinē: vt iam ſollicitus incipiat ambulare cū deo ſuo: ⁊ ex omīparte ſcrutet̉ ne vel in leuiſſima re tremende illius maieſtatis offendat aſpectꝰ In penitudine accendit̉: in corruptione ardet: inſollicitudīe lucet: vt interiꝰ ⁊ exterius renouetur. Hic reſpirare incipit a tribulationemaloꝝ ⁊ dolore ⁊ timoris magnitudinē ſpirituali leticia temperare: ne ſuoꝝ enormitate ſcelerū abūdantiori triſticia abſorbeat̉.Hinc ⁊ ſi timet a iudice: ſperat a ſaluatore:cū iam in animo eius timor ⁊ leticia obeqͥtent ⁊ obuient ſibi: plerūqꝫ timor leticiā ſuperet: leticia ſepius timorē excludat ⁊ infraſui gaudij ꝯcludat archanū. Felix ꝯſciētiain qua luctamē hmōi indeſinent̓ ꝯficit̉: donec qd̓ mortale eſt abſorbeat̉ a vita: doneceuacuet̉ timor qui ex ꝑte eſt: ⁊ ſuccedat leticia qd̓ ꝑfectū eſt: qꝛ non timor ſempit̓nꝰ ſedleticia ſempit̓na erit ei. Iam ꝟo ſic ardenset lucens nondū in domo ſe eſſe ꝯfidat vbiſine oī timore ventoꝝ accēſum lumē ſoleatdeportari: ſed meminerit ſe eſſe ſub diuo etvtraqꝫ manu ſtudeat oꝑire qd̓ portat: neccredat aeri etiam ſi videat eſſe trāquillum.Rępēte enī ⁊ hora qua nō putauerit mutabit̉: ⁊ ſi vel ad modicū manꝰ remiſerit extīguetur. Qd̓ ⁊ ſi etiā ardor portātis manusvt qn̄qꝫ fieri ſolet aduſſerit: eligat potiꝰ pati qͣꝫ retrahere manꝰ ſuas: qꝛ in momēto inictu oculi poterit exufflari. Si eſſemus indomo illa non māufacta: eterna in celis vbinullus inimicus intrat: nullus exit amicusnihil eſſet timendū. Nūc ꝟo tribꝰ maligniſſimis ⁊ validiſſimis ventis expoſiti ſumuscarni: diabolo: ⁊ mūdo qͥ ꝯſcīaꝫ illuminatāmoliunt̉ extinguere: inſufflantes in cordibus nr̄is deſideria mala: motꝰ illicitos: etita te repēte turbātes: vt vix p̄noſcere valeas: vnde venias aut qͦ vadas. Ex qͥbusetſi duo ſepius int̓mittūt: a tertio tn̄ nemovnqͣꝫ ſufflādi inducias extorſit. Iō vtriſqꝫmanibꝰ ⁊ cordis ⁊ corꝑis aīa eſt tegenda:
c ij
psͣ. .39.psͣ. 101.Un̄. sͣ
1. IoTitū. ī.Iaco. 2
Ecc̄i. 2.
ps̓. 161.Un̄. sͣ
Io. 5.
Eccͣi. 34.