IBeali VernardiSermo

IX

diſtillantibꝰ celis: tota in ſe iufudit plenitudo diuinitatis: adeo vt ex hac plenitudineomnes acceperimꝰ qui vere ſine illa nō aliud qͣꝫ terra arida ſumus. Huic quoqꝫ gedeonis facto ꝓpheticū dictū pulchre ſatis conuenire videtur: vbi dicitur: Deſcēdet ſicutpluuia in vellus. Nam per hoc qd̓ ſequit̉: ⁊ſicut ſtillicidia ſtillantia ſuper terram idemdatur intelligi: qd̓ per inuentā rore madidāaream. Pluuia quippe volūtaria quam ſegregauit deus hereditati ſue: placide priuset abſqꝫ ſtrepitu oꝑationis humane ſuo ſequietiſſimo illapſu demiſit virgineū in vtērum: poſtmodū ꝟo vbiqꝫ terrarū: diffuſa ēper ora predicatoꝝ non iam ſicut pluuia invellus: ſed ſicut ſtillicidia ſtillantia ſuꝑ terram: cum quodam vtiqꝫ ſtrepitu verboruꝫac ſonitu miraculoꝝ. Siquidem recordateſunt nubes ille que portabāt pluuiam: prelo ceptum ſibi fuiſſe cum mitterent̉: Qd̓ dicovobis in tenebris dicite in lumīe: ⁊ qd̓ in aure auditis predicate ſuꝑ tecta. Qd̓ ⁊ fecerūtEtenim in omnē terram exiuit ſonus eoruꝫ:et in fines orbis terre verba eoꝝ. Audiamꝰet hieremiā noua veteribꝰ vaticinātē: ⁊ quēpreſentē monſtrare non poterat: venturū ⁊ardenter deſiderabat: ⁊ fident̓ ꝓmittebat.31. Creauit nouū inquit dn̄s ſuper terrā: femina circūdabit virum. Que eſt hec femina:Quis vere iſte vir. Aut ſi vir: quō a feminacircūdatꝰ. Aut ſi femina circūdari poteſt qͦmodo vir? Et vt apertius dicā: quō poteſtſimul ⁊ vir eſſe ⁊ in vtero matris? Hoc ē enīvirum a femīa circūdari. Nouimus viros:qui ſcilicet infantiā: puericiaꝫ: adoleſcentiaꝫatqꝫ iuuentutē tranſeūtes: ad gradum vſqꝫſenectuti proximū ꝑuenerūt. Qui ergo iama deo grandis eſt: quō a femīa circūdari poteſt? Si dixiſſet femina circūdabit infantemvel femina circūdabit paruulū: nec nouū videret̉ nec mirum. Nunc autem quia nil talepoſuit ſed dixit virum: querimꝰ que ſit hecnouitas quam deus fecit in terra: vt feminacircūdaret virum: ⁊ vir intra feminei vniuscorpuſculi mēbra ſeſę cohiberet? Quid ē hͦ.miraculi? Nunqͥd poteſt homo vt ait nicodemus in ventre matris ſue iterato introireet naſci? Sed verto me ad ꝯceptuꝫ partūqꝫvirginalem: ſi forte inter plurima noua acinra que ibi ꝓfecto inſpicit qui diligent̓ inqͥrit: etiam hanc quam de ꝓpheta ꝓtuli reperiam nouitatē. Porro ibi agnoſcit̉ longitudo breuis: latitudo anguſta: altitudo ſubdita: ꝓfunditas plana. Ibi agnoſcit̉ lux nō lucens: verbū infans: aqua ſitiens: panis eſu-

riens. Videas ſi attendas potentiā regi: ſapientiā inſtrui: virtutē ſuſtentari: deum deniqꝫ lactentē: ſed angelos reficientē: vagientem ſed miſeros ꝯſolantē. Uideas ſi attendas triſtari leticia: pauere fiduciā: ſalutē pati: vitam mori: fortitudinē infirmari. Sꝫ qd̓non minus mirandū eſt: ipſa ibi cernit̉ triſticia letificās: pauor ꝯfortas: paſſio ſaluans:mors viuificas: infirmitas roborās. Cui iaꝫillud qͦꝫ non occurrat qd̓ querebā? Nunqͥonon facile tibi eſt inter hec femīam agnoſce̓virum circundantem: cum mariam videasvirum approbatū a deo ieſu ſuo vtero circūplectentē? Uirum autē dixerim fuiſſe ieſumnon ſolū iam cum diceret̉ vir ꝓpheta potēſin opere ⁊ ſermone: ſed etiam cuꝫ tenera adhūc infantis mēbra: dei mater blando vel fouerat in gremio: vel ducaret in vtero. Uitigitur erat ieſus necdū etiam natus: ſed ſapientia non ętate: animi vigore nō corꝑis: maturitate ſenſuū: non corpulētia mēbrorum.Neqꝫ enī minus habuit ſapiētie vel potiusnon minꝰ fuit ſapiētia ieſus ꝯceptus qͣꝫ natꝰparuus qͣꝫ magnꝰ. Siue ergo latēs in vteroſiue vagiens in p̄ſepio: ſiue iam grandiuſculus interrogās doctores in templo: ſiue iamꝑfecte etatis docenſ in populo: eque ꝓfectoplenus fuit ſpūſancto. Nec fuit hora in quacunqꝫ etate ſua: qua de plenitudīe illa quaꝫin ſui ꝯceptiōe accepit in vtero vel aliqͥd minueret̉ vel alqͥd eidem adijceret̉: ſed a principio ꝑfectus: a pͥncipio inqͣꝫ plenus fuit ſpiritu ſapiētie ⁊ intellectꝰ: ſpiritu ꝯſilij ⁊ fortitudinis: ſpiritu ſcientie ⁊ pietatis: ⁊ ſpiritu timoris dn̄i. Nec te moueat ꝙ de illo legis inalio loco. Ieſus autem ꝓficiebat ſapiētia etʸetate ⁊ gratia apud deum ⁊ homīes. Namqd̓ de ſapiētia ⁊ gr̄a hic dictum eſt: non ẜmqd̓ erat: ſed ẜm qd̓ apparebat intelligenduꝫeſt: non quia videlicet aliqͥd ei nouū accideret qd̓ ante non haberet: ſed qd̓ accidere videret̉ quādo volebat ipſe vt videret̉. Tuhomo cum ꝓficis non quādo nec qͣꝫtuꝫ visꝓficis: ſed te neſciēte tuus moderat̉ ꝓfectuſtua vita diſponit̉. At ꝟo puer ieſus qui diſponit tuam ipſe diſponebat ⁊ ſuam: ⁊ quādo ⁊ quibꝰ volebat ſapiens apparebat: qͣndo ⁊ quibus volebat ſapiētior: quādo ⁊ qͥbus volebat ſapiētiſſimꝰ qͣꝫqͣꝫ in ſe nunqͣꝫ eētniſi ſapiētiſſimꝰ. Similiter ⁊ cum ſemꝑ omni gratia plenus fuiſſet: ſiue qͣꝫ apud deū: ſiue qͣꝫ apud homines habere deberet: ꝓ ſuotamen arbitrio eā nunc plus nūc minꝰ oſtēdebat: ꝓut cernentiū meritis ꝯgruere vel ſaluti expedirę ſciebat. Conſtat ergo qꝛ ſemꝑ

Mat. 10

Iere. x.

pͣs. 71

Io. 3.

Luc̄ .2.

Eſa. Ix.