LiberAnſelmi

Ibertatꝭ ſiqͥdē modos tres dicilmꝰ eē: libertatē vicꝫ actōis quāoēs volūt: id eſt vt libere facerepoſſint q̄ volūt Dicit̉ etiā libertas intelligētie quā nō oēs volūt. Eſt etiā libertas recte volūtatis q̄ ſꝑ eſt bona: hancpauciſſimi volūt: id ē: vt ea velint q̄ dn̄tNotādū ꝙ libertas actōis ſine lihertate bone volūtatis ſꝑ eſt mala. Uerū libertas intelligēdi ē media q̄ bona eſt qͦtiēſcūqꝫ libertati recte volūtatis adhe̓tMala āt cū ſine illa ē hꝫ pͥmo qͥs qͣꝫlibꝫlibertatē intelligēdi: id ē ſcit intelligereqͥd ſibi expedit velit illā ī bono ⁊ ſic ꝓmerebit̉ adipiſci libertatē intelligēdi qͥcqͥd expedit volēdi qd̓cūqꝫ debet agēdiqͥcqͥd ꝓdeſt. Sub libertate volēdi eſt libertas arbitrij. De venatōne diaboliIabolus ꝑ peccati ſuggeſtionēd qͦtidie id ad venādū: eos ꝟo intra retia ſua retinꝫ qͦs nec dolorꝓ pctō ꝓpͥo afficit. Illos āt iā admitte̓incipit: qͦs ꝑ carnis intēperiē lugere iaꝫꝯſpicit. Quoſdā āt tercij ordīs ſanatoſid eſt a carnalibꝰ ⁊ ſpūalibꝰ pctīs oīnoꝑdit pͥmi oīo lugeāt: doleāt adhuc ſcd̓i:tercij vero gaudeāt. Ꝙ deus nō horOrrere deus dr̄ (reat peccatū.h aīam peccatricē: non ꝙ horreatpctm̄ qꝛ nihil eſt iuſticia debitaquā ibi amaret: vt dicimus nos horreredomū in qͣ nec eſt qd̓ amemꝰ: ſꝫ hͨ ⁊ illudimpropͥe: ꝟtutibꝰ igit̉ adhereamꝰ poſtponēdo vitia: ⁊ h̓ patiētiā amplectēdocū iugi exercitio. Patiētia etenī vl̓ q̄libet virtus ſine exercitio qͣſi plūbea lancea eſt.Incipit anſelmꝰ de mēſuratōe crucꝭUoniam iuqbēte filio tuo xp̄o: ꝑfecti eſtote ſicut ⁊ pr̄ vr̄ celeſtis ꝑfectꝰeſt: ⁊ apl̓o exhortāte: vt ad ꝑfectionē feramur: oībꝰ mōis ad ꝑfectionē vite tendere dēmus. Tēdētes āt ſine ductore er

rare poſſumꝰ optīe conſulit nobis in eobonitas tua deꝰ meus qͥ eūdē vnicū tuqꝫ nobis īductorē tradere dignatꝰ es vtnobis factis ⁊ verbis viā veritatꝭ on̄deret ac doceret. Cui etenī vt eū cōfidēterſeq̄remur ꝑfectionis teſtīoniū ꝑhibuiſtidicēs: h̓ eſt filiꝰ meus dilectus in qͦ mihibn̄ cōplacui: ip̄m audite. Ip̄e igit̉ vt faceret volūtatē tuā qͦddā cōpēdium vieꝑfectōis breuibꝰ ſub ꝟbis ſꝫ pl̓imū pōderoſis nobis oſtēdit dicēs. Si qͥs vultvenire poſt me: abneget ſemetip̄m: ⁊ tollat crucē ſuā ⁊ ſeqͣtur me. In quibꝰ verbis oſtēdit paucitateꝫ ꝑfectoꝝ libertatearbitrij eū ſeqͥ volētiū: ip̄e tn̄ vult nr̄ eēductor. Initiū vie ꝑfectōis mediuꝫ ⁊ finis ⁊ qͣ intētōe ſit ambulādū. Singulaaūt ī ſuis locis patebūt. Paucitatē ꝑfectoꝝ innuis dn̄e in eo ꝙ dicis. Si quisqͣſi aliqͥs ex ml̓tis vult pꝰ me venire: etqͣre hͦ deus meꝰ niſi ex qͦdā torpore ⁊ puſillanimitate nimia eo ꝙ pleriqꝫ aīm ſuum ad tēdēdū ſurſū cogere nolūt: ⁊ ꝑfectā viā attemptare nō audēt.n Aſcit̉ āt puſillanimitas etiā nimiotimore: maxīe ꝓpter pctā p̄terita:1eo ꝙ minus ꝓpͥa reſpiciūt merita: ꝓpt̓vtilitatē ꝙ nimis timēt impedimēta: etꝙ ſtatim nō ſentiāt ſe ꝓficere qͦttidiāoslapſus: ⁊ ꝙ tuā minꝰ cōſiderāt bonit atē. Iſta etiā ſepe ml̓tos repellūt: ne audeat attēptare viā ꝑfectā: īmo ⁊ ip̄os incipiētes ſepe in tm̄ deijciūt: vt ꝓcede reſe poſſe deſꝑant. Sed pͥmū ſcꝫ nimiꝰ timor ꝓpter pctā p̄terita nō debet nos impedire: qꝛ etſi bn̄ eis vtimur oīa ꝯꝑant̉no b̓ in bonū p̄ſtandi nimiā bonitatē tuam ꝯgͦſcēdi te atqꝫ amādi ⁊ laudandi.Notādū ꝟo ꝙ pͥncipaliter tria dāna ſūtin pctīs .ſ. ꝙ ī eis me̓mur penā et̓nā: deme̓mur et̓nā btītudīem: tp̄s qd̓ peſſimūeſt ſine amore ⁊ laude nr̄i creatoris expēdimꝰ. Prīa duo ꝑtinēt ad hoīem: tercium ꝟo ad tuū dānū ꝑtinere videt̉ deusdeꝰ meus. Cū gͦ ex īdebita ⁊ nimia mīa