LiberAnſelmi
trāſeūtes fuerint cōgregati: inſiml̓ oēsin ꝑadiſū ī corꝑe ⁊ aīa collocabit. Quoſcūqꝫ ꝟo reꝑire pot̓it p̄ceptꝭ ſuis reſiſtētes: poſtqͣꝫ ⁊ ip̄i cōueniūt oēs ſil̓ in infernū horribil̓r cū dyabolo detrudet̉. Oēsitaqꝫ ꝑ p̄dicatores ſuos ad ſe inuitat: vtquo ſibi qͥſqꝫ velit obedire agnoſcat: verū eiꝰ preceptis alij obediūt: alij ꝟo reſiſtūt. Utrūqꝫ aūt alij pͥus alij moriunturpoſteriꝰ: eiꝰ exanimi rep̄ſentant̉ Quicūqꝫ itaqꝫ ei obediēs fuiſſe ꝯprobat̉ reqͥesei ſꝫ ī aīa ſola interiꝫ dat̉: qͥc qͥd ꝟo de inobediētia cōuincit̉: hͨ ip̄e ī aīa ſola cruciatur. Poſtqͣꝫ āt oēs mortui: vt dcm̄ eſt:ſingulatim exaīati fuerīt: finitoqꝫ ſecl̓ocūctiſqꝫ reſuſcitatꝭ illd̓ ⁊ generale iudicium ꝑatū fuerit: boni oēs ī celū trāſlati īaīd̓ ſiml̓ ⁊ in corꝑe letabūtur. Mali ꝟoin infernū detruſi ⁊ ip̄i ī aīa ſiml̓ ⁊ corꝑetorquebūtur. De quatuordecim beatitudinibus corporis ⁊ anime.mUlti hoīes quibus nonnūqͣꝫ boni mores ⁊ iuſta oꝑa ꝓponunt̉:vt ⁊ ſe in eis ſeculi poſtpoſita vanitateexerceāt admonent̉ inqͥrere ſolēt. qͣꝫobrem qͦ premio qͣ retributōe. Reſpondet̉itaqꝫ illis qd̓ ſcpͥtuꝫ eſt. Qꝛ nec ocl̓s vidit: nec auris audiuit: nec in cor homīsaſcēdit: q̄ p̄parauit deus diligētibus ſe.Ꝙ cuꝫ illi clare qͥd ſit aduertere pn̄t repetit̉ hocip̄m alijs ꝟbis ⁊ dicit̉ eis. Premiū qd̓ qͥ in hac vita d̓o ſeruiūt in futura vita recōpenſat̉: vita eterna: beatitudo eterna: eterna iocūditas Sufficiētiaſcꝫ oīm cōmodoꝝ: ſꝫ volūtatē ſine oī indigētia. Hec gͦ cū illis hͦ mō dicūtur: bono qͥdē eſt magna vt ſūt vidētur: ſed qꝛnō intelligūt qͥd ī ip̄a vita habituri ſint:nec ſubito qͥd ſit oīm cōmodoꝝ ẜm volūtatē ſufficiētia: ⁊ ſine om̄i indigētia ꝑciꝑe pn̄t hr̄et aīo: nec ml̓tū efficaci ſapore ad audita trahunt̉. Quid igit̉ agendum: vt hͨ illis aliqͣtenꝰ ſapiant: ⁊ ſic adoꝑa bona euigilent pueroꝝ more cibandos eſtimo eos qͥ ſi aliqn̄ groſſum aliqd̓
pomū edēdū ꝑcipiūt: illud ob dētiū teneritudīeꝫ: ⁊ oris anguſtiā aſſumere nequeūt: ſꝫ ꝑ illoꝝ capacitate pn̄s non fuerit ꝑticulatim: diuiſim. Itaqꝫ diuidamꝰī ꝑtes magnaqꝫ diximꝰ: vt inde poſſintad vitā nutriri: de qͥbus agimꝰ. Que vtmelius eluciāt ꝯſideremꝰ: q̄ in hac vitamens auidus amet humana: et ex his ꝓut poſſumus cōiectemꝰ illa eos habituros in vita eterna. Ml̓to excellētius ſiqͥdē int̓ ml̓timoda mūdi ꝑicula cōſtituti:dn̄i fuerīt p̄cepta ſecuti: atqꝫ cū ip̄a illicadepti fuerint: plenitudīe deſiderij: qͥ ſenequaqͣꝫ fraudatos ꝑticipēt hoc igit̉ vtp̄caxamē confaciamꝰ: ⁊ a minimis paulatim ꝓgrediamur. Quatuordecim igitur ſūt beatitudīs ꝑtes: qͣs finito generali examīe ꝑfectius oēs electi habebūttotidē miſerie genera: q̄ mali tūc ſuſtinebūt Hee āt beatitudīs ꝑtes atqꝫ miſerieſic ſibinuicē ſunt oīno ꝯrie quē ⁊ ip̄i quieas accipiunt in remuneratione.Hee ſunt quatuordecī ꝑtes btītudīsArtes ꝟo beatitudīs ſūt pulcriptudo: agilitas: fortitudo: lib̓tasſanitas: voluntas: lōgenitas: ſapiētia: amicitia: concordia. honor. poteſtas. ſecuritas. gaudiuꝫ. Iſta vt eſtimoſūt que ꝓpter ſe ⁊ ꝓpter q̄ aliaqueqꝫ abhoībus appetunt̉. Si aūt in his aliquaſūt q̄ aliqn̄ ẜui dei nō mō nō appetūt: ſedetiā magnoꝑe in hac vita curare ſubterfugiūt. Ut ſunt ꝟbigr̄a pulcritudo corporis atqꝫ voluptas: vtiqꝫ idcirco nō eafugiūt ꝙ hec naturaliter noluit: ſꝫ ne dominū in his quoqͦmō poſſint offēdere.Nā ſi ꝑ ea nihil offenſiōis in deū cōtrahi poſſe certe ſentiēt: vl̓ ſe ab eternoruꝫamore impediri bonoꝝ nō ꝑtimeſcerēt.ꝓfecto iocūdius in ip̄is qͣꝫ in eoꝝ cōtrarijs ſe deducerēt. Partes ꝟo miſerie ſeptē prelibatis btītudībus ꝯͣrie hec ſunt.Hee ſūt. xiiij. ꝑtēs miſerie.tUrpitudo: pōderoſitas: ſeruitus: infirmitas: anxietas: vite-