De veritate

actiua ſunt: actio ꝟo percuſſio ab actuꝑcuſſo que paſſiua ſunt demant̉. Sedqm̄ vt in vno dicam quod in ceteris intelligas ſicut ꝑcutiens non eſt ſine percuſſo: nec ꝑcuſſus abſqꝫ ꝑcutiente: ita ꝑcutientia ⁊ ꝑcuſſio ſine inuicem eſſe neq̄unt: īmo vna ⁊ eadē res eſt diuerſis nominibꝰ ẜm diuerſas ꝑtes ſignificata: idcirco ꝑcuſſio ⁊ ꝑcutientis ⁊ ꝑcuſſi eē dicit̉. Quapropter ẜm ꝙ agens vel patiens eodem ſubiacent iudicio: vel cōtrarijs: ip̄a qͦꝫ actio ex vtraqꝫ ꝑte ſimiliteriudicabitur aut contrarie. Cū ergo et qͥꝑcutit recte ꝑcutit ⁊ qͥ ꝑcutitur recte percutit̉: vt cū peccās ab eo ad quem pertinet corrigit̉ ex vtraqꝫ ꝑte recta ē quia exvtraqꝫ ꝑte debet eſſe ꝑcuſſio. Econtrario qn̄ ab iniquo iuſtus ꝑcutit̉: quia neciſte ꝑcuti: nec ille ꝑcutere debet. ex vtraqꝫ ꝑte nō recta eſt: qꝛ ex neutra ꝑte debꝫeſſe ꝑcuſſio. Cū ꝟo peccās ab eo ad quēnō ꝑtinet ꝑcutit̉: qm̄ et iſte debet percuti. ⁊ ille non debet ꝑcutere: debet ⁊ nondebet eſſe ꝑcuſſio: ⁊ ideo recta ⁊ nō rctānegari nō pōt. Qd̓ ſi ad ſuperne ſapiētie bonitatiſqꝫ cōſideres iudiciū: ſiue exaltera tm̄: ſiue ex vtraqꝫ ꝑte agentis .ſ.⁊ nō patiētis. nō debeat eſſe ꝑcuſſio. qͥsaudebit negare debere eſſe quod tantabonitate ⁊ ſapiētia ꝑmittit̉. D Neget qͥ audet: ego vero nō audeo MQuid etiā ſi ẜm naturā rerū ꝯſideres.vt cū claui ferrei imp̄ſſi ſūt in corpꝰ domini: an dices fragilē carnem nō debuiſſe penetrari: aut acuto ferro penetratānon debuiſſe dolere. D Contra naturam dicerem. M Poteſt igit̉ contingere vt debeat eſſe ẜm naturā actio velpaſſio: que ẜm agentē vel patienteꝫ eſſenō dꝫ: qm̄ nec ille agere nec iſte dꝫ pati.D Nihil hoꝝ negare poſſum. MUides igitur ſepiſſime poſſe cōtingerevt eadē actio debeat eſſe ⁊ nō debeat eēdiuerſis cōſiderationibus D Ita aꝑte hoc oſtendis vt nō poſſim nō videre

M Unū inter hec te ſcire volo: qꝛ debere ⁊ non debere aliqn̄ dicit̉ improprievt cū dico quia debeo amari a te. Si eēdebeo: vere debitor ſum reddere qd̓ debeo: ⁊ in culpa ſuꝫ ſi non amor a te. DIta ſeqͥtur. M Sed cū debeo amaria te nō eſt a me exigendum: ſed a te. DFateri me ita oꝑtet M Cū ergo dicoqꝛ debeo amari a te. nō ita dicit̉ qͣſi egoaliquid debeam: ſed qꝛ tu debes amareme. Similiter cū dico: qꝛ nō debeo amari a te: non aliud intelligit̉: qꝛ niſi nō debes amare me. Qui modus loq̄ndi eſtetiā impotentia ⁊ in impotentia: vt cumdicit̉ hector potuit vinci ab achille: ⁊ achilles non potuit vinci ab hectore. Nōenī fuit potentia in illo qͥ potuit vinci: ſꝫin illo qui vincere potuit: nec potentiain illo qͥ vinci non potuit: ſꝫ in illo qͥ vincere non potuit D Placet mihi qd̓ dicis. Quippe vtile puto hoc cognoſcereM Recte putas: ſed redeamꝰ ad ꝟitatem ſignificationis a qͣ ideo incepi vt tea notioribus ad ignotiora perduceremOm̄es eī de veritate ſignificationis loquunt̉: ꝟitatem ꝟo que eſt in rerum eſſentia pauci ꝯſiderant D Profuit mihi qꝛ hoc ordine me duxiſti. M Uideamus ergo qͣꝫ lata ſit ꝟitas ſignificationis. Namqꝫ non ſolum in his que ſigna ſolemus dicere: ſed et in alijs oībꝰq̄ diximꝰ eſt ſignificatio vera vel falſa.Quoniā nāqꝫ nō eſt ab aliqͦ faciendumniſi qd̓ qͥs debet facere: eo ip̄o ꝙ aliquiſaliqͥd facit: dicit ⁊ ſignificat hoc ſe debere facere. Quod ſi debet facere qd̓ facitveꝝ dicit. Si aūt non debet mentitur.D Quāuis videar mihi intelligere: tn̄qꝛ mihi inauditū hactenus fuit: aꝑtiusoſtende qd̓ dicis. M Si eēs in locovbi ſcires eē ſalubres herbas ⁊ mortiferas. ſed neſcires eas diſcernere: ⁊ eēt ibialiqͥs de qͦ nō dubitares: qꝛ illas diſcernere ſciret tibiqꝫ int̓rogāti q̄ ſalubres eſſent ⁊ q̄ mortifere: alias ꝟo ſalubres di-

p