AnſelmiLiber
ſūt ſecūtur multa incōmoda q̄ maluꝫ ⁊aliqͥd ſūt: et hͨ ſūt q̄ horremꝰ audito nomīe mali. Cū aūt dicimꝰ qꝛ iniuſticia facit rapinā aut cecitas facit hoīem cadere in foueā: nequaqͣꝫ intelligēdū ē ꝙ iniuſticia aut cecitas faciāt aliqͥd ſed ſi iuſticia eēt in volūtate et viſus in oculo:nec rapina fieret nec caſus infoueā. Tale eſt cū dicimꝰ abſētia gubernaculi impellit nauē ī ſcopulos: aut abſētia frenifacit equū diſcurpere ꝙ nō eſt aliud qͣꝫ ſigubernaculū abeſt naui ⁊ frenū equo qͥſi adeſſent nec vēti nauē impellerēt necequus diſcurreret Sicut nāqꝫ gubernaculo nauis ⁊ freno regitur equus ſic iuſticiā gubernatur volūtas hoīs et viſupedes. DUnde venit malū in angelū qui bonus erat. Capitulū. XXVII. DIc mihi de malo q̄ eſt iniuſticia23ſatiſfeciſti vt iā oēs in core meo51que de illo ineſſe ſolebāt queſtiones ſint deterſe. De hͦ em̄ malo q̄ſtionaſci videt̉ qm̄ ſi eſſet aliqua eſſētia eēta deo a quo et neceſſe eſt eſſe oē ꝙ aliqͥdeſt ⁊ impoſſibile eſt eſſe peccatū fiue iniuſticiā. De malo vero ꝙ eſt incōmoditas ſi aliquādo ē aliqͥd nihil video rectefidei obuiare Sed ne tēdeat te breuiterreſpōdere fatue interrogationi mee: vtſciētia qualiter hͦ ip̄m querētibꝰ reſpondeā qͥppe nō ſemꝑ facile eſt inſipiēti inſipiēter q̄rēti ſapiēter reſpōdere. Queroigit̉ vnde primū venit malū qd̓ dicituriniuſticia ſiue peccatū in angelū qͥ factꝰeſt iuſtꝰ. M Dic tu mihi vnde venitnihil in aliqͥd. D Nihil nec venit necrecedit. M Cur gͦ queris vnde venitiniuſticia q̄ nihil ē. D Quia qͣndo iuſticia recedet inde vbi erat dicimꝰ accedere iniuſticiā. M Dic gͦ ꝙ magis ꝓprie ⁊ aꝑciꝰ dicit̉ ⁊ quere de abceſſu iuſticie. Siqͥdē ſepe apta interrogatio expedit reſpōſionē ⁊ inepta reddit impeditiorē. D Cur gͦ receſſit ab angl̓o iu
ſto iuſticia. M Si ꝓprie vis loqui n̄receſſit ab eo ſed ip̄e deſeruit eā volēdoꝙ nō debuit. D Cur deſeruit eā. MCū dico qꝛ volēdo qͦd nō debuit eā deſeruit aꝑte oſtēdo cur ⁊ quaꝫ illā deſeruit. Nā ideo illā deſeruit qꝛ voluit ꝙ velle nō debuit ⁊ hͦ mō id volēdo ꝙ nō debuit illā deſeruit. D Cur voluit ꝙ nōdebuit. M Nulla cauſa p̄ceſſit hāc voluntatē niſi qꝛ velle potuit. D. An id̓ovoluit qꝛ potuit. M Nō qꝛ ſimiliterpotuit bonꝰ angelꝰ velle nec tamē voluit. Nā nullꝰ vult ꝙ velle p̄t ideo qꝛ p̄t ſiue alia cauſa qͣꝫuis nūqͣꝫ velit ſi non p̄t.D Cur gͦ voluit. M Nō niſi qꝛ voluit naͣ hͨ volūtas nullā aliā habuit cauſā qua impelleret̉ aliquatenus: aut attraheret̉ ſed ip̄e ſibi efficiens cauſa fuitſi dici poteſt ⁊ effectū.Ꝙ poteſtas volendi qͦd non debuitbona fuit ſemꝑ et ipſum velle bonū qͣꝫtum adeſſe. Capitulū. XXVIII. DI poteſtas ip̄a volendi ⁊ ipſuꝫſvelle fuit aliquod bonum fuit ædeo. M Utrū fuit aliquid etpoteſtas quidē non niſi bonū aliquid ⁊ſpontaneū donū dei velle aūt ſecūdumeſſentiā bonū: ſed qm̄ non iuſte factumeſt malū ⁊ tamē a deo fuit a quo eſt omne ꝙ aliquid eſt Nempe nō ſolum hͦ habet aliquis a deo ꝙ deus ſpōte dat: ſecꝭetiam ꝙ iniuſte rapit deo ꝑmittente Exſicut dicit̉ deus facere qͣꝫ ꝑmittit fieri it-dicit̉ dare ꝙ ꝑmittit rapi. Qm̄ igit̉ permittēte deo angelus malus per rapinavſus eſt poteſtate a deo ſponte data: adeo habuit vti ꝙ nō eſt aliud: qͣꝫ ipſumvelle. Non eſt em̄ aliud velle qͣꝫ vti poteſtate volendi ſicut idem eſt loqui ⁊ vtipoteſtate loquendi.de a.fic.m..acerc ū ſanni eleatlmern m nee ſcil 5. 4 A laLoyExplicit de caſu dyabolia. Ii he leua 4 Alger Inanne ſili detet Aalaſebel.elbe4 amm Ia Al yrorutbredeſt§conſexꝝ neceſſilasnali 4 h. bꝫ lis ſel terauā