LiberAnſeimi

re deſerere quod acceperat vtiqꝫ ſciebatnihilominus ſe debere puniri ſi deſereret. Quō igit̉ ſponte potuit velle vndemiſer eſſet qui acceperat inſeperabilitervelle vnde beatus eſſet.Ꝙ non debuit ſcire: quia ſi peccaretpuniret̉. Capitulū. XXIII. MIcut certū quia debere ſe puniri ſi peccaret ignorare nō potuſit ita qꝛ puniret̉ ſi peccaret ſcirenon debuit. D Quō hoc ignorauitſi ita rationalis erat vt eiꝰ rationalitasnon impediret̉ veritatē cognoſcere: ſicut ſepe noſtra impedit̉ regnāte corruptibili corpore. M Quia rōnal̓ eratpotuit intelligere qꝛ iuſte ſi peccaret puniret̉. Sed qm̄ iuditia dei ml̓ta et inueſtigabiles vie eius nequiuit cōprehēdere an deus faceret ꝙ iuſte facere poſſet.Sed et ſi qͥs dicat qꝛ nullatenus credere potuit deū creaturā ſuā ꝓpter eiꝰ culpam dāpnaturū qͣꝫ tāta ſua bonitate fecerat preſertim cū nullū exemplū: iuſticie vlciſcētis iniuſtitiā p̄ceſſiſſet et certꝰeſſet numeꝝ in quo facturi erāt qui deofrui deberent tāta ſapiētia eſſe preſtitutum vt ſicut nihil habebat ſuꝑfluū ita ſiminuret̉ imꝑfectus eſſet nec tā preclaꝝopus dei ex aliqua ꝑte permāſuꝝ imꝑfectū nec vlla ratione ſcire poſſet: ſi homo iā factus erat deū hūanā naturā ꝓangelica aūt angelicā ꝓ hūana ſi cade̓tſb̓ſtituturū ẜꝫ potius vnāquāqꝫ in id adquod facta erat ꝓ ſe non ꝓ alia reſtitutū aūt ſi factus nōdum hō erat ml̓tominus putare poſſet ad ſubſtitutōem alterius nature illū eſſe faciēdum. Si inqͣꝫaliquis hͦ dicat ꝙ incōueniētia inē. Sꝫredeamus ad hͦ quoddixera illū ſcilicethanc nō debuiſſe hr̄e ſciētiam. Si enimſciuiſſet nō poſſet volēs et habēs beatitudinem ſpōte velle: vnde miſer eſſet qͣre non eſſet iuſtus nō volēdo: quod nōdeberet qm̄ non poſſet velle. Sed ⁊ hacrōe conſidera vtrū ſcire ꝙ queris debu-

erit: nam ſi ſciſſet aut peccaſſet: aut nonD Unū hoꝝ eſſet. M Si p̄uiſatanta pena nulla indigentia et nulla recogente peccaſſet: tāto magis puniēdꝰeēt. D Ita eſt. M Non ergohͦ preſciētia illi expediebat. D Uere peccaturo nō expediebat preſcire penam. M Ꝙ ſi non peccaſſet aut ſola bona volūtate nō peccaſſet aut timore pene. D Nihil aliud dici poteſtM Sed qm̄ non cauiſſet peccatū ſolo amore iuſticie ip̄o oꝑe mōſtrauit. DNon eſt dubiū: M Si vero timore cauiſſet non eſſet iuſtus. D Palam eſt nullo mō eū debuiſſe ſcire indictaꝫ ſibi penā ſuū ſecuturā peccatū. Sꝫqm̄ eū angelū qui ſtetit ⁊ eū qui nō ſtetit in veritate pari ſciētia p̄ditos in prima cōditōe credimꝰ nō video cur illi negata ſit ſcientia iſta tui tā tenax erat bona volūtas vt ſufficeret ad cauēdū peccatū. M Non tamē poſſet nec deberet contēpnere penā qͣꝫ p̄ſciſſet. ZSic videt̉. M Sicut ergo ſolusamor iuſtitie ita ſolū odiū pene ſufficeret ad non peccādū. D Nihil planius. M Duas igit̉ habuiſſet cauſas non peccādi vnā honeſtā et vtilemalterā inhoneſtā et inutilem id eſt amorē iuſtitie et odiū pene. Nam nō ſatis ēhoneſtū ſolo odio pene nō peccare ⁊ adnon peccāduꝫ inutile eſt odiū pene vbiſolus amor iuſtitie ſufficit. D Nōeſt qd̓ poſſim obicere. M Quid gͦNōne multo incidiꝰ placet eius ꝑſeuerantia cū illa ſola ꝑſeuerādi cauſa videtur in illo que vtilis eſt et honeſta: quiaſpontanea qͣꝫ ſi ſimul ſeſe illa oſtēderetque inutilis et inhoneſta: quia neceſſaris intelligitur.Ꝙ etiā bonus angelus hoc ſcire nōCapitulū. XXIIII. Ddebuit.Ic patet quod dicis vt qd̓ pauſloāte volebā eū ſciuiſſe nūc gaudeā eū neſciuiſſe: niſi qꝛ nūc eā-