De caſu dyaboli
nec magis hoc malū: qͣꝫ illa bonum eſt.Ergo ſi mala voluntas eſt ip̄m malumquo malus aliquis dicit̉ erit et bona voluntas ip̄m bonū quo fit aliquis bonusſed mala volūtas erit nihil ſi eſt ipſummalū quod credimus eſſe nihil. Bonaigit̉ volūtas nihil erit: qm̄ ip̄a n̄ magiseſt aliqͥd qͣꝫ mala volūtas. Quare ip̄mbonū quod bonos facit nō poterimusnegare nihil eſſe qm̄ ip̄m eſt bona volūtas que nihil erit. Sed falſū eē nullusambigit bonā volūtatem ſiue bonū ipſū eſſe nihil. Itaqꝫ mala volūtas nō eſtip̄m malū qd̓ malos facit: ſicut nec bōavolūtas ē ip̄m bonū qd̓ bonos facit: hͦip̄m ꝙ dixi de volūtate poteſt conſiderare in conuerſiōe volūtatis. Nō enimmagis eſt aliquid conuerſio illa que cōuertit volūtatē de rapina ad tribuēduꝫqͣꝫ illa que conuertit eandē volūtatē delargitate ad auaritiaꝫ et cetera q̄ de voluntate paulo an̄ dixi. D Mihi quoqꝫ idip̄m videt̉ vt aſſeris. M Neqꝫ ergo volūtas mala neqꝫ praua volūtatis conuerſio eſt ip̄m malū quo angelus vel hō fit malus qd̓ nihil eē dicimꝰ:nec bona volūtas: nec bona voluntatisconuerſio eſt bonū quo boni fiunt.Ꝙ iniuſtitia ſit ipſum malū et ſit nihil.Capitulū. IX. DUid ergo dicemus ip̄m malumquod malos facit: et quid ipſūbonū quod bonos facit. MIuſtitiā credere dicimus ip̄ꝫ bonū quofiūt boni id eſt iuſti et angeli et homīeset quo ip̄a volūtas bona ſiue iuſta dicit̉Iniuſtitiā vero ip̄m malū eſſe quod nichil aliud dicimus eſſe qͣꝫ boni priuationem quod malos et malā volūtateꝫ facit et ideo eandem iniuſtitiā non aliudeſſe aſſerimus qͣꝫ priuatōem iuſtitie Ꝙdiu em̄ voluntas primū data rationalinature ⁊ ſiml̓ in ip̄a datōe ab ip̄o datoreꝯuerſa īmo nō ꝯuerſa ſꝫ facta recta ad hͦquod velle debuit ſtetit in ip̄a rectitudi
ne qͣꝫ dicimus veritatē: ſiue iuſtitiam inqua facta fuit iuſta fuit. Cū vero auertit ſe ab eo quod debuit ⁊ cōuertit ſe adid quod non debuit nō ſtetit in originali vt ita dicā rectitudine in qua facta eſtquā cū deſeruit magnū aliud perdidit:et nihil pro ea niſi priuatōem eius q̄ nl̓lam habet eſſētiam: qͣꝫ iniuſtitiam nominamus ſuſcepit.Quō malū videat̉ eſſe aliqͥd. CaX. DUod dicis malū eſſe priuatōeꝫqboni concedo ſed nihilominusvideo bonū priuatōem eſſe mali. Et ſicut percipio in priuatione malialiqͥd: aliqͥd fieri quod bonuꝫ dicimus:ita animaduerto in priuatōe bōi aliqͥd:aliud fieri quod malū dicimus. Quapropt̓ licet quibuſdam argumētis malum nihil eſſe probetur: vt qm̄ malū nōniſi vitiū aut corruptio eſt que nll̓o moſunt niſi in aliqua eſſētia: et qͣꝫto magisibi ſunt tāto magis illā redigūt in nihilum et ſi eadem eſſentia omnino deueniat ad nihil vitiū quoqꝫ et corruptō inueniūtur nihil licet inqͣꝫ ſic: aut alio mōprobetur nihil eſſe malum nō poteſt minus mēs niſi ſola fide acquieſcere: ſi nōillud mihi auferat̉ quod mihi etiā probat malum non niſi aliqͥd eſſe. Nam cūauditur nomen mali fruſtra horrēt corda noſtra quod in huiꝰ nominis ſignificatōe intelligūt: ſi nihil ſignificet̉ hocnomine. Item ſi vox hec ſcilicet malumnomē eſt vtiqꝫ ſignificatū eſt. Si auteꝫſignificatū eſt ſignificat ſed non niſi aliquid ſignificat. Quō ergo malū eſt nihil ſi quod ſignificat nomīe eius eſt aliquid. Deniqꝫ cum manēte iuſtitia tātavideatur trāquillitas tanta quies vt inmultis nihilaliud videat̉ iuſticia qͣꝫ quieſce̓ a malo ſicut ē caſtitas patiētia recedente aūt iuſtitia tā diuerſus tam laborioſus tamqꝫ multiplex occupet animū affectus qui velut crudelis dominꝰmiſeꝝ homūculuꝫ cogat tot turpium ⁊