De caſu dyaboli

oīs rationalis natura. D In nobispoſſumus hͦ cognoſcere qui nihil volumus niſi ꝙ iuſtū et cōmodū putamus.M Iuſticiā vero volendo peccare nōpotuit. D Uerum eſt. M Peccauit ergo volendo aliquod cōmodumquod nec habebat nec tūc velle debuit.quod tamē ad augmētuꝫ beatitudiniseſſe illi poterat. D Palā eſt qm̄ al̓rnon potuit. M Cernis vtputo: qꝛplus aliquid qͣꝫ accepit inordinate volēdo volūtatem ſuam extra iuſticiā extēdit. D Aperte nūc video qꝛ peccauitet volēdo quod nō debuit ⁊ nolēdo qd̓debuit: ⁊ palā eſt qꝛ id̓o nō voluit pluſqͣꝫ debuit qꝛ noluit tenere iuſticiā: ſꝫ id̓oiuſtitiā nō tenuit qꝛ aliqͥd voluit qd̓ volendo illā deſeruit ſicut in auaro de nūmo et pane mōſtraſti. D At cum hͦvoluit qd̓ deus illū velle nolebat voluit inordinate ſimilis eſſe deo. D Sideus cogitari nō poteſt niſi ita ſolus vtnihil illi ſimile cogitari poſſit quō potuit dyabolus velle ꝙ nō potuit cogitareNon em̄ ita obtuſe mētis erat: vt nihilaliud ſimile deo cogitari poſſe neſciret.M Etiā ſi voluit oīno par eē deo ſꝫ aliud minꝰ deo cōtra volūtatē dei hͦ voluit inordinate ſimil̓ eē deo qꝛ ꝓpria volūtate q̄ nulli ſubdita fuit voluit alid̓. Solius em̄ dei eē debet ſic volūtate ꝓpriavelle aliud vt ſuꝑiorē nō ſeqͣtur volūtatē. D Ita ē. M Nō ſolū aut voluiteē equal̓ deo qꝛ ꝑſūpſit hr̄e ꝓpriā volūtatē ſꝫ etiā maior voluit eē volēdo qd̓ d̓ſillū velle nolebat qm̄ volūtatē ſuā ſup̄volūtatē dei poſuit. D Satis liquetM Iā tibi manifeſtū eē puto ex rōibꝰſupͣpoſitis dyabolū ſpōte dimiſiſſe velle qd̓ debebat et iuſte amiſiſſe qd̓ habebat qꝛ ſpōte et iniuſte voluit qd̓ non habebat et velle nō debebat. D Nihilputo manifeſtiꝰ. M Ꝙuis igit̉ bonꝰangelꝰ ideo accepit ꝑſeuerātiā: qꝛ deusdedit nō ideo nō accepit: tn̄ maiᵐ ange-

lus qꝛ deꝰ nō dedit: ſꝫ deꝰ ideo nō deditqꝛ ille nō accepit: et id̓o nō accepit qꝛ accipe̓ noluit. D Mihi qͥdē ſatiſ feciſtiad ea q̄ quero vt nec in hijs q̄ ꝓponis:nec in ip̄a ꝯſequētia ꝯcluſionū tuaꝝ nl̓lā videā ſēſu meo titubare veritatem.Ꝙ boni angeli ante caſū maloꝝ peccare potuerūt. Cap̄. V. MUtas ne bonos angl̓os ſimilit̓ppotuiſſe peccare anteqͣꝫ mali caderēt. D Puto Sꝫ rōe cōprehēde̓ vellē. M Hoc certū habes qꝛ ſinō potuerūt peccare nō poteſtate ſꝫ neceſſitate ẜuauerūt iuſticiā. Quare nonmagis meruer̄t gr̄am a deo qꝛ ſteteruntalijs cadētibꝰ qͣꝫ qꝛ ẜuauer̄t rōnabilitatē quā ꝑde̓ neqͥuer̄t Sꝫ nec iuſti recte ſibn̄ cōſideres dicerēt̉: D Sic monſtrat ratio.Quō boni confirmati ſūt in ſuo ſtatu et mali in caſu ſuo. Cap̄: VI. MLli gͦ qͥ cecider̄t ſi nō peccaſſētcū poſſēt tāto meliores eēt. qͣꝫiſti qͣꝫto et ꝟe eēt iuſti et gr̄ama deo merent̉. Unde ſequitur quia autelecti homines maiores ⁊ meliores erūtangelis bonis aut reprobi angeli ꝑfectenon reſtaurabūtur: qm̄ non tales erunthomines qui pro illis ſumūtur qualesilli futurū erant. D Hec duo penitus neganda exiſtimo. M Poterūt igit̉ boni angeli peccare ante caſuꝫmaloꝝ nec aliter qͣꝫ ſicut oſtenſū ē de ill̓qui peccauerūt. D Aliter eſſe poſſenon video. M Illi itaqꝫ angeli qͥmagis voluerūt iuſticiā quā habebantqͣꝫ illud plus: quod non habebant boni quod quaſi propter iuſtaꝫ qͣꝫtū ad volūtatē ꝑtinuit ꝑdiderūt iuſtitiā retribuente acceperunt ⁊ de illo: qd̓ habebāt invera ſecuritate permāſerūt. Quapropter a deo ſunt profecti vt ſūt adepti qͥcquid potuerūt velle nec iā videāt qd̓ plꝰvelle poſſūt ⁊ ꝓpt̓ hͦ peccare neq̄ūt Illiꝟo angl̓i qͥ maluer̄t illd̓ plus qd̓ nodū