ſpirituſſancti

eſt et ego in patre: ⁊ qui me videt: videtet pr̄em cognoſcere debemus ꝑ hec queita dicūtur quia ſpūſſanctus non eſt extra pr̄em et filiū: aut pr̄ et filiꝰ extra ſpiritūſanctuꝫ quia ꝑ viſionem filij videt̉ſpūſſanctus ſicut pr̄. Sicut enī non eſtalius deus pr̄: alius deus filius. aliꝰ deus ſpūſſanctus ſic nō habet deus in ſeip̄o aliud qͣꝫ deus nō eſt deus extra deūnec deus diſſimilis deo. Deniqꝫ vbi legimꝰ ī ꝓphetia aut euāgeliſta aut apl̓ohijs verbis deū vnum eſſe tres ꝑſonas:aut vnū deum eſſe trinitateꝫ aut deū dedeo. Sed neqꝫ illo ſimbolo in quo nō ēꝓlata proceſſio ſpūſſancti de filio inuenimꝰ nomē trinitatis. Quō aūt ex hysque legimus hec aꝑtiſſime ſecūtur ꝯſtāter ea ⁊ corde credimus ⁊ ore cōfitemurQuare non tantum ſuſcipere cuꝫ certitudine debemus que in ſacra ſcripturalegūtur: ſed etiam ea que ex hijs nullaalia cōtradicēte ratione rationabili neceſſitate ſequūtur.Uāuis que ſupradicta ſūt ſuffiq cere poſſint adhuc tn̄ aliqͥd addam. Unde ſpūſſanctꝰ cognoſcat̉ eſſe de filio. Confitētur greci nobiſcū ſpm̄ſāctū eſſe ſpm̄ dei ⁊ ſpm̄ patriset ſpm̄ filij. Quero itaqꝫ ſi eodeꝫ mō intelligit̉ eſſe illū ſpm̄ dei ⁊ ſpm̄ patris etſpm̄ filij aut diſſimiliter. Certū eſt autēqꝛ nō ſpūs dei ſicut poſſeſſio vt cū dicit̉equus alicuius vl̓ domꝰ Maior em̄ eſtqͥ poſſidet qͣꝫ qd̓ poſſidet̉. Deꝰ aūt nō ēmaior ſpūſancto qꝛ ſpūſſanctꝰ ē deꝰ necdeꝰ ē maior deo. Neqꝫ dicit̉ ſpūs dei vtmēbrū dei ſicut manus vl̓ pes hoīs: nōem̄ deus hꝫ mēbꝝ aūt ꝑtē vllā. Quō gͦintelligēdꝰ eſt ſpūs eē dei. niſi hͦ quod ēex deo ē? Nō aūt ſignat aliud nomē patris qͣꝫ deū qd̓ eſt pr̄ aūt relatōem eiꝰ adfiliū ex quo nomeꝫ pr̄is habet. Similit̓dicēdū eſt de filio. Quid nāqꝫ intelligitur in noīe filio: niſi deus qͥ filiꝰ eſt autrelatō q̄ refert̉ ad pr̄eꝫ ꝑ quā filiꝰ appella

tur. Sed nullꝰ ſenſꝰ capit ſpm̄ſāctū eſſeſpm̄ pr̄is aut filij ſcd̓m ꝙ alter eſt pr̄ alt̓filius ſed ſcd̓m ꝙ vterqꝫ vnus idemqꝫdeus eſt. Quare idem eſt intellectꝰ cuꝫdicitur ſpūſſanctus ſpūs dei et ſpirituspr̄is ⁊ ſpūs filij: ſed ſpūs dei ⁊ ſpūs patris dicit̉ qꝛ eſt ⁊ ꝓcedit de deo ⁊ de pr̄eItaqꝫ eſt et ꝓcedit de filio qꝛ eodē ſenſu ſpūs filij dicit̉. Nā cū dicit̉ ſpūſſāctꝰſpūs dei ⁊ ſpūs dn̄i ſi non intelligimusibi ſpm̄ filij eo ſenſu quo ſpm̄ pr̄is: autſeꝑabimus filiuꝫ a noīe dei vel dn̄i autbifariam intelliget̉ ſpūs dei ſiue ſpiritꝰdn̄i. Sed vnde hūc habent ſenſum autvbi legitur in ſacra ſcriptura qd̓ ſimillt̓non intelligat̉ de pr̄e et de filio cū legimus ſpm̄ dei: ⁊ ſpm̄ dn̄i: aut quid inuenitur: vnde hoc nō ſequit̉. Naꝫ ſi dicūtcum dicit̉ ſpūs pr̄is duobus modis intelligitur. Eſt em̄ ſpūs pr̄is quia eſt depr̄e ⁊ quia datur a pr̄e filij vero ſpūs nōeſt niſi quia datur a filio: hoc eſt quodquero vnde habeant: ⁊ ſi dicūt ꝙ in nl̓la autentica dictū eſt pagīa: nec ſequit̉ex eo ꝙ ſcriptum ſit ibi cur nos rep̄hendunt: cum dicimus ſpm̄ſanctum procedere de filio quia hec verba non leguntcum ex hijs que legunt ⁊ credūt hoc exneceſſitate ſequi intelligamus. Iudicētergo ipſi quid potius ſuſcipiendum ſitqͣꝫuis in ſacra pagina vtrūqꝫ taceatur:an hoc ꝙ nos dicimus ſpm̄ſanctuꝫ procedere de filio ꝙ oſtendimus ex hijs cōſequi que veraciter credimus an ꝙ ipſidicūt ſpiritūſanctū aliter eſſe patris aliter filij ꝙ nec auctoritate nec rōne nec exhijs que certa ſunt poſſunt oſtēdere vtiqꝫ aut debent ceſſare ab hac ſua ſnīa ſitamen hoc dicunt vt audio ꝙ ſpūſſanctus aliter eſt filij ſpūs: qͣꝫ ſpūs patris:cum hoc nuſqͣꝫ legant vel vnde hoc ꝓbent aut ſaltem nos non reprehenderedebēt ꝙ dicimꝰ ſpm̄ſāctū ꝓcedere de filio qͣꝫuis hijs ꝟbiſ nō legamꝰ qm̄ ex hijsq̄ pariter credimꝰ hͦ cōſequi mōſtramꝰ