ſpūſſancti

vobis a pr̄e. Quid ergo intelligēdū eſtcū dicit quē mittet pr̄ in noīe meo: an qꝛſpūſſāctus habebit nomen eiꝰ vt cū mittet pr̄ ſpm̄ſāctū: idem ſit ꝙ mittere filiūSed quod ait queꝫ ego mittaꝫ vobis apr̄e nō recipit ſenſū hūc: qꝛ eundē ipſuꝫſpm̄ quē mittit pr̄ mittit filiꝰ neqꝫ mittitfilius filiū. Deniqꝫ nuſqͣꝫ legimꝰ ⁊ oīnonegamꝰ ſpm̄ſſ. eſſe filiū. Quid itaqꝫ eſtquē mittet pr̄ in noīe meo nō quē patermittet filiꝰ quoqꝫ mittet: ſicut cum dicitque ego mitta a pr̄e: nō eſt aliud qͣꝫ egomitta et pr̄ filius nāqꝫ eſt nomē illius qͥdicebat: mittet pr̄ in noīe meo. Non eſtergo aliud mittet pr̄ in nomīe meo: niſimittet pr̄ in noīe filij. Quid igit̉ eſt mittet pr̄: in noīe filij niſi mittet pr̄ tanqͣꝫ ſimittat filiꝰ vt in miſſione pr̄is miſſio intelligat̉ filij. Quod ꝟo ait quē ego mittā vobis a pr̄e quō intelligēdū eſt. Utiqꝫ a qͦ eū mittit filiꝰ ab eo mittit̉. Mittit aūt eū a pr̄e. Ergo a pr̄e mittit̉ Sedille mittit a quo mittit̉. Pat̓ itaqꝫ mittere intelligit̉ cū filius dicit. Ego mittāa pr̄e. Quid eſt ergo ego mitta a patreniſi ego mittā tāqͣꝫ ſi pr̄ mittat vt vna ⁊et eadē ſit miſſio mea et pr̄is. Cuꝫ itaqꝫfilius tāta diligētia oſtēdat vnā eē miſſionem pr̄is ⁊ ſuā vt nec pr̄ mittat niſi:cū filius mittit: nec filiꝰ mittat: niſi cummittit pater. Quid vult ſignificare autquid vult intelligi niſi qꝛ nō aliter ſe hꝫad pr̄em ſpūſſāctus ⁊ aliter ad filiū: necmagis eſt vnius qͣꝫ alterius. Ꝙͣobremnimis difficile immo impoſſibile eſt on̄dere quo nō ꝓcedat ab vtroqꝫ vnde em̄ē filio cū pr̄e dare ſimul vel mittere ſpiritūſāctum ⁊ hunc eſſe vtriuſqꝫ ſi ſimulnō eſt de vtroqꝫ. Cur em̄ magis dat filius ſpm̄ſāctum qͣꝫ ſpūſſāctus filiuꝫ? autcur magis ſpūſſ. eſt filij qͣꝫ filius ſpūſſ.niſi qꝛ filius nō eſt ita de pr̄e ſimul: ⁊ deſpūſancto ſicut ſpūſſāctus eſt de pr̄e ſimul et de filio. Si gͦ ſpūſſāctꝰ nō eſt defilio nō det̉ filio: nec dicat̉ eē filij ſicut

filiꝰ nō dat̉ a ſpūſctō. nec dicit̉ eē ſpūſſāctus quō nō eſt de ſpūſancto. Si aūtdicit quia ſpūſſāctus mittit filium ſicutidēip̄e dicit per ꝓph̓am ⁊ nūc dn̄s deusmiſit me et ſpūs eius hͦ ſcd̓m hoīeꝫ quēgerebat intelligēdū eſt qui pr̄is et ſpūſſancti vna volūtate ⁊ diſpoſitōe md̓mredēpturus in md̓o apparuit Quero tn̄ab hijs qui negāt ſpm̄ſāctū eſſe et ꝓcedere de filio quo intelligāt eū: ſicut eſſeſpm̄ filij vt filius tāqͣꝫ ſuum ſpm̄ illummittat. An putāt quia pr̄ dedit filio ſpiritū ſuū tanqͣꝫ a ſe non habēti: aut enimhabet a ſe: aut ab alio. Sed ab alio nonpoteſt hr̄e niſi a patre. Accepit igitur apatre a quo habet et dedit ei pater ſpm̄.ſāctum vt a ſe non habēti. Hec oſtēdātcū eqͣles ſint pater et fi. ⁊ .ſ. ⁊ vnuſqͥſqꝫſibi ſit ſufficiēs que fuit cauſa: vel q̄ indigentia filij vt pater daret ei ſpm̄ ſuuꝫmagis qͣꝫ ſpirituiſācto filiū ſuū. Nō negamus hoc mō habere filiū ſpiritūſanctū a patre qꝛ a quo habet eſſe ab eo habet vt de ſe ſpm̄ſāctū exiſtētem habeatſicut pater quō idem eſſe eſt pr̄is ⁊ filij.Non eſt em̄ ideꝫ accipere a pr̄e eſſentiāde qua ꝓcedit ſpūſſanctus ⁊ accipere apr̄e ſpm̄ſāctū. Cū em̄ dicit̉ habere a patre eſſētiā de qua ſpūſſ. ꝓcedit nll̓a mōſtrat̉ indigētia filij. Cū vero dicit̉ quiafilius accipit a pr̄e ſpm̄ſanctū quē de ſenō hꝫ ſicut pr̄ videt̉ ſignificari filiꝰ quaſi minus aliqͥd hr̄e qͣꝫ habeat pr̄ ⁊ velutad ſupplemētū ei dare ſpm̄ſāctū. Sꝫ nōapparet cur magis egeat filiꝰ ſpūiſctō qͣꝫſpūſſāctꝰ filio. Si em̄ reſpōdet̉ ad hocdatū eſſe ſpm̄ſāctū filio: vt cū ip̄e cū pr̄equoqꝫ daret eūdē ſpm̄ſactū par illi cuꝫpr̄e gr̄a imputaret̉. Terrena eſt hec opinio ⁊ longe ab intellectu diuinitatis extranea vt tāqꝫ hō homini deꝰ deo indigenti ſubueniat. Nāqꝫ ſi dat pr̄ ſpm̄ſanctū filio dat deꝰ deū deo pr̄ em̄ deꝰ filiꝰ:deꝰ et ſpūſſāctꝰ deus ⁊ vnus idēqꝫ deusNō aūt legimꝰ deū a deo deū accipere:

i iiij