ſpūſſancti

de filio quō vtrūqꝫ nequit eſſe verū autfl̓m. Neceſſe eſt ergo ſpm̄ſanctū eſſe defilio ſi poteſt monſtrari filiū non eſſe deillo. Nam ſi quis dicit non ſequi filiuꝫeſſe de patre ⁊ ſpūſancto quō vnus ē deus pater ⁊ ſpūſſanctus. etiam ſi non opponitur aliud aūt ſpm̄ſanctū eſſe de patre ⁊ filio quō vnus eſt deus pr̄ ⁊ filiusqͣꝫuis non ſit filius de ſpūſancto. Cōſideret quia cū eſt deus de deo aut eſt totus de toto aut pars de parte aut parsde toto. Sed deus nullā habet parteꝫ.Impoſſibile igit̉ eſt vt ſi deꝰ eſt de deovt totus ſit de parte aut vt pars de toto aut vt pars de parte. Neceſſe eſt igitur: vt ſi eſt deus de deo totus ſit de toto. Cuꝫ ergo filius dicit̉ eſſe de deo quieſt pater ⁊ ſpūſſanctus: aut alius totuserit pater alius totus ſpūſſanctus vt detoto patre ſit⁊ nō de toto ſpūſancto autſi idem totus deus eſt pr̄ ⁊ ſpūſſanctusex neceſſitate cū eſt de deo toto qͥ ē vnꝰtotus tam pr̄ qͣꝫ ſpūſſanctus eſt pariterde patre ⁊ ſpirituſancto ſi nō repugnataliud. Eodeꝫ mō cum dicit̉ ſpūſſāctuseſſe de toto deo qui eſt pater ⁊ filius autalius totus erit pr̄ alius totus filius vtſit de toto patre et nō de toto filio ſpūſſanctus aut cū eſt de patre ſpūſſanctusnō poteſt non eſſe de filio ſi nō eſt filiusde ſpūſancto. Nulla em̄ alia ratione p̄tnegari ſpūſſanctꝰ eſſe de filio. Dicet aliquis: ſi qm̄ vnus deus pr̄ et ſpūſſanctꝰcū filius eſt de pr̄e ſequit̉ eū eſſe de ſpūſancto aut cū ſpūſſanctus eſt de pr̄e: qꝛidem eſt deus pr̄ ⁊ filius eſt etiā de filiocū pr̄ gignit filiuꝫ neceſſe eſt eū gignerequoqꝫ ſpm̄ſanctū quia vnus idēqꝫ deꝰeſt filius ⁊ ſpūſſanctus et cū ſpūſſanctꝰꝓcedit de patre ꝓpter eandem vnitatēdeitatis filij ⁊ ſpūſſancti ꝓcedit ⁊ filiusde patre ita ſicut ſpūſſanctus. Si verovnitas deitatis in filio ⁊ ſpūſancto: nonillā habet vim conſequētie vt vterqꝫ ſimiliter ſit genitus et ꝓcedens videt̉ ꝙ

non ex eo ꝙ vnus eſt deꝰ pater ⁊ ſpūſſanctus ſequit̉ filium eſſe de ſpūſanctoaūt ſpm̄ſanctū eſſe de filio quō ideꝫ deus eſt pater ⁊ filius vt dicis. Ad qd̓ egoHabēt vtiqꝫ a patre eſſe filius ⁊ ſpūſſāctus ſed diuerſo mō quia aliter naſcendo alter ꝓcedēdo alij ſint ab inuicē perhͦ quod dictū eſt. Et ideo cum naſciturvnus nō poteſt cuꝫ eo naſci ille qui ꝑ hͦeſt aliud ab eo quia non ſimiliter naſcit̉ſed ꝓcedit. Et cuꝫ vnus ꝓcedit nequitille ſimul ꝓcedere qui ꝑ hoc eſt alius abillo quia nō ſimiliter ꝓcedit ſed naſcit̉.Et ideo nō habet hec vnitas illa vim cōſequētie quia pluralitas obuiat que exneceſſitate naſcit̉ ⁊ ꝓceſſione. Nam ⁊ ſiꝑ aliud non eſſent plures filiꝰ ⁊ ſpūſſanctus ⁊ ꝑ hoc ſolum eſſent diuerſi. Cumaūt dico ex eo quia pr̄ vnus deus ē cuꝫfilio aūt cū ſpūſancto: ſequi filiū eſſe deſpūſancto aūt ſpm̄ſanctuꝫ eſſe de filio:nulla ibi pluralitas generat̉ que vnitatis obuiet cōſequētie: quia nō vtrumqꝫdico eſſe ſed alterū tātum. Omnimodaigit̉ ⁊ inexpugnabili neceſſitate concludit̉ quia ſi vera ſunt que ſupra dixi nospariter cū grecis credere: aut filiꝰ eſt deſpūſancto aūt ſpūſſanctus eſt de filio.Quod aūt filius nō ſit de ſpūſācto palam eſt ex catholica fide. Nō em̄ ē deusde deo niſi aut naſcēdo vt filius: aut ꝓcedēdo vt ſpūſſanctus filius aūt nō naſcitur de ſpūſancto. Si em̄ naſcit̉ de illo eſt filius ſpūſſanctus ⁊ ſpūſſanctꝰ pr̄eius ſed alter alterius nec pater nec filius eſt. Nō ergo naſcit̉ de ſpūſancto filius nec minus aꝑtum eſt quia nō ꝓcedit de illo. Eſſet em̄ ſpūs eiuſdem ſpūſſanctus. Ꝙ aꝑte negatur cum ſpūſſanctus dicitur ⁊ creditur ſpūs filij. Nō em̄poteſt eſſe ſpūs ſui ſpūs. Quare nō ꝓcedit filiꝰ de ſpūſancto. Nullo ergo mōeſt de ſpūſancto filius. Sequitur itaqꝫinexpugnabili ratione ſpiritūſanctumeſſe de filio ſicut eſt de patre.

i ij