AnſelmiLiber
exercere ſi deſperet quo intendit ſe poſſe ꝑuenire. Quapropt̓ quātū eſt ei vtileſtudiū ad nitēdū tātuꝫ neceſſaria ē ſpesꝑtīgēdi. Amare aūt ⁊ ſperare nō poteſtꝙ non credit. Expedit itaqꝫ eidem hūane aīe ſumma eſſētia ⁊ ea ſine quibꝰ illaamari nō poteſt credere: vt illa credēdotendat in illā quod idē apte breuiuſqꝫ ſignari poſſe puto ſi ꝓ eo ꝙ eſt credendotendere in ſummā eſſētiā dicat̉ credere īſummā eſſētiā. Nam ſi quis dicat ſe credere in illam ſatis videt̉ oſtēdere ⁊ ꝑ fidem quā ꝓfitet̉ ad ſūmā ſe tēdere eſſentiā ⁊ illa ſe credere que ad hāc ꝑtinet intētōem nā non videt̉ credere in illā ſiuequi credit ꝙ attēdendū in illā nō ꝑtinetſiue qui ꝑ hoc ꝙ credit nō ad illā tendit.Ꝙ credēdū ſit in illā. Cap̄. lxxiij.T fortaſſe īdifferēter dici poteſtecredere in illā ⁊ ad illā ſicut proeodem accipi p̄t credēdo tēderein illā ⁊ ad illā niſi quia quiſqͥs tendēdoad illā ꝑuenerit nō extra illā remanebitſed intra illā ꝑmanebit et expreſſiꝰ et familiarius ſignificet̉ ſi dicit̉ tēdēdū eſſein illā quā ſi dicit̉ ad illā. Hac itaqꝫ ratione puto cōgruētius poſſe dici credēdūeſſe in illā quā ad illam.Ꝙ in pr̄em ⁊ filiū ⁊ eorū ſpm̄ pariteret in ſingulos ⁊ ſimul in tres credendumſit.Capitulū. lxxiiij.Redēdū igit̉ eſt pariter in pr̄emCet filiū ⁊ eoꝝ ſpm̄ ⁊ in ſinguloset ſimul in tres qꝛ et ſingulus pr̄et ſingulus filius ⁊ ſingulꝰ eoꝝ ſpūs eſtſūma eſſētia ⁊ ſimul pr̄ ⁊ filiꝰ cū ſuo ſpūſunt vna eademqꝫ ſūma eſſentia in quāſolam oīs homo debet credere quia ē ſolꝰ finis quē in omni cogitatu actuqꝫ ſuoper amorem debet intēdere vnde manifeſtum eſt quia ſicut in illā tēdere nō credat illā nullus poteſt ita eā credere nontendat in illā nulli prodeſt. (lxxvQue ſit viua que mortua fides.ꝙUapropt̓ quacūqꝫ certitudine
credat̉ tāta res inutilis erit fides et quaſi mortuum aliquid niſi dilectione valeat ⁊ viuat. Etenim nullatenus fideꝫ illam quā cōpotens comitaturdilectio ſiſe oportunitas offerat operādi ocioſameē ſed magis ſe quadā opeꝝ exercere frequētia qd̓ ſine dilectiōe facere nō poſſetvel h̓ ſolo ꝓbari poteſt qꝛ ꝙ ſūmā iuſticiā diligit nihil iuſtū contēnere nihil valet iniuſtū admittere. Ergo qm̄ ꝙ aliqͥdoꝑat̉ ineſſe ſibi vitā ſiue qua operari nōvaleret oſtēdit nō abſurde dicit̉ operoſa fides viuere qꝛ habet vitā dilectōis ſine qua nō operaret̉ ⁊ ocioſa fides nō viuere qꝛ caret vita dilectōis cū qua nō ociaret̉. Quare ſi cecꝰ dicit̉ nō tm̄ qͥ ꝑdiditviſū ſed qui cū debet habere non habetcur non ſimilit̓ p̄t dici fides ſine dilectōemortua nō qꝛ vitaꝫ ſuā: id eſt dilectōemꝑdiderit ſed qꝛ nō habet quā ſemꝑ debꝫhabere. Quēadmoduꝫ igit̉ illa fides q̄ꝑ dilectōem oꝑat̉ viua eſſe cognoſciturita illa que ꝑ cōtēptū ociat̉ mortua eſſecognoſcit̉. Satis itaqꝫ cōuenienter dicip̄t viua fides credere in id in quo credidebet mortua vero fides credere tantuꝫid quod credi debet.Quid tres ſūma eſſentia quodāmodo dici poſſit.Capitulū. lxxvj.Cce patet oī hoī expedire vt creedat in quādam ineffabilē trinaꝫvnitatē ⁊ vnā trinitatē. Unā qͥdē ⁊ vnitatē propt̓ vnā eſſentiā trinā ꝟoet trinitatē propt̓ tres neſcio qͥd licet em̄poſſim dicere trinitatē propt̓ pr̄em ⁊ filium ⁊ vtriuſqꝫ ſpm̄ qͥ ſūt tres non tn̄ poſſum ꝓferre vno noīe propter qͥd tres velut ſi dicerē propt̓ tres ꝑſonas. Sicut ſidicerē vnitatem propt̓ vnā ſb̓am. Nonenim putāde ſunt tres perſone quia oēsplures perſone ſic ſubſiſtunt ſeperatimabinuicem vt tot neceſſe ſit eſſe ſubſtātias qd̓ ſūt ꝑſone ꝙ in pl̓ibꝰ hoībꝰ q̄ quotperſone tot indiuidue ſūt ſb̓e cognoſcit̉Quare in ſumma eſſentia ſicut nō ſunt