Proſologion

aduerſitas et peruerſitas poſſūt in illuꝫ⁊ ipſe minus contra illas. Qui ergo ſitpoteſt: nō potētia poteſt ſed impotētiaNon enim dicitur poſſe: quia ip̄e poſſitSed quia ſua impotētia facit aliud ī ſepoſſe ſine aliqͦ genere loquēdi ſicut multa improprie dicūtur: vt cū ponimus eēpro non eſſe: ⁊ facere pro eo quod eſt nōfacere aut pro nihil facere. Nam ſepe dicimus ei qui rem aliquam eſſe negat: ſiceſt quem admoduꝫ dicis eſſe: aut magisproprie videatur dici ſic non eſt quemadmodum dicis nō eſſe. Itē dicimꝰ iſteſedet ſicut ille facit: aut iſte quieſcit ſicutille facit. cū ſedere ſit quiddā non facereet quieſcere ſit nihil facere. Sic itaqꝫ cūquis dicitur habere potētiā faciēdi autpaciendi quod ſibi non expedit aut qd̓non debet impotētia intelligit̉ per potētiam: quia quo plus habet hāc potētiaꝫeo aduerſitas ⁊ peruerſitas in illum ſūtpotētiores ⁊ ille cōtra eas impotētior.Ergo dn̄e d̓s: inde veriꝰ ⁊ op̄s qꝛ potesnihil ꝑ īpotētiā: ⁊ nihil potes contra te.Quō ſit miẜicors et impaſſibil̓. VIII.Ed et miſericors ſimul ⁊ impaſſſibilis quō es? Nā ſi es impaſſibilis non cōpateris: ſi nō cōpateris: non eſt tibi miſerū cor ex compaſſione miſeri quod eſt eſſe miſericordē. Atſi non es miſericors vnde miſeris eſt tāta conſolatio? Quō ergo es ⁊ nō es miſericors domīe? niſi qꝛ es miſericors ſecūdū nos: ⁊ nō es ſecūdū te. Es quippe ſecundū ſenſū noſtrū: ⁊ nō es ſecūdūtuuꝫ. Etem̄ cū tu reſpicis nos miſeros:nos ſentimꝰ miſericordis effectū: tu nōſentis affectū ⁊ miſericors es. Igit̉ quiamiſeros ſaluas ⁊ peccatoribꝰ tuis parcꝭet miſericors nō ēs qꝛ nulla miſerie compaſſione afficeris.Quō totus iuſtus ⁊ ſūme iuſtus parcat malis ⁊ qd̓ iuſte miſereat̉ malis. IX.vEruꝫ malis quomo parcis ſi estotꝰ iuſtꝰ ⁊ ſūme iuſtꝰ? Quō em̄

totus ⁊ ſume iuſtus facit aliquid nō iuſtum? Aut que iuſticia eſt merēti mortēeternā dare vitā ſempiternā? Unde ergo bone deus: bone bonis ⁊ malis: vnde tibi ſaluare malos ſi hoc nō eſt iuſtuꝫet tu nō facis aliquid nō iuſtū? An quiabonitas tua eſt incōprehēſibilis latet hͦin luce inacceſſibili: quā inhabitas? Uere in altiſſimo ⁊ ſecretiſſimo bōitatis tuelatet fons vnde manat fluuiꝰ miſericordie tue. Nā cuꝫ totus ⁊ ſūme iuſtus ſis.tamen idcirco etiaꝫ malis benignus es:quia totus ſūme bonus eſt. Minꝰ nāqꝫbonus eſſes ſi nulli malo eſſes benignꝰ.Melior em̄ eſt qui ⁊ bōis et malis bonꝰeſt quā qui bonis tātum eſt bonus. Etmelior eſt qui malis ⁊ puniēdo ⁊ parcēdo eſt bonus: qͣm qui puniēdo tm̄ Ideoergo miſericors es: quia totus ⁊ ſummebonus es. Et cum forſitan videaturcur bonis bona ⁊ malis mala: retribuasIllud certe penitus eſt mirādum cur tutotus ⁊ ſumme iuſtus: ⁊ nullo egēs mal̓et reis tuis bona retribuas. O altitudobonitatis tue deꝰ ⁊ videtur vnde ſis miſericors et nō per videtur. Cernitur vnde flumīe manat ⁊ nō ꝑſpicitur fons vnde naſcitur. Nam ⁊ de plenitudine bonitatis eſt: quia peccatoribꝰ tuis pius eset in altitudine bonitatis latet: quia ratione hoc es. Etenim licet bonis bona ⁊malis mala: ex bonitate retribuas ratiotamen iuſticie hoc poſtulare videtur.Cum vero malis bona tribuis et ſciturquia ſumme bonus hoc facere voluit etmiꝝ eſt cur ſūme iuſtꝰ hͦ velle potuit? Omiſericordiā dei de qͣ opulēta dulcedīe⁊ dulci opulētia nobis ꝓfluis. O immēſitas bonitatis dei qͦ affectu amanda espctōribꝰ Iuſtos em̄ ſaluas iuſtitia comitante: iſtos vere liberas iuſticia dāpnāte. Illos meritis adiuuātibus: iſtos meritis repugnātibus. Illos bona que dediſti cognoſcendo: iſtos mala que odiſtiignoſcendo. O immēſa bonitas que ſic

fij