De cōceptū virginali
ante ipſā conceptōem mundata ſit dixivbi aliā rationem de hoc ip̄o vnde agit̉hic reddidi que due rationes intellectuimeo vidētur ad queſtionem vnaqueqꝫper ſe ſufficere: ſed ambe ſimul aīo vimratōnis et decorem actiones querēti copioſe ſatiſfacere.Cur deus incarnatus ſit cum de adāpoſſet facere homines nō deos ſine peccato tot quot ſufficerent.T qͣꝫuis ad idem tēdant in hoctamen differunt ꝙ ipſa quidemequā hic protuli monſtrat deumetiam de peccatricis virginis ſubſtātiaqm̄ nuſqͣꝫ eſt in hominis natura p̄ter volūtatem peccatū prolē debere iuſtā imonon niſi iuſtā nulla ratione repūgnantetali propagatōe producere. Illa vero ꝓbat ꝙ etiā ſi in tota virginis eſſentia peccatum eſſet: tamē ad huiuſmodi cōceptionis mūdiciam per fidem mūda fieripoſſit. Atqꝫ in iſta omnis mortis neceſſitas ⁊ cuiuſlibet corruptionis ſiue laboris ab illo homine aperte excluditur nl̓la autem queſtio oriri de hoc ip̄o videt̉ſed ſufficiēti ratione ſi diligēter perſpecta fuerit ſoluitur. Quapropt̓ ex vtraqꝫpalam ē quia nihil niſi pia volūtate dominus noſtre et redēptor ſuſtinuit in oībus que paſſus eſt.Ꝙ de virgīe iuſta deus cōceptus ſitnō ex neceſſitate quaſi de peccatrice nōpoſſet ſed quia ſic decebat.T mihi videtur de peccato quidem originali ſicut ꝓpoſui ſufvficiēter oſtēſuꝫ eſt quo ad hominē de virgine cōceptū nulla ratione deſcendere a parētibus potuit ſed pociusiuſtus ⁊ beatus fieri ratōe exigente debuit Ꝙobrem qm̄ de iuſto patrē ſecundum diuinā ⁊ de iuſta matre ſcd̓m hūanā naturā iuſto ab ipſo origine vt ita dictū ſit natus eſt non incōgrue pro origīali iniuſta qͣꝫ oēs filij ade habēt a ſua origīe iuſticiā originalē habere dicēdus ē.
Quomō iſta ratio ⁊ altera alibi dataconcordent ⁊ different.C de perſonali iniuſticia ſuꝑfluaum eſt diſputare quod ad illumnō attigerit qm̄ humana natura nunqͣꝫ in illo ſine diuīa fuit nec illiusaīma vnqͣꝫ agrauata contra volūtatemaut vllomodo impedita eſt corpore corruptibili: que anima qm̄ ip̄a imo totꝰ ille homo ⁊ verbū dei deus vna perſonaſemper exiſtitit nūqͣꝫ ſine ꝑfecta iuſticiaet ſapientia ⁊ ptāte fuit quā ſemper aſeipſo ille ſecūdum perſonā ſicut deus habuit licet in naturis humana a diuīa qd̓habuit accepit. Alciorem autē aliam rationem quō deus aſſumpſit hominē demaſſa peccatrice ſine peccato velud azimum de fermēto preter iſtam qͣꝫ hic ⁊ illam quā alibi poſui eſſe non nego: quaꝫſi mihi oſtēſa fuerit libeter accipio ⁊ meas ſiquidem nō arbitror contra veritatem poterint oſtēdi non ceneo.Ꝙ natꝰ de virgīe pro originale peccato habuerit originali iuſticiam.Orro peccatū originale nec mapius poteſt eſſe qͣꝫ dixi nec minusquia cuꝫ infans iā rationalis eſthumana natura nō habet in illo iuſticiāqͣꝫ accepit in adaꝫ ⁊ quā ſemper deberethabere: nec eam excuſat impotētia quianon habet ſicut ſupra dictum eſt. Illudtamen nō per omnia tam graue ſicut ſupra poſui exiſtimo. Nam qm̄ ad hominem de virgine cōceptum oſtēdere volebam illud non pertinere tale iſtud conſtitui cui aliud non poſſit addi nec ſicutdixi propter hoc qd̓ inueſtigabam videre pondus eius minorare. De quo quidmihi videatur breuiter nūc aperiā. Peccatum apetita in infātes deſcendere: vtſic puniri pro eo debeant ac ſi ipſi ſinguli illud feciſſent perſonaliter ſicut adamnon puto: qͣꝫuis propter illud factum ſitvt eorum nullus poſſit naſci ſine peccato qd̓ ſequitur dāpnatio. Cum em̄ dicit