De cōceptu virginali
vera ſūt q̄ de diuina ſcriptura oppoſuiQuippe non eſt in illis peccatū qꝛ nonhabēt (ſiue qua nō ineſt peccatū) volūtatem ⁊ tamen dicitur ineſſe qm̄ in ſemine trahūt peccādi (cū homines iā erūt)neceſſitatē. Si gͦ hec vtputo vera ſunt:que aſſumit̉ de parēte ad prolē qꝛ nullāhabet volūtatē nullū eſt in eo peccatū.Ꝙ ſemē hoīs dicatur immūdum etcōcipi in peccatis qͣꝫuis ī eo nō ſit pctm̄Taqꝫ perſpicuū eſt quod in eo2quod filius dei in perſonā ſuaꝫaſſūpſit de virgine: nulla potuit eſſe peccati macula. Sed ⁊ dictum eſtquia ſemen a parētibus trahitur cuꝫ neceſſitate peccati futuri cū fuerit animatum anima rationali: hoc vtiqꝫ non eſtpropter aliud niſi quia humana naturanaſcitur in infātibus (vt dixi) cum debitus ſatiſfaciēdi ꝑ peccato ade (⁊ ſecūdūquod poſui proximorū parentū) qd̓ nequaqͣꝫ facere poteſt: ⁊ qͣꝫdiu nō facit peccat. ⁊ quia ſola per ſe non valet iuſticiāhabere quā deſeruit: ⁊ anima q̄ grauat̉corpore ꝙ corrūpitur nequit eam ſalteꝫintelligere que nec ſeruari poteſt nec haberi nō intellecta. Quapropt̓ ſi ab hijsneceſſitatibus ſemē aſſūptū de virgīe liderum oſtēdi poterit: palā erit: quia nullam peccati neceſſitatē traxit. Qd̓ ſolaquidē neceſſitas qua hūana natura ſola ꝑ ſe iuſticiaꝫ recuperare nequit: ⁊ illaquā corpus quod corrūpitur aggrauatanimā vt eandem iuſticiā: nec acceptaꝫin etate perfecta: ſine auxilio gratie ſeruare: nec in infātibus ſaltem intelligerequeat ab illo ſemīe ſint aliene. facile mōſtrari valet per vnitatē ꝑſonalē aſſumētis ⁊ aſſumpte nature ſi prius neceſſitasilla repellit̉ quā ad ſatiſfactionē ꝓ peccatis primorum ⁊ proximoꝝ parentumaſtringi videtur. Sed ꝙ illud nullū ſequatur a proximis parentibus debituꝫdubium non erit ſi a debito primorū parentum intelligi poterit. hoc igitur ad-
iuuante deo conabor primū quomodocognoſci poſſit ⁊ inueſtigari: quatenushoc demonſtrato in alijs non ſit neceſſemultum laborare.Ꝙ in ſemine ſūpto de virgine nō ſitpeccatū nec neceſſitas futuri peccati.D quod mihi videtur querēdūain primis cur ſepius ⁊ ſpecialiꝰpeccatū (quo dāpnatū eſt hūanum genus) magis imputet̉ ade qͣꝫ euecum ip̄a prius peccauerit et adā poſt etper illam. Dicit em̄ apl̓us. Sed regnauit mors ab adā vſqꝫ ad moyſem etiamin eos qui non peccauerunt in ſimilitudineꝫ preuaricatōis ade. Multa quoqꝫalia legūtur que magis adam qͣꝫ euamcriminari uidētur. Quod ideo fieri exiſtimo quia illa duorum copula tota intelligitur in nomine principalis partis:ſicut ſepe ꝑ partem totum ſolet ſignificari: aūt qm̄ adam cū coſta ſua qͣꝫuis inmulierem edificata dici poterat adā: ſicut legitur quia deus maſculū ⁊ femināfecit eos ⁊ benedixit eis. Et vocauit nomen eorū adam in dieⁱ quo creati ſunt.Aut idcirco quia fi nō adā ſed ſola euapeccaſſet non neceſſe erat totum humanum genus perire: ſed ſolam euā Poterat namqꝫ deus de adam in quo ſemenomniū hominum creauerat aliā faceremulierem ꝑ quā de adam propoſitū deiperficeretur. Eiſdem rationibus ſignificabo ꝑ nomen ade eos ambos niſi cumneceſſe erit eos diſcernere.Cur peccatū quo dāpnatur hūanumgenus magis imputatur ade qͣꝫ eue cuꝫille poſt ⁊ per illā peccauerit.St quidē vnuſquiſqꝫ filius adee homo per creationē ⁊ adaꝫ perpropagationem ⁊ perſona ꝑ indiuiduitatē qua diſcernit̉ ab alijs. Nōem̄ habet hō eſſe ab adā: ſed ꝑ adā. Nāſicut adam nō ſe fecit hoīem: ita nō fecitin ſe naturā ꝓpagādi ſed deꝰ qͥ eū creauit hoīem fecit in eo hanc naturā vt de