De incarnatione verbi
In aliquid quod alibi aut nō legi: aut q̄nō memini me legiſſe nō qͣſi docēdo qd̓doctores noſtri neſcierūt aut corrigēdoꝙ non bene dixerūt: ſed dicēdo forſitanꝙ illi tacuerunt qd̓ tamē ab eorū dictisnon diſcordet ſed ill̓ cohereat) poſui adreſpondēdum ꝓ fide noſtra contra eosqui volētes credere quod nō intelligūtderidēt credētes ſiue ad adiuuādū religioſū ſtudiū eorum qui hūiliter querūtintelligere qd̓ firmiſſime credūt nequaqͣꝫ ob hoc me redarguēdū exiſtimo Netamē hāc legētibus epl̓am laborē inuingam querēdi alia ſcripta vt nō ſolūmōfide verū etiā euidēti cognoſcāt ratiōetres ꝑſonas non eſſe tres deos ſed vnūſolū: nec tamē deo ſecundū vnā ꝑſonaꝫincarnato: ex neceſſitate ſecūdum aliasꝑſonas: eūdē deū īcarnari (aliquid hicqͣꝫtū ad repellēdū opiniōem huius defenſoris) ſicut ipſe putat noſtre fidei ſufficere credo ſubiugā. Aꝑte dicit aut patrē et ſpiritūſāctū cū filio eſſe incarnatūaut tres illas ꝑſonas eſſe tres res ſeꝑatas Ꝙ nimirū ſeꝑatōem talē exiſtimatvt nec pater nec ſpūſſāctus ſint in filio.Nā ſi due alie ꝑſone ſūt in filio ⁊ filiꝰ inhoīe: ille quoqꝫ ſūt in hoīe. Unde putatcōſequi cū tres ꝑſone ſimul ſint in eodēhoīe ſi ſūt vna res nullatenꝰ ꝑſonā filijpoſſe ī hoīe ipſo īcarnari: ſine alijs ouobus ꝑſonis. Perſonas tamē tres eē nōnegat: nec filiū eē incarnatū. Qm̄ igit̉(vt ſupra mōſtratū ē) ſi tres ꝑſone ſunttres res ſeperate: aut tres deos eē cōſequi aut alias (de quibus iā dictū eſt) abſurditates nūc breuiter oſtēdā adiuuāte vno ſolo deo. Primū quia etiā ſi ſinttres dij nihil illi ꝓderit ad defēdēdū patrē ⁊ ſpm̄ſāctū ab incarnatōi quod fierinon poſſe putat ſiue deorū multitudineDeniqꝫ ꝙ nō ſunt plures dij ſed vnꝰ ſolus. Poſtea patefaciā: quāuis ſit vnusdeus tres ꝑſone: nō tamē qualibet vnaincarnata: alias quoqꝫ incarnari neceſ-
ſe eſſe: ſed potius eēt impoſſibile. Diuine vtiqꝫ nature eſt ſicut ſemꝑ ⁊ vbiqꝫ eēvt nihil vnqͣꝫ aūt alicubi ſit ſiue eius p̄ſentia. Alioquin nequaqͣꝫ vbiqꝫ et ſemꝑeſt potēs ⁊ quod vbiqꝫ potēs nō ē ⁊ ſemper: nullatenus ē deus Si em̄ dicit nonipſā demā ſubſtantiā ſed ptātem eiꝰ eſſeſemꝑ ⁊ vbiqꝫ: nō tamē negebat ptātemilli eſſe aut accidētalē aūt ſubſtātialē: accidētalis quidē nō eſt deo ptās: quia cūoē ſubiectu ſiue accidēti aūt eſſe aut intelligi poſſit: deus ſine ptāte nec eē necintelligi poteſt. Si vero deo ptās ſb̓ſtācialis eſt: aut pars eiꝰ eſſentie: aut eſt idip̄m quod eſt tota eiꝰ eēntia. Pars aūtnon eſt: quia ſicut ſupra dictū ē: qd̓ partes habeat: aut actu aūt ītellectu ē diſſolubile: qd̓ oīno extraneū eſt a deo. Ideꝫigit̉ eſt eſſe dei ⁊ ptās eius. Sicut itaqꝫptās dei eſt ſemꝑ ⁊ vbiqꝫ: ita quicquid ēdeus vbiqꝫ ⁊ ſemꝑ eſt. Erga cū p̄dictusnoſtre fidei: defenſor: ſecundum ſe: diciteſſe tres deos: mōſtrare nequid quomōſint ſeꝑatim ea ſeperatione qua putat ſepatrē ⁊ ſpm̄ſāctū ab incarnatōe libera/re. Nō ergo illū poteſt adiuuare multitudo deorū ad defendēdū patrē et ſpm̄ſāctū ab incarnatōe qm̄ inueniri nō poteſt in deorū multiplicatōe illa diſtīctioſine qua defēſionē iſtā fieri poſſe nequaqͣꝫ exiſtimat. Quod aūt vnus ſolꝰ deusſit ⁊ non plures: hinc facile ꝓbat̉ qꝛ autdeus non eſt ſummum bonum aūt ſuntplura ſumma bona: aut non ſūt pluresdij ſed vnus ſolus. Deū vero ſūmū bonū eſſe nullus negat: quia qͥcqͥd aliquominus ē nullatenꝰ deus eſt et quicquidſummū bonū nō ē: minꝰ eſt aliquo: quiaminꝰ eſt ſūmo bono. Summū certe bonū pluralitatē ſui non admittit vt plura ſint ſūma bona: Si em̄ plura ſūt ſumma bona paria ſūt. Sūmū ergo bonū ēquod ſic preſtat alijs bōis vt nec par habeat nec preſtātiꝰ. Summū ergo bonūvnū et ſolū ē: non igitur ſūt plures dij ẜ