SecundusLiber

ſibilitatem alienū eſt a veritate. Quare qm̄ omnia que vult: ⁊ non niſi q̄ vultfacit: ſicut nulla neceſſitas ſiue impoſſibilitas precedit eius velle aut nolle: itanec eius facere aut non facere qͣꝫuis ml̓ta velit immutabiliter ⁊ faciat. Et ſicutcum deus facit aliquid poſtqͣꝫ factaꝫ eſtiam nō poteſt nō eſſe factū: ſed ſemꝑ verū eſt factū eſſe: nec tamen recte diciturimpoſſibile deo eſſe vt faciat qd̓ preteritum eſt nō eſſe preteritū. Nil enī ibi operatur neceſſitas non faciēdi aut impoſſibilitas faciēdi ſed dei ſola volūtas queveritatem ſemꝑ (quia ipſe veritas eſt)immutabilem ſicut eſt: eſſe vult: ita ſi ꝓponit ſe aliquid immutaliter facturū qͣꝫuis qd̓ proponit anteqͣꝫ fiat nō poſſit nōeſſe futurū non tamen vlla eſt in eo faciendi neceſſitas: aut nō faciendi impoſſibilitas: quia ſola operatur in eo voluntas. Quotiēs nāqꝫ dicitur deus nōpoſſe nulla negatur in eo ptās ſed in ſuꝑabilis ſignat̉ potētia et fortitudo. Nōem̄ aliud intelligitur niſi quia nulla respoteſt efficere vt agat ille qd̓ negat̉ poſſe. Nā vſitata eſt huiuſmodi multū locutio vt dicatur res aliqua poſſe non qꝛin illa ſꝫ qm̄ in alia re eſt ptās et nō poſſe: nō qm̄ in illa ſed quia ī alia re eſt impotentiā. Dicimus nāqꝫ iſte hō poteſtvinci: pro aliquis poteſt eū nō vīcere etille non poteſt vinci pro: nullus eū vincere poteſt. Nō enim ptās eſt poſſe vinci ſed impotētia nec vinci non poſſe impotentia eſt ſed poteſtas. Nec dicimusdeū neceſſitate facere aliquid: eo ꝙ in illo ſit vlla neceſſitas ſed qm̄ eſt in alio ſicut dixi de impotētia quando dicit̉ nōpoſſe. Omnis quippe neceſſitas eſt autcoactio aut prohibitio: que due neceſſitates cōuertūtur inuicem cōtrarie ſicutneceſſe et impoſſibile. Quicquid nāqꝫcogitur eſſe prohibet̉ non eſſe: ⁊ ꝙ cogitur non eſſe ꝓhibetur eſſe: quēadmodūꝙ neceſſe eſt eſſe: impoſſibile eſt non eſſe

impoſſibile eſt eſſe: ⁊ conuerſim. Cumautem dicimus aliquid neceſſe eſſe autnon eſſe in deo: non intelligitur ꝙ ſit inillo neceſſitas ant cogens aut prohibēsſed ſignificat̉ ꝙ in oībus alijs rebus eſtneceſſitas prohibēs eas facere et cogēsnon facere cōtra hoc qd̓ de deo dicitur.Nam cū dicimus ꝙ neceſſe eſt deū ſemper verum dicere: et neceſſe eum nunqͣꝫmentiri nō dicitur aliud niſi quia tantaeſt in illo cōſtantia ſeruandi veritatemvt neceſſe ſit nullaꝫ rem facere poſſe: vtycrū non dicat aut vt mentiatur.Quomō vita criſti ſoluatur deo propeccatis hominū et quomō debuit xp̄svel nō debuit pati. Capitulū. XVIII.Uapropter cū d̓cimus quia hoqmo ille qui ſecūdū vnitatē perſone ſicut ſupra dictū eſt idē ip̄eeſt qui filius dei deus nō potuit nō mori aut velle non mori poſtqͣꝫ de virginenatus eſt nō ſignificatur in illo vlla impotētia ſeruandi aut volēdi ſeruare vitam ſuā immortalē ſed immutabilitasvolūtatis eius qua ſe ſpōte fecit ad hochominem: vt in eadē voluntate perſeuerans moreretur et quia nulla res potuit illam voluntatē mutare. Plus em̄eſſet in potentia qͣꝫ potētia ſi poſſet velle mentiri aut fallere aut mutare voluntatem qͣꝫ prius immutabilē eſſe voluit.Et ſi quēadmodum ſupra dixi cum aliquo ſponte ſe proponit aliquid facturūhominū ⁊ eadem volūtate poſtea perficit quod propoſuit qͣꝫuis cogi poſſit ſinolit promiſſū ſoluere non tamē dicendus eſt neceſſitate facere quod facit: ſedea qua propoſuit libera voluntate. Nōenim neceſſitate aut impotētia fieri velnon fieri dici debet aliquid vbi neqꝫ neceſſitas nec inpotentia quicqͣꝫ operant̉ſed voluntas: ſi inqͣꝫ ita ē ī homine multomagis neceſſitas aut impotētia neqͣqͣꝫ nominande ſūt in deo: qui nil niſi qd̓vult facit ⁊ cuius volūtatem null a vis