Cur deus homo

cunt nō ītelligūt qd̓ credimꝰ. Diuinā eīnaturā abſqꝫ dubio aſſerimꝰ impaſſibilē: nec vllatenus poſſe a ſua celſitudinehūiliari: nec ī eo qd̓ vult face̓ laborare.Sꝫ dn̄m ih̓m xp̄m dicimꝰ deū veꝝ ⁊ verū hoīeꝫ: vnā ꝑſonā ī duabꝰ naturis: etduas naturas ī vna ꝑſona. Qua ꝓptercū dicimꝰ deū aliqͥd hūile aūt īfirmū pati: n̄ hͦ ītelligimꝰ ẜm ſb̓limitatē īpaſſibil̓nature ſꝫ ẜm infirmitatē hūane ſb̓ſtāciequā gerebat ⁊ ſic nr̄e fidei nulla ratō obuiare ꝯgnoſcit̉. Sic eī nullā diuine ſb̓ſtācie ſignificamꝰ hūilitatē ſꝫ vnā dei ethoīs mōſtramꝰ eē ꝑſonā. Nō gͦ īcarnatiōe dei hūilitas eiꝰ vlla ītelligit̉ fctā: ſꝫnatura hoīs credit̉ exaltata B Itaſit. Nihil īputet̉ diuine nature ꝙ ẜm īfirmitatē hoīs de xp̄o dr̄ verūtn̄ quō iuſtū aut ratiōnabile ꝓbari poterit qꝛ deꝰhoīeꝫ illū quē pr̄ filiū ſuū dilectū in qͦ ſibi bn̄ ꝯplacuit vocauit. ⁊ quē filiꝰ ſeipſūfecit ſic tractauit aut tractari permiſit.Que aūt iuſticia ē hoīeꝫ oīm iuſtiſſimūmorti tradere ꝓ pctōre. Quis hō ſi īnocētē dānaret vt nocētē lib̓aret: dānādꝰnō iudicaret̉? Ad idē gͦ res deduci videtur incōueniens qd̓ ſupra dictū eſt. Nāſi aliter peccatores nō potuit ſaluare qͣꝫiuſtū damnādo: vbi eſt omnipotentia?Si v̓o potuit ſꝫ noluit: quō defendemꝰſapientiā eius atqꝫ iuſticiā? A Deus pater nō quēadmodū videris intelligere hoīeꝫ illū tractauit aut innocēteꝫꝓ nocē̓te morti tradidit. Nō eī eū īuitūad mortē ille coegit aut occidi ꝑmiſit: ſꝫidē ip̄e ſpōte ſuā mortē ſuſtinuit: vt homīes ſaluaret. B Etiā ſi n̄ īuitū qm̄volūtati pr̄is ꝯſētit qd̓ammō tn̄ illū coegiſſe videt̉ p̄cipiendo. Dicit̉ eī qꝛ xp̄ohūiliauit ſemetipſū factꝰ obediēs patrivſqꝫ ad murtē: mortē aut crucis. Propter qd̓ et deus illū exaltauit: et qͥa didicit obedientiā ex his q̄ paſſus eſt: et qͥaproprio filio ſuo nō pepercit pater: ſꝫ ꝓnobis oībus tradidit illū. Et idem filiꝰ

dicit. Nō veni volūtatē meā facere: ſedvolūtatē eius qͥ miſit me. Et iturus adpaſſionē dicit ſicut mādatū dedit mihipater ſic facio. Item calicem quē deditmihi pater nō bibā illū. Et alibi: paterſi poſſibile eſt trāſeat a me calix iſte: verutn̄ non ſicut ego volo ſed ſicut tu. Etalibi: pr̄ ſi nō pt̓ h̓ calix trāſire niſi bibāillū: fiat volūtas tua. In oībꝰ iſtis plusvidet̉ xp̄s obediētia cogēte qͣꝫſpōtaneavolūtate diſponēte mortē ſuſtinuiſſeQd̓ ſponte mortuus ſit. et qͥd ſit: factus ē obediēs vſqꝫ ad mortē. et ꝓpterqd̓ deꝰ illū exaltauit. et nō venit facerevoluntatē meā. et proprio filio ſuo nonpeꝑcit. et nō ſic̄ ego volo ſꝫ ſic̄ tu. .IX.T mihi videt̉ nō bene di­ Auſcernis inter hoc qd̓ fecit exigēte obedientia. ⁊ quot (ſibi factūqͥa ſeruauit obedientiā) ſuſtinuit nō exigente obedientia. B Neceſſe habeo vt hͦ aꝑtius exponas. A Curꝑſecuti ſūt eū iudei vſqꝫ ad mortē BNō ob aliud niſi qͥa veritatē et iuſticiāviuēdo ⁊ loquēdo īdeclinabiliter tenebat. A Hoc puto qꝛ deꝰ ab oī rationali creatura exigit: ⁊ hͦ illa ꝑ obedientiā deo dꝫ: B Sic nos fateri oportet. A Hāc igit̉ obediām debebathō ille deo pr̄i ⁊ hūanitas diuinitati ethāc ab illo exigebat pr̄. B hoc nulli dubiū. A Ecce habes q̄ fecit exigēte obediētia. B Uerū ē et iā video qͥd ſibi illatū qͥa obediēdo ꝑſeuerauit ſuſtinuit Nā illata ē illi mors qꝛ ꝑſtitit inobedīa ⁊ hāc ſuſtinuit ſꝫ quō hͦ obediētia n̄ exigat n̄ ītelligo. A Si hōnūqͣꝫ peccaſſet. deberet pati mortē: autdeberꝫ deꝰ hͦ ab illo exigere. B Quēadmodū credimꝰ nec hō moreret̉ nec hͦexigeret̉ ab illo. Sꝫ huiꝰ rei a te audlrevolo rationē. A Rationalē creaturam iuſtā factam eſſe. et ad hoc vt deofruendo beata eſſet non negas. BNon. Anſelmꝰ Deo nequāqꝫ eſti-

A 4