Epiſtole anſelmi
illicitū ſibi ſacerdotiū vēdicaret lepͣ percuſſus ē: filij qͦꝫ aaron qꝛ alienū ignē impoſuerūt igne diuino cōſūpti ſūt. Alienū eſt enī ab eccl̓ia ⁊ a ſacris canonibuseſt inhibitū: ne pͥncipes ⁊ ſeculares viriinueſtituras nō ſolū n̄ dare ſꝫ nec electōiep̄oꝝ audeāt ſe violēter inſerere. In ſeptima qͥppe ſynodo vt noſtis ſcriptuꝫ eſt.Sctā ⁊ vniuerſal̓ ſynodꝰ diffiniuit neminē laycoꝝ pͥncipū vl̓ potētū ſe vix ingerere electōi vl̓ ꝓmotōni ep̄oꝝ. Si gͦ filijaarō qꝛ ignē alienū intulerūt corꝑaliterpuniti ſūt iſti qꝛ laycis a qͥbus alienuꝫ ēeccl̓iam ſuſceperint ſpirituali gladio feriunt̉. Ep̄os āt qͥ ꝟitatē in mēdaciū cōmutauerūt ip̄a ꝟitate q̄ deus ē in mediūintroducta a btī petri gr̄a ⁊ nr̄a ſocietate excludimꝰ donec romane eccl̓ie ſatiſfaciāt ⁊ reatꝰ ſui pōdus agnoſcāt. Quicūqꝫ ꝟo intra p̄dictas inducias inueſtituras ſeu cōſecrationē acceperūt a conſortio fratrū ⁊ ordīatos ⁊ ordīatores alienos habemꝰ: nec eis ad excuſationeꝫdeceptō ſufficit qꝛ ⁊ ꝓph̓a ab alio ꝓph̓adeceptꝰ nec ideo mortē euaſit. Rogamꝰītere caritatē tuā nos tuis ſcīs p̄cibꝰ cōmēdari vt qͣnto ꝓpͥꝰ ad dn̄i paſſibꝰ ꝟtutū accelās nobis orōnū tuarū manꝰ extēdas. Op̄s deꝰ qui te huiꝰ ſtadij inuitauit ad curſū felici cōſūmatōe ꝑducat adp̄mium. ¶ De tribus mōis ſuꝑbie.Nſelmus ſeruꝰ eccīe cantuarien̄dilcō amico cuno ſalutē. Exigitdis ſuꝑbie de qͥbus vob̓ locutꝰ ſū duoscaritas vr̄a vt de tribꝰ illis moqͥ a memoria vobis exciderunt ꝑ epl̓amnr̄am cōmemorē. Tres qͥdē illos eē dixivnū in eſtimatōe idē qn̄ aliqͥs altiꝰ exiſtimat de ſe qͣꝫ debeat: ꝯͣ quē dicit̉. Nolialtū ſaꝑe. ſꝫ time. Et quē negat in ſe fuiſſe qͥ dicit. Dn̄e non ē exaltatū cor meū ⁊q̄ ſecunt̉. Aliꝰ eſt ī volūtate qn̄ aliqͥs altiꝰ ſe vl̓t tractari aliqͦ mō qͣꝫ debeat ꝯtraquē dicit̉. Quo poteſtis credere qͥ gl̓aꝫq̄ritis abinuicē. ⁊ diē hoīs nō deſidera-
ui tu ſcis. Aliꝰ eſt ī oꝑe: ꝯtra quē dn̄s d̓tCū inuitatꝰ fueris ad nuptias nō diſcūbas in pͥmo loco. Iſte ē qn̄ hō ſeip̄m tractat altius qͣꝫ debeat. Contra ſingulosiſtos modos pl̓a īueniunt̉ dicta ī ſacraſcpͥtura ſi inqͥrant̉. Cōtra oēs dr̄. Quiſe exaltat humiliabit̉ ⁊ ſuꝑbis deꝰ reſiſtit ⁊ ml̓ta alia. De his tribꝰ qn̄ ſingulaqueqꝫ ſola ē illa ē lenior q̄ in ſolo oꝑe ēqꝛ nō ſit niſi ꝑ igͦrātiā ⁊ tn̄ vitiū ē qꝛ corrigēdū eſt. De alijs duabꝰ illa q̄ eſt ī ſola volūtate dānabilior ē qꝛ ſcienter peccat. Illa q̄ eſt in eſtīatōne ſola inſanabilior ē: qꝛ non ſe oſtēdit ⁊ iuſta ſibi videt̉Si ergo iſte tres ſuꝑbie ſingule conſiderent̉ tres ſimplices poſſunt dici ſuꝑbieSi ꝟo bine ⁊ bine intelligāt̉ tres duplices inueniunt̉. Si ꝟo tres ſiml̓ cōiūgātur erit vna triplex: ⁊ ſic er̄t ſeptē. Tresſimplices tres duplices vna triplex. Cōtra iſtas ſuꝑbias ſūt mēbra humilitatꝭ.id eſt vt humiliter qͥs ſentiat deſe et qͣꝫtum ad tractatum ⁊ conuerſationē alioruꝫ humiliter velit de ſe ⁊ ip̄e humilitertractet ſe. Pro ſingulis modis ſuperbiedicitur homo ſuꝑbus. ſꝫ pro ſingul̓ mēbris humilitatis vel pro duobus nō omnia membra ſimul ſint non dicitur homo humilis ſicut vno membro languēte dicitur homo eger: ſanus aūt non dicitur niſi ſanis omnibus membris. Hecbreuiter commemoraui caritati veſtre.Que ſi prudentia veſtra ſepius tractauerit: plenius ea intelliget: qͣꝫ hic dictaſint. Ualete et orate ꝓ me: vt ſicut deꝰdedit mihi ſuperbiam ⁊ humilitatē intelligere: ſic mihi det illam cauere ⁊ iſtāacquirere. Salutate dn̄m ⁊ amicū nr̄mreuerēdū epūm attrabatenſē ex ꝑte nr̄aIncipit liber Honorij incluſi de imagine mundi.Undus itaqꝫ dicitur quaſi vnmidiqꝫ motus. Eſt enim in perpetuo motū. Huius figura eſt inmodum pyle rotunda. Sed inſtar oui
y 4