Epiſtole anſelmi exhortaorie

ꝟtus ⁊ ſapientia ⁊ oēs thezauri ſapiētie⁊ ſcientie in maria: hec nō tm̄ ad pedesſed ⁊ ad caput dn̄i ſedēs audiebat ꝟbuꝫex ore eius: hec cōſeruabat oīa ꝟba angeloꝝ ⁊ paſtoꝝ vel maioꝝ necnō ipſiusfilij ſui cōferens ī corde ſuo. Nemo vnqͣꝫ ſicut iſta guſtauit qͣꝫ ſuauis eſt dominus. Inebriebat̉ ab vbertate domus eiꝰ⁊ torrēte voluptatis eius potabat̉. Necmiꝝ qm̄ apud eā īmo inter erat fons vite de qͦ manabat tanta ꝑfectio vtriuſqꝫvite. Circa plurima ꝟo martha occupabat̉: circa vnū enī maria delectabat̉: qꝛvnū eſt neceſſariū plurima auferuntur:vnū manet Singularē igit̉ partē mariaelegit: ſꝫ pars marthe ei aufert̉. Iā eniꝫnō erit ſollicita vt miniſtret ei ſicut puero cui oēs ordīes angl̓orū mīſtrāt ſicutdn̄o. Iā nō turbabit̉ fugiens in egyptūcū eo a facie herodis qꝛ ip̄e aſcēdit in celum: ⁊ herodes deſcēdit in infernū. a facie eius Iam nō turbabit̉ erga pl̓ima q̄fecerūt ſuo filio iudei qꝛ oīa ſubiecta ſūtei. Iam filius marie a iudeis vel militibus nō flagellabit̉: nec occidet̉: qꝛ reſurgēs iā nō morit̉: mors illi vltra nō dn̄abitur. Pars aūt marthe ei aufert̉: ſꝫ bono ſuo. Pars ꝟo marie ei ꝑficiet̉ q̄ nonauferet̉ ab ea. Exaltata eſt enī ſuꝑ choros angeloꝝ repletum eſt in bonis deſideriuꝫ ſuū: videt deū facie ad faciem ſicuti eſt: gaudet cū filio in eternū: hec eſtꝑs optima que nō aufertur ab ea: cuius⁊ nos ꝑticipes ſumꝰ ⁊ meritis ⁊ p̄cibuseius. Per ieſū xp̄m filiuꝫ eius qͥ viuit etregnat cū deo pr̄e in vnitate ſpūs ſanctiꝑ oīa ſcl̓a ſcl̓oꝝ Amē ¶ Explicit omeliaEpiſtole dn̄i Anſelmi archiep̄i cantuArienſis exhortatorie ad ſuū auunculuꝫhabite.Eruus ſeruoruꝫ dei in beccēſi monaſteriocͣmanentium frater Anſelmꝰfratri dilecto: filio deſiderato: helmādo

bene incepta feliciter ꝑficere Benedictꝰdeus a quo om̄e datum optimū: ⁊ om̄edonū ꝑfectum deſcēdit: qͥ auertit ocl̓ostuos ne videāt vanitateꝫ: ⁊ erexit aīamtuam ad ſequēdam ꝟitatē. Reſtat igit̉mi deſiderate vt ſedula ſollicitudīe pertractes: qꝛ nemo mittēs manū ad aratꝝ⁊ reſpiciens retro aptus eſt regno celoꝝAntiquus enī hoſtis tāto enixiꝰ nō ceſſabit ml̓timodis te calliditatibꝰ inuadere qͣꝫto te videt ſtudioſius laq̄os eiꝰ velle euadere. Sepe nāqꝫ reducet ante mētis oculos qͣꝫdelectabilia ſint ea in qͥbuſſolitus es cōuerſari: vt cōtinuo ſubinferat qͣꝫ difficile ſit aſſueta voluptate care̓quia ſit impoſſibile in qͦdam auſtero rigore ⁊ rigida auſteritate tota etate ꝑſeuerare: quatenꝰ ex memoria aſſuete delectationis plus horreat animus ſobrietatē vite ſublimioris: aliqn̄ ſub ſpecie diſcretionis finget ſe ſalubrius tibi qͣꝫ ꝓpoſueris cōſulere: vt ſcꝫ prauitatē deſerens in clericali ꝓpoſito religioſe viuēdo velis ꝑſiſtere: vt ꝑ vite correctōnemanimā tuam poſſis ſaluare: nec ꝑ indiſcretionem ſubeas onus quod nō poſſiſportare. Quod ſi te ab intentione ꝑfectioris vite nullatenꝰ auerti poſſe cognouerit qͣſi tecū ire approbando ꝓpoſitumſe ſtimulabit: ſed iuxta etiā laqueos ponere ml̓timodos nō ceſſabit. Alij quidēhinc oblata oꝑtunitate peccādi illinc ſtimulāte tēptatione ſuaſiom̄ callidus addet huiuſmōi Tam bonū eſt qd̓ decreuiſti facere vt quālibet immēſitatem peccatoꝝ poſſit deſtruere. Interiꝫ gͦ ſatiſfacere volūtati tue cur heſitas: cū cito ſiue multa ſiue pauca peccata ſint pariterdelenda nō dubitas. Aliqn̄ vero taliterconabit̉ deciꝑe. Bonū quidē eſt qd̓ visfacere ſed nō oportūe fit niſi cū tepeſcēte laſciuia iuuenili: qͥ pondus illiꝰ regularis cenſure non tolerat ip̄a maturitasetatis religioſe grauitati ſe cōtemperatꝘ ſi viderit te ita imbecillem vt impe-

x 2