Meditationes anſelmi
eſt ſollicitudo finis ⁊ cura mortis: laborſenectutꝭ. lāguor egritudīs ibi neſciturpaſſio aerꝭ ⁊ varietas tꝑis. Hec ē eī magna ml̓titudo dulcedīs tue domīe quāabſcōdiſti timētibus te: ſꝫ ꝑfeciſti ſperātibꝰ in te. O qͣꝫ bona abſconſio q̄ efficit̉ꝑfectio: nō enī hec abſconſio eſtimaturꝑditio ſꝫ magis cōſeruatio q̄ fit ꝑfectioO gl̓ioſe rex qͣꝫ vera ſūt tua iudicia iuſtificata in ſemetip̄a vere deſiderabiliaſuꝑ aurū ⁊ lapidē p̄cioſum multū vtiqꝫ⁊ dulciora ſuꝑ mel ⁊ fauuꝫ. O vita meadeus meus rogo te ꝑ nomē redēptorismei dilecti filij tui largiri ꝓpicius vt cuſtodiā ea. cognoui nāqꝫ quia in cuſtodiendis illis retributio multa. Gl̓ia meadeus meus abſcondis thezauꝝ tuuꝫ vtincites cupidū: recōdis margaritam vtaugeas querētis amorē: differs dare vtdoceas petere: diſſimulas audire petentem vt facias ꝑſeuerantē. Poſtremo incipientibꝰ querere ꝓmittis vt nō niſi vere ꝑſeuerantibus ſalutē tribuis: qd̓ plane iudicat illa flebilis q̄ tuū in ſe pulcronatū xp̄m inter mortuos q̄rebat viuumdurātibus adhuc tenebris quā accēderas vt q̄reret ſed q̄rēti diſꝑebas vt ꝑſeueraret: ꝑſeue̓uit ſperās: ⁊ ſꝑauit ꝑſeuerās. ⁊ qꝛ ī ſpe ꝑſeuerauit videre te meruit beata viſio ⁊ plena exultatō o ſummūgaudiū ⁊ cōſummatū deſiderium deſiderabilis vultus iocūdus aſpectus. Oſpes ⁊ felix ꝑſeuerantia niſi eū ſperaretnō ꝑſeueraret et niſi ꝑſeueraret ſpei fructū nō ꝑciꝑet. Sic enī deus meus miſericordia mea abſconderis timentibꝰ te:vt inueniaris ſperantibus in te: ſic elongaris querentibus vt appropinques ꝑſeuerantibꝰ. Qui elongant ſe a te peribūt: qui aūt expectāt te nō cōfundētur.Qui timēt te ſperent in te quō ꝓtector⁊ adiutor eoꝝ es. Per timorē venit̉ adamorē. Timēdus es: vt dn̄s amandus.vt pr̄: timor tuus ſanctꝰ ꝑmanet qꝛ ſcōsꝑmanere facit quos poſſidet. Nihil de-
eſt timētibus te: qꝛ ocl̓i tui ſuꝑ eos ⁊ aures tue ī preces eorū. Miſericordia mea⁊ refugiū meū ſuſceptor meus ⁊ liberator meus ſic timorē adhibe mihi vt amorē ſubinferas: ſic irrogas metum vt tuiaugeas deſideriū: ſicqꝫ me ꝑticipem timentium te vt ⁊ cuſtodientiū mandatatua facias vt ꝑ timoris ẜuitutē ad amoris ꝑtingere merear gr̄am Inuoco te deus meus inuoco te qꝛ ꝓpe es oībus īuocantibꝰ te ſed inuocantibus in veritate.Tu enī veritas es: doce me q̄ſo clementiā tuā ſancta veritas inuocare qꝛ quomō hoc fieri oꝑteat neſcio ſed doceri ate btā veritas humiliter imploro. Abste ſaꝑe deſiꝑe eſt: te vere noſce ꝑfectumeſt ſcire. Erudi me o diuina ſapiētia: etdoce me legem tuā. Credo ſane: qꝛ quētu erudieris beatus ē: ⁊ de lege tua docueris eū. Deſidero inuocare te qd̓ q̄ſovt fiat in veritate. Quid eſt in veritatevocare veritatē niſi in filio patrē. Ergoſācte pater ſermo tuus veritas eſt pͥncipium verboꝝ tuoꝝ veritas. hoc quippe eſt verboꝝ tuoꝝ eſt pͥncipiuꝫ ꝙ in pͥncipio erat verbum. In ip̄o pͥncipio te ſūmū adoro pͥncipiū in ip̄o veritatis verbo te ꝑfecta inuoco veritas ꝙ in ip̄a tandem dirigas me: ⁊ doceas in veritate.Quid enī dulcius qͣꝫ genitorē ī nominevnigeniti exorare pr̄em: recordatōe filijad pietatē flectere: regeꝫ cariſſime ꝓlisdenotatōe mitigare. Sic rei ſolēt carceribus eripi: ſic mācipati vincul̓ liberariſic triſtem capitis excipientes ſententiānō ſolū vitā ſed inſuꝑ nāciſci inſolitamgr̄am: dūmō iratis pr̄ibus dilecte ꝓlisintimauerint caritatē. Sic delinquētesẜuuli euadūt ſupplicia dn̄oꝝ dum ꝓ eisinteruenit dulcedo filioꝝ. Sic te pr̄ op̄sꝑ oīpotentis filij tui poſtulo caritatem:educ de carcere aīam meā ad cōfitēduꝫnoī tuo: libera me a vincul̓ peccatoꝝ ꝑcoeternū tibi vnicū flagito natum: meqꝫ cui ꝓpͥa merita letabilē minant̉ ſentē
t 2