K3jDe menſuratione cruc.
tua iā morti nos deputatos reuocare dignerꝭ ad vitā tuā: tā fidelit̓ ad te dr̄emꝰꝯuerti vt dāna nr̄a diſſimularemꝰ: ⁊ modis oībꝰ īſtare: vt laudē tuā quā negleximꝰ ſaltē ī aliqͦ reſiduo nr̄i tꝑis ſupple̓mꝰꝘͣtū ē dn̄e diſſimulare timorē pene ꝓpter amorē tuū. A Cur ꝓpt̓ deſiderium btītudīs nr̄e minueremus famā laudis tue: cū eā pati et̓nalit̓ meruiſſemꝰ et̓ꝓpt̓ furorē tuū. Primū q̄remꝰ te laudare qͥ es regnū d̓i vt dicꝭ ī euāgelio. Regnū d̓i int̓ vos ē ⁊ hͦ adijciet̉ vob̓ ex ſuꝑabūdāti. Da nobis dn̄e caritatē nō q̄ retēq̄ ſua ſt̓: ſꝫ q̄ tua ſt̓ vt nō cogat timor pene tibi ẜuire ꝓ pctīs vl̓ amor nr̄e btītudinis ꝓ mercēde: qꝛ tp̄s ⁊ vires nō ſufficiūt nobis ad laudādū te cuiꝰ boītas exuꝑat oēm ſēſum ⁊ ſic puſillanimitatē timor nō incutiet pctōꝝ. Terret etiā nosqn̄qꝫ nr̄oꝝ pͣuitas meritoꝝ ne ad ꝑfectionē vite tēdere audeamꝰ: qꝛ ad eā ꝓmerēdā nō ſufficiūt. Sed huic obicit̉ qꝛ tudn̄e iuſſiſti nos emere ⁊ adiūxiſti qꝛ gͣtꝭemere dēmꝰ dixiſti enī. Sitiētes venitead aqͣs. Quid ē dn̄e qd̓ ē viciū feruorisin laude tua ⁊ lac mūde cōſcīe abſqꝫ vlla cōmutatōe debemꝰ emere: niſi ꝙ tibiſufficit qͣꝫtūcūqꝫ paꝝ ſit qd̓ habemꝰ tibidare: īmo ⁊ hͦ ip̄m qd̓ damꝰ tuū ē. Inducit etiā puſillanimitatē ꝙ indigͦs nos videmꝰ eo ꝙ petimꝰ qd̓ vtiqꝫ verū ē: qꝛ ſihō mille ānis ẜuiret d̓o etiā feruētiſſimenō mereret̉ ex ꝯdigno dimidiā diē eſſe īregͦ celoꝝ. Sꝫ dn̄e n̄ dēmꝰ ꝯſiderare tm̄nr̄am vtilitatē ſꝫ tuā laudē: cuiꝰ bonitaſexuꝑat oēm intellectū ¶ Puſillanimesetiā facit nos qꝛ nimia īpedimēta nr̄a videmꝰ. Sꝫ dn̄e ſi audact̓ te ſeqͥ ꝓponimꝰꝓ certo hr̄e debemꝰ ꝙ aufers qͥcqͥd nosretardat a laude tua. Quicqͥd eī nō aufers ẜm tuā volūtatē libēter portare debemꝰ. Stl̓ticia eī nr̄a ſepe putat ea eē ī Apedim̄ta q̄ tua occl̓ta ſapīa ad nr̄ꝫ ordinauit ꝓſcm̄. Quīto terret. ꝙ n̄ ſtatī ſētimus nos ꝓficere. ẜ dn̄e ſepe differs qd̓
petit̉ vt excites magꝭ appetitū nō differſꝙ nol̓ dare ſꝫ vt aucto deſiderio habundātiꝰ poſſes dare. Sextum ē ꝙ retrahitnos ſt̓ qͦttidiāi nr̄i defectꝰ Sꝫ ꝯͣ hoc ē remediū vt ſꝑ deputemꝰ aliquā horā dieiad exaīandū nos qͣlit̓ hēamꝰ nos ī int̓ioribꝰ ⁊ ext̓ioribꝰ: ⁊ qͥcqͥd īuenimꝰ qd̓ nobis ſit vtile ad ꝓfectū ad hͦ firmiſſime laborare ꝓponamꝰ ⁊ defectꝰ qͦſcūqꝫ reice̓ſtudeamꝰ. Nō āt terreat nos ſi forte nōnūqͣꝫ aliqͣ die ꝯͣ ꝓpoſitū faciamꝰ qͣ n̄ minus ꝓponamꝰ qꝛ lōge faciliꝰ redit ad teqͥ ex īfirmitate facit ꝯͣ ꝓpoſituꝫ qͣꝫ qͥ ſtatū ſuū diſſimulās ſe nō ꝓpoſuit emēdare: īmo qn̄qꝫ maior ē ei pena qͣꝫ culpa etbonitas tua mal̓ nr̄is nouit bn̄ vti: ſepefaciēs defectꝰ nr̄os ad augmētū hūilitatis ꝓdeſſe vt verū ſit ꝙ ſepties ī die cadit iuſtꝰ ⁊ fortior reſurgit. Septīo puſillanīes nos facit ꝙ tuā nō ꝑpēdimꝰ bonitatē. Cū eī tibi orādo loqͥmur non deberemꝰ te cogitar̄ qͣi duꝝ ad exaudiēdūSꝫ prēm benigniſſimū qͥ etiā an̄qͣꝫ oramus ſcis qͥd ſit neceſſe nobis ⁊ ex naturali bōitate tua in infinitū ꝓnior es adexaudiēdū qͣꝫtuꝫ in te ē qͣꝫ nos auidi adrogādū. Da dulciſſime dn̄e vt nō ſumꝰpuſillanimes ſꝫ magnanimes in infirmitatibꝰ nr̄is nos deicere cōtēdētibꝰ: medicinā tuaꝝ gr̄arū apponētes nō puſillanimes: ſꝫ magnanīes te ſeqͥ firmit̓ ꝓponamꝰ: maxīe ſi nō ē in nobis tāta fortitudo ꝙ pꝰ te gigātē qͥ exultaſti ad curēdāviā currere poſſimꝰ hͦ tn̄ remediū hēmꝰꝙ pꝰte clamare poſſumꝰ. Trahe nos pꝰte ⁊ clamorē nr̄m audiat ⁊ exaudiet auEcūdo innuis liber (ris tuistatē arbitrij te ſeqͥ volētiū ī viaꝑfectōis cū dicꝭ. Si qͥs vult: qꝛhͦ relinqͥs hoīm volūtati: ſꝫ nūqͥt ptāti.Nō: ſꝫ ptātē tibi dn̄e reẜuaſti cū oīs poteſtas a d̓o ſit. Cur gͦ cauſabit̉ hō ꝯͣ te ſite ſeqͥ vult ⁊ n̄ poteſt: certe ideo ꝙ te nōſeqͥtur: qꝛ licet nō poſſit ꝑ ſe: tn̄ ꝑ te qͥ nōideo reſeruaſti tibi poteſtatē nr̄i ꝓfectꝰ
ſ g