AnſelmiIiber
ſauero inanitatē expello. His igit̉ quediximꝰ de ſciētia ⁊ volūtate tranſcurſisvideamus etiā qͣꝫ ſit ne ceſſarius vſꝰ bone oꝑatōnis.¶ De vſu.Uippe ſicut corpus humanū ſiqne freq̄nti ciboꝝ vſu neqͥt ſubſiſtere. Sic aīa abſqꝫ virtutū frequētatiōe nō p̄t viuere. Qui gͦ ad effectū bonitatis venire deſiderat: neceſſe ēvt cū ſcientia ⁊ volūtate etiā ip̄m vſumhabeat ¶ Ꝙ bonꝰ hō de oībꝰ ſibi bonūOnꝰ hō de oībus hoī (facit.b bus bonis ⁊ mal̓ vtilitatem ſibiacqͥrit. Siqͥdē cū aliqͥd boni dehoīe bono vel malo audit: gaudet deo:inde gr̄as agit. Qd̓ cū facit mercedeꝫ adeo boni volūtatis accipit: ac ſi oꝑatōefuiſſet eiuſdē oꝑis. Malū aūt ſi audie̓itdolet: qd̓ ſibi ī mercedē reputat̉ qͣſi eiuſdē mali deſtructor fuiſſet vel diminutorSed dicit aliqͥs de bono ⁊ ꝓſꝑitate inimici mei neq̄o gͣtulari: neqꝫ de dāno eiꝰꝯtriſtari: ꝙ ſi ore cōfiteor me ꝯdēno: corde enī mētior.¶ Ratio quō inimici diligi poſſunt.D hͨ ꝯſiderādū eſt qͣliter is qͥ inbono ꝓficere deſide̓at ſib. vi viꝫinferre debet vt ꝓficere valeat:licet carnal̓ appetitꝰ meus damnū inimici mei appetit: nō tn̄ hͦ ore cōfiteri debeoſꝫ potius dānū eiꝰ plāgere: ⁊ ꝯͣ appetitūcarnis mee illiꝰ ꝓſꝑitati fauere. Illiusdānū ſol̓ verbis ſi corde ſimul neq̄o demōſtrare: mihi diſplicere Nā ſi rōem cōſideramus rectiꝰ agimus qn̄ deo obedimus qͣꝫ faciamꝰ qn̄ carnali voluptati cōſentimꝰ. Preceptū enī dn̄i eſt: vt inimicos diligamus. Si gͦ eos affectuoſe diligere neqo quō carnalitatē meā ad amorē eoꝝ flectere valeo: cum velle deo eosme poſſe amare ⁊ donec valeaꝫ hͦ agereꝟbis qd̓ poteſtati mee pctī ſubiacet bonū ⁊ nō malū de ill̓ ꝓuulgare. Cūqꝫ hocago nō mētior qn̄ dico me illos diligerequō velle adiacet mihi: ꝓficere āt nō ha
beo. Cōdelector dn̄ico p̄cepto ẜm rōemſpūs mei vt eos diligā qͣꝫuis corruptibilitas carnis mee repugnet Iā enī n̄ operor ego illud ſꝫ qd̓ regͣt in me pctm̄. Alid̓enī eſt ſentire alid̓ cōſentire. Malus ꝟohō eꝯͣrio ſibi de bonis ⁊ mal̓ pctm̄ accumulat ⁊ bonis oībus inuidiat: malis ꝟofauorem exhibeat. Huiꝰ finis interitusmors ⁊ tribulatio. Iuſti aūt finis xp̄s vita ⁊ exultatio ¶ De intellectu amore etRibus moīs ſentit̉ deꝰ: (vſu.tvicꝫ ītellectu: amore ⁊ vſu. Perintellcm̄ ſapimꝰ: ꝑ amorē iuſtificemur: ꝑ vſū btīficamur. Inqͣntū qͥs deum intelligit ſapiēs ē: inqͣntū ꝟo amat:iuſtꝰ: inqͣntū vtit̉ btūs: quō qd̓ rcm̄ ē videmꝰ: deū ꝑ intellcm̄ mētis ſentimus: qͦmō qꝛ q̄cūqꝫ rectitudo ē ab illo.¶ Similitudo inter deū ⁊ ſolem.Icut enī ex ſplendore ſol̓ ip̄ꝫ ſo16lē ſentimꝰ an̄qͣꝫ ꝑſpicue videamus Sic ex mētis nr̄e ſpeculation deū ſentimꝰ qn̄ veꝝ qͥ ex ip̄a ꝟitatiſluce ꝑſpicuimꝰ: ſicqꝫ illū intelligēdo etamādo ꝑ fidē ⁊ ſpeꝫ ad pn̄s ſētimꝰ. Infuturo aūt nō iā ꝑ ſpeꝫ ſētiemꝰ qꝛ videbimus eū ſicuti ē: nō tn̄ ꝑ eū oēs eqͣlitervidebūt: nec eiꝰ amore oēs eqͣlit̓ calebūt¶ Sil̓itudo inter ignē ⁊ dei amorem.Icut enī diuerſo mō lignū ⁊ ferrūCardorē calūt: ſic celeſtes ſpūs vl̓ beatoꝝ aīe ineqͣlitate d̓i amorem feruent.¶ Quomodo ſancti deum videbunt.n¶ Unc āt videmꝰ eū in enigmate: etqͣſi ī pictura ea q̄ dicimus veluti pictū ſolē aut mare videremꝰ. Solē qͥppeaut mare depicta videmꝰ nō ſicut ē in ipſa re habemꝰ. Cū ꝟo ſolē clare lucenteꝫꝑſpicimꝰ aūt mare turbulētū ⁊ tranqͥllūcernimꝰ: ſicuti ē ꝟaciter intuemur qͣꝫuistamē qͣꝫtū in ſe ē intueri neq̄amꝰ. Sic ſācti dei ī ſctā gl̓ia ſua deū videbūt: ſꝫ magnitudīem diuītatis ſue īmēſitatē potetie illiꝰ cōprehēdere neqͥbūt. Nō enī immēſus eēt ſi intellectꝰ illius ꝯprehendi