AnſelmiLibiI
fallit nec fallit̉. Hec etenī cū ad mētē reuocat̉ poſtea ⁊ locū ſuū vicꝫ mōtē humilitatis quem tueri deberet fallēte ſororeſua vitijs ſubuerſum qͣſi porcoꝝ roſtrisdiſiectū inuenit vehemēter turbatur: dolet ingemit: ſepe etiā lacrimas fūdit. miſera miſerabiliter ſecū q̄rit: qͣliter beſtiaintrauit funeſta: qͥ fuerat cauſa ꝙ exordium qͥs ve aditus ⁊ dū eā vehemē terexecratur. Ecce fallax ſoror fallaciter eāplerūqꝫ ſic ꝯſolat̉. Eya quare tm̄ dolescur tot tātiſqꝫ lacrimis temetip̄am affligis: grauius te ille vl̓ ille peccauit. ⁊ veniam obtinuit: humanū eſt peccare: nectāti pōderis eſt peccatū qͣnti facis illudTaliter male ꝯſulendo dolorē temptatlenire: ſꝫ fidel̓ cuſtos quē ſe corā d̓o formidat accuſari ſicut fallere neſcit ſic malū cōſiliū admittere cōtēpnit. Nā ꝯmiſſa ⁊ dolēdo plāgit: ⁊ plāgēdo indeſinēter ſui cōditoris indulgētiā querit: atqꝫlocū ſuū curioſiꝰ deinceps cuſtodit ⁊cͣ.Ꝙ nō ſꝑ miſericordia d̓i dꝫ cogitariOtandū eſt igit̉ qꝛ tꝑe tēptatōn nis an̄ ꝑpetratōnē culpe nunqͣꝫmiſericordia d̓i dꝫ cogitari: ſediuſticia ⁊ iudiciū eiꝰ furor ⁊ indignatioillius hec debēt pēſari. Hec debēt antementis ocl̓os reduci. Hec ſepe numerocū magno honore retractari. Cū qͥs tēptat̉ nō dꝫ dicere mīa dn̄i magna eſt: ſedhec potius horrēdū eſt: incidere ī manꝰdei wviuētis. Qn̄ appetitꝰ luxurie quēlibet pulſet nō cogitet tūc qͣcūqꝫ die peccator ingemuerit oīa pctā eiꝰ obliuionitradent̉: ſꝫ potius ſępe recogitādo tractet ꝙ maledictus oīs q̄ peccat ī ſpe. Etillud yſaie pͥmo. Ue gēti peccatrici ppl̓ograui iniqͥtate filijs ſceleratꝭ ſemī neqͣꝫSi āt ꝑ nō curā fuerit peccati admiſſiotūc demū dei mīa ꝑpenſius ē cogitādoindeſꝑatio venire ſuꝑueniat. Tꝑe itaqꝫtēptatōis modis oībus vnuſquiſqꝫ debet conari ne ſuꝑetur. qꝛ licet deꝰ veniāꝓmiſerit delinquēti: nō tn̄ ſpoſpōdit vt
ei daret volūtatē penitēdi. Cū āt certūſit ꝙ dei gr̄am ꝓmeret̉ qͥſqͥs declinat amalo ⁊ facit bonū ⁊ irā ⁊ indignatōnemincurrit oīs qͥ oꝑat̉ pctm̄ Magnoꝑe curādū ē vt ⁊ vitia vitemꝰ ⁊ ꝟtutibꝰ adhereamꝰ. ¶ Que ꝯꝑatio ſit int̓ aſcēdētesRia ſūt neceſſaria aſcēdēti īnoteētia: bn̄ficiū: p̄latio Innocētiatal̓ eē dꝫ vt nll̓i noceāt. Bn̄ficiūvt oībꝰ ꝓſit ¶ Prelatio vt ſe inferiorē oībus iudicet. Un̄ apl̓s Suꝑiores inuicēarbitrantes. hͨ tria dꝫ vnuſqͥſqꝫ alijs impēdere: ⁊ nihil hoꝝ ſibi fieri ex debito exigere. Nā ſi feruus alicꝰ dn̄o ſuo ī ml̓tispeccaſſet nō ſolū irā dn̄i deſeruiret: ſedetiā oīm cōſeruorū indignationē incurrerꝫ. ⁊ ſi aliqͣ iniuria ei interim fieret nōiuſte cōqueri dr̄et. Dicit aliqͥs innocētiam ⁊ bn̄ficiū alijs libēter impēdo: ſꝫ meoībus alijs inferiorē credere neq̄o. Sūtetenī homicide adulteri latrones: ⁊ huiuſmōi. Adhuc qn̄cūqꝫ ꝯꝑatōeꝫ facꝭ int̓te ⁊ aliū nolo ponere in trutina qd̓ tuuꝫnō eſt: īmo qd̓ tuū ē vicꝫ mala tua et pꝰmodū bona ſua. Tal̓ cōꝑatio vel tal̓ cōfideratio ſꝑ ſit inter aſcēdētes. Si quidvero boni in te vides nō tibi ſed deo imputes. Un̄ apl̓s Quid habes ꝙ non accepiſti qͥd gl̓aris qd̓ nō acceperis ⁊cͣ.¶ Sil̓itudo inter cenouexiā ⁊ caritatē.Ic igit̉ debemꝰ innocētia beneficio p̄latōe vti in faciēdo ⁊ recipiēdo ſicut vſualiter portaturcenouexia. Quippe illā q̄ ſubeūt facieꝫad locū qͦ tendūt ad locū āt cū veniuntdorſa ꝟtunt. Tribus etiā alijs mōis p̄tſed nō cōuenienter portari vicꝫ vt facies ꝯͣ facies vel dorſū cōtra dorſū vel facies ad locuꝫ vn̄ ꝓcedere terga ꝟo qͦ iredebeāt cōuertant̉. Et notādū ꝙ nō minus qͣꝫ a duobus cenouexiaⁱ in oꝑandoportat̉: nec caritas qͣꝫ ꝑ cenouexiā volūmus ſignari minus qͣꝫ inter duos p̄t haberi. Si gͦ ī mōte aliqͦ edificarēt ſibi homīes pl̓es domū ⁊ de valle oꝑterꝫ lapi-