De ſimilitudinibusⁱ
nit: ſatiſqꝫ decēter cōuenit ei. Ne tn̄ cadat vl̓ tortꝰ fiat neceſſaria ſibi ē corrigiavt liget̉ ex ea. Sic ſit licꝫ facticius ordonihil ſolus ꝓſit ſꝫ magis dedeceat. Natural̓ ꝟo ſinę illo ⁊ proſit ⁊ deceat: vt tn̄iſte firmus teneat̉ neceſſariꝰ ille ſibi habet̉. Hinc qͥppe ē ꝙ qͥ religionē interiusſeruare deſiderat habitu monachali exteriꝰ ſe alligat: qͥ qd̓ exteriꝰ demr̄at ſēꝑeū eē coarguat. Ꝙ ſi poſtea noluerit hͦeē magis dedecet eū habitꝰ iſte. Si enīꝟbi gr̄a monachꝰ ſuꝑbus fuerit qͥ habitu exteriori humilitate p̄tēdit ml̓to incōueniētius eē videt̉ qͣꝫ ſi careret hūilitatꝭhabitu. Docet igit̉. vt qd̓ oſtēdit exteriſtudeat ⁊ habere interiꝰ. Nil eī pene exteriꝰ hꝫ in hītu vl̓ ꝓfeſſiōe ſine cōſuetudīe qd̓ nō eū cōmoueat aliqͥd interiꝰ ha¶ De veſte monachi.bere.Nod eī nigras viles fert veſtest ſe vilē reputet: pctōreqꝫ ꝯmoq̄uet. Ꝙ ꝟo eiſdem a capite vſqꝫad pedes tegit̉. hoc eī facere a pͥncipiovite vſqꝫ ad finē hortat̉. Hec eī ē talarꝭfunica ⁊ polimita quaꝫ filio ſuo ioſephfeciſſe dicit̉ Iacob pr̄iarcha. Ꝙ at eēdēī modū ſūt crucis: eū ſꝑ habere ꝯmouetmemoriā dn̄ice paſſiōis ¶ De corona ⁊Oronā deniqꝫ (tōſura mōachiccapillorūqꝫ tōſura eū eē debereſacerdotē ⁊ rege demoſtrat. Sacerdotes qͥppe ī lege mitra tegebant caput ad ſil̓itudīem cuiꝰ huic caput radit̉Reges aut coronis vtūtur ad cuiꝰ ſil̓itudine huiꝰ capilli tōdent̉. Hec itaqꝫ cōartant̉ eū vt ſacerdotis ⁊ regis gerat officiū. ¶ De ſpūali ſacrificio mōachoꝝ.Fficiū ſacerdotis erat ī lege geoneris diuerſi pectora mactare.Huius gͦ ſil̓r officiū dꝫ eē leoneꝫ.ire ⁊ crudelitatis: lupū rapacitatꝭ: thaurū feritatis: vulpē aſtutie: hircū immūdicie Glirē ſōnolētie. equū ⁊ mulū luxurie: aſinū pigritie. aliaqꝫ heſtialia vitiaoccidere. Regis aūt officiū ꝓpͥum ē re-
gere regnū hoſtes enī ꝓpellere ne iuſtoiniuſtꝰ iniuria faciat ꝓuidere mal̓ dep̄ſſis bonos exaltare. hoc itaqꝫ officiū dꝫeē mōachi vt ſue mētis regnū regnat: ⁊corꝑis: hīc eī oīa expellere dꝫ vitia: ꝓuidere ne malus bono appetiꝰ reſiſtat: ſꝫvt bonꝰ malū ſibi ſꝑ ſubijciat. Quicqͥdpoſtremo exteriꝰ oſtēdit ī habitu vl̓ cōſuetudīe vl̓ etiā ī ip̄a ꝓfeſſiōe ſtudeat etinteriꝰ habere. Alioqͥn nil ſibi corona ſiue tōſura ꝓderit vllus ve habitus monachal̓. At ſūt pleriqꝫ qͥ facticio ordini īputāt ꝙ naturalē nō ẜuāt. Dicūt bonoaīo ſe pati nō poſſe qd̓ eis imponunturcōſuetudīes tāte. Querūtur etiā ꝙ ī ſeculo meliores fuerūt: eoſqꝫ monachatꝰdet̓iores effecerit. Uerū qͥſqͥs hͦ dicit denario falſo ē ſimilis.¶ Similitudo inter monachū ⁊ ignemAlſus qͥppe denariꝰ bonꝰ pleruqꝫ eē videt̉: ac ſi in ignem fueritmiſſꝰ: ꝓtinꝰ falſus eē roboraturSic pleꝝqꝫ male morigerat̉ hō bōis eēmoribꝰ videt̉ in ſcl̓o. Ueꝝ ſi rigorē arripuerit aliqͦ inſtīctu moachatꝰ culpiſqꝫpoſtmodū exiſtētibꝰ regl̓ariter increpatus ꝓtinꝰ ꝓbat̉ nō eſſe qd̓ videat̉. Quienī humil̓ videat̉: ⁊ patiēs mox ſuꝑbꝰinuenit̉ ⁊ impatiēs. Ꝙ ſi hͦ imputaue̓itordī tale ē ac ſi de nariꝰ dicat igni tu mefalſū feciſti. Nō āt falſū eū fecit ſꝫ quoderat on̄dit. Sic deniqꝫ iſtū nō ordo male morigeratū efficit: ſed qꝛ hͦ iā eē declarauit. Nō igit̉ ordīem: ſꝫ ſeip̄m accuſetmoreſqꝫ ꝑuerſos ī bonos ꝯmutet niſi eīeē bonis moribꝰ videat̉: bona ſi qͣ exterius agit paruipendunt̉¶ De interiori virtute ⁊ exteriori.Uo qͥppe ꝟtutis ſunt genera q̄inter ſe ſic differūt vt corpus etdaīa. Unū enī interiꝰ ⁊ inuiſibl̓eAlid̓ ꝟo exteriꝰ atqꝫ viſibile. Interiꝰ nāqꝫ eſt caritas: humilitas: patīa: benignitas: cet̓aqꝫ ſil̓ia. Exteriꝰ ꝟo ieiunare: elemoſynas dare in orationibꝰ vigilare: la
r I