iberianſelmi

ligat: vt̓ nihil ꝓpum retinere: ſed oībuset dimiſſis familiarius ſibi malit ſeruireHoc etiā pactū cū eo faciat ꝙ ſi aliquādo qͥd cōtra eū cōmittat de ſeip̄o nō dere aliena ſꝫ vt de ꝓprio quā voluerit vidictā ſſumar. His igit̉ actis ſi culpā eādem cōmittat: vterqꝫ: ac deinde penitētia duꝫ velint emēdare: ſed ille de ꝓpͥoqd̓ nec adhuc totū vult dare ꝓ illiꝰ culpe ſatiſfactione. Iſte ꝟo de ſeip̄o quomō etiā totū iā prius dn̄i ſui macipauerat poteſtati. Uideatqꝫ dn̄s ꝙ ille tm̄ facere nolit: vel poſtqͣꝫ ſibi peccauit qͣꝫtuꝫiſte pͥus qͣꝫ in eū delinq̄rent: fecit de quoinqͣꝫ maiorē velle videt̉ habere mīaꝫ ancū illo videt̉ velle mitius agere quē operibus cōprobat ſe minus diligere. Ꝙ ſihūc velit altero durius arguere: ſerue īquiens male tu qͣꝫto mihi eras familiarior tāto es culpabilior. Pōt iſte reſpōdere. Dn̄e inquiens verū eſt qd̓ dicis: ſꝫqͣꝫdiu pēitere volui ac poſtqͣꝫ toto ex corde pēniteo: meqꝫ ip̄m in emēdationē trado nūqͣꝫ nam peius illo debeo pati: quinec illud qd̓ habet tibi totum vult dareꝓ ſatiſfactōe ſui cōmiſi. Iuſtum ne videtur vt qꝛ te magis dilexi minorē debeam miſericordi ī ꝯſeqͥ īmo eā maiorē mihi facere debes miſericordiā quo nullāmaiorem tibi facere poſſum ſatiſfactōꝫ.Quid aliud dn̄s diceret: qͣꝫ qd̓ veritashabet. Huc ergo mitiꝰ iudicat vt ex toto ꝓpriū. Illū ꝟo ſeuerius vt minus ſibi pͥuat̉. Sic ergo ⁊ deus celerius indulget monacho qͥ ſe ei totū cōmittit qͣꝫ layco: dare volenti vel ſua ꝓ his q̄ cōmiſitSimi itudo inter monachū ⁊ arborēTenī rurſus a ſil̓i pōt videri ace ceptabilius eſt deo bonū opusmonachi qͣꝫ hoīs cuiuſqͣꝫ ſcl̓arisSolet qͥppe accidere deos eſſe homīesſub dn̄o vno ſingulas habētes arboresin ꝓpͥo ſilo. Arbores aūt ille fructū ferūtbonū vterqꝫ ꝟm illi qꝛ dn̄m inequaliterdiligūt: ⁊ ei de fructu eoꝝ impariter ſer-

uiunt. Unus enī eoꝝ quia cū minꝰ diligit: cū arboris ſue fructus fuerit maturꝰcolligit: fertqꝫ inde dn̄o ſuo qͣtuꝫ fueritviſuꝫ. Adeo aūt dn̄s aliū amat vt ad eūveniens arborem ip̄am ei offert Dn̄e inqͥt arborem habeo qͥndam: bonū valdefructū ferentē que qꝛ vr̄e cōgruit dignitati Malo eā vr̄e eſſe iuris qͣꝫ mei: eamigit̉ offero vobis vt āmodo vobis fructificet ſoli: ip̄am qͦꝫ vr̄o aſſignabo p̄poſito: vt ea fructū colligat: indeqꝫ vobisꝓut velle vobis nouerit diligenter deẜuiat. Sed ⁊ ego qͣꝫta diligentia poteroeādē veſtre volūtati cuſtodire curabo.Cuiꝰ igit̉ hoꝝ obſequiū dn̄o illi magisvidet̉ acceptum: an illius qͥ qͣntumcūqꝫvoluerit dat ei cū fructu. Sic gͦ ⁊ ſeruicium monachi deo eſt magis acceptū: qͣꝫhoīs ſecularis. Ip̄i enī ſūt hoīes duo qͥſub deo velut arbores qͣſdam habent ſeip̄os. Ip̄i qͦꝫ vterqꝫ ſūt apti ad deferēdūfructu oꝑis boni. At qͦꝫ non eodē mododiligūt deum: nec ei pariter bn̄ oꝑandodeſeruiūt. Secularis enī qꝛ eū minꝰ diligit: tūc tm̄ cuꝫ bn̄ oꝑādi aīum habuerit:boni oꝑis offert deo qͣntū voluerit. Monachus ꝟo eū diligit in tm̄: vt ad eū accedens totū ei offerat ſeipſum factis acꝟbis alloquēs eū. Dn̄e inqͥt mee hactenus poteſtatis erā quodqꝫ mihi libebatbonū malū ve faciebā. Uerū qꝛ tuꝰ omnino debeo eē: tibiqꝫ ſoli tm̄ bona operafructificare me totū tue tradi poteſtati.vt ammō tibi fructificē ſoli: qd̓ vt meliꝰfacere valeam me vni ex eccl̓ie tue p̄latꝭſubdā: qͥ me cuſtodiens ea tm̄ oꝑa doceat agere q̄ tibi nouiter magis placere: ſꝫ⁊ ego ꝓ modulo meo meip̄m cuſtodireſtudebo. Cuius ergo munus deo eſt acceptabilius. At illius qͥ ſibi offert q̄daꝫex oꝑibꝰ ſuis: plurima ꝟo ſubtrahit: immo illi magis qͥ dat ei ſeip̄m cū corꝑibꝰcūctis. Nec ideo ꝓpͥa priuat̉ mercede:qꝛ ſepe bonū opꝰ cogit̉ agere. Sicut eiis qͥ arborē totā cōmiſit ꝓpoſito dn̄i ſui