AnſelmiLiber
que agit: vt nec īter reliquos monitōesdignus ſit conuerſari. Prouidere itaqꝫnobis conuenit quid potius de eo faciēdum ſit. Ad hec ille reſpōdēs magiſtrūhortat̉ vt eū adhuc oībus mōis emēdare conet̉: dicēs melius eſſe illū inter reliquos tolerare qͣꝫ ad ſecl̓m reuerti dimittere. Sicqꝫ nouicius iſte nec ī cōgregatione recipitur: nec a cella nouicioꝝ expellit̉. Sil̓r ē cōſiderādū ꝑ oīa inter deum ⁊ angelos ⁊ monachos quō inter illū abbatē ⁊ magiſtros atqꝫ nouicios.¶ Similitudo inter deū ⁊ quēlibet imperatorem.Idendū eſt ſicut eſſe inter deuꝫvT hoīes ⁊ angelos: quō inter imperatorē terrenū ⁊ ſibi obſequētes Triaquippe ſūt genera hoīm qui terreno imperatori ſeruiūt. Alij enī ſeruiunt ꝓ terris qͣs habēt nihil aliud q̄rentes niſi qd̓tenēt. Alijqꝫ terras recuꝑare volunt: qͣseoꝝ parētes aliqͣ ſua culpa ꝑdiderunt.Alij ꝟo ꝓ ſolidatis tm̄. Illos ita ꝙ dn̄shoneſtius tractat qui nihil vnqͣꝫ deliq̄rūt: nec aliud qͣꝫ qd̓ habēt q̄runt. Hi radicati ſūt ⁊ fūdati nec euelli formidant:dū ſe ī volūtate dn̄i ſui ꝯſeruant. Illosꝟo quoꝝ pr̄es ſibi peccauerūt: quiqꝫ ꝓilloꝝ hereditate ſibi ſeruiūt: aliqn̄ viliꝰtractat: modiſqꝫ diuerſis tēptat veꝫ cōuincādo: cōuiuando: quedā grauia iubendo: qn̄qꝫ flagellādo. Qui ſi hec oīahumiliter ſuſtinuerint: ⁊ deū ſui miſericordiā patienter expectauerint: tandeꝫeis dn̄s hereditatē pr̄uꝫ ſuoꝝ reddit Siꝟo noluerint hec tolerare: nec ſuā valēthereditatē recuꝑare: nec aliud eis vultdn̄s dare. Illi aūt qui nihil aliud q̄runtqͣꝫ ſoliditatē: ⁊ vt bn̄ paſcātur tādiu imꝑatori obſequūtur. Que ſi illis abūdāter donauerit: laudant eum: ⁊ dicūt: qꝛꝟe dn̄o tali ẜuiēdū eſt: qꝛ talia ſeruientibus ſibi cōfert. Si ꝟo hͨ illis dare deſtiterit: ſtatim recedūt ip̄o vituꝑato ⁊ incipiunt ſeruire ip̄ius inimico. Tria igit̉ hͨ
ſūt genera hoīm alicui terreno imꝑatori militantiū. Similiter aūt tria ſūt genera eoꝝ qui ſuꝑno regi deſeruiūt. Primū enī genus ſūt angeli: qui eterna beatitudine ſtabiles ſibi ſine oī intermiſſione ſūt ſeruiētes. Aliud ꝟo homīes boniqui inqͣꝫtum pn̄t ſue volūtati obediuntſicqꝫ ad regnū celoꝝ in pr̄is ſui ade culpa ꝑditum hereditario iure ꝑuenire cōtendūt. Terciū aūt eſt hi tm̄ ꝓ terrenisſeruiūt cōmodis qͣſi milites ſuſpēdarijSic ergo ꝑ oīa eſt ꝯſiderandū inter hectria genera ⁊ deum quō inter alia ſupͣdicta ⁊ imꝑatorem ſuum. ⁊cͣ.¶ Quid monacho ꝓſit: ſi quod bonuꝫeſt inuius facit.Ontingit aliqn̄ quēpiam ſic habūdare humoribꝰ malis vt niſicIfaceret al̓r ſanari nō poſſit. Utergo ab eis poſſit ex toto mūdari: ſpōteſua peius ſe facit ligari: rogās etiā eosqui eū ſecturi ſūt: vt nō eū dimittāt qͥcqͥd ip̄e dicat: donec eum ꝑfecte ſecuerīt.Cū gͦ putredīem pingere reperint ⁊ reſecare clamat: ⁊ dici ſe prius nihil mali habere: cominatqꝫ eos niſi eū dimiſerit occidere: ſed illi qͥ eū hͨ dicere ꝓpter dolorem ſciūt: nō ꝟba illius attēdūt: ſꝫ vt ceperāt putredinē ꝑfecte abſcidūt. Cuꝫ ātad plenū mūdatus melius habuerit eiſdem quos antea minabat̉ gr̄as agit: ꝙnon eū volūtatē ſuā dimiſerunt. Quidergo nunqͣꝫ nō ideo ꝓdeſt ei ſectio qꝛ eātollerauit inuitus cū ad eā tollerandaꝫſe fecit ligari ſpōtaneus. Prodeſt reuera qꝛ ꝑ ea abſciſa ē infirmitas: ⁊ reꝑataeſt ſanitas. Sil̓r aūt plerūqꝫ cōtingit vtaliqͥs redundet vitijs intelligat ꝙ aliterſaluari nō valeat niſi a ſe ferro diſtrictionis penitētie fuerīt reſecata: vt gͦ indepurgari q̄at: alicubi ī monaſterio ſpōteſua ſe alligat ¶ Profeſſionē etenī faciēsibi vilitatē: morūqꝫ ſuorū cōuerſionemꝓmittit Seqꝫ intra monaſterij clauſtraeo tenore recludit: vt medici ſpūales vi