AnſeimiLiber
tempus conſumendum nō arbitror.hoc enim ſufficit dicere. quia ſenſusquicquid renunciare videant̉. ſiue exſua natura hec faciant ſiue ex alia cauſa hoc faciunt quod debent. ⁊ ideo rectitudinē ⁊ ꝟitatem faciunt ⁊ cōtinet̉hec veritas ſub illa veritate q̄ eſt ī actione D ¶ Satiſfeciſti mihi tua ratione: ⁊ nolo te amplius morari ī hacde ſenſibus q̄ rō ē M ¶Iam ꝯſideraan p̄ter ſūma veritatē in aliqua re veritas ſit intelligēda exceptis his queſupra ꝯſpectas. D Quid illud eſſepoteſt. M An putas aliquid eē aliquando aut alicubi qd̓ nō ſit in ſūmaveritate. ⁊ ꝙ inde nō acceperit ꝙ ē inqͣꝫtum eſt aut poſſit aliud eſſe qͣꝫ quodibi eſt D ¶ Non eſt putādum. MQuicquid igit̉ eſt vere eſt inqͣꝫtū heceſt quod ibi eſt. D Abſolute ꝯcludere potes. qꝛ om̄e quod eſt verę eſt qm̄non eſt aliud qͣꝫ ꝙ ibi eſt M Eſt igitur ꝟitas in omni q̄ ſunt een̄tia. qꝛ hecſunt qd̓ in ſūma ꝟitate ſunt. D ¶ Uideo ita ibi eſſe ꝟitatē. vt nll̓a poſſit eēfalſitas. qm̄ qd̓ falſo eſt nō eſt. MBenedicis. Sed dic an aliquid aliuddebeat eſſe qͣꝫ qd̓ eſt in ſumma veritate D Nō M Si ergo oīa hec ſūt.ꝙ ibi ſunt. ſine dubio hec ſunt. qd̓ debent D Uere hec ſunt quod debēt.M Quicquid ꝟo eſt qd̓ debet eē: recte eſt. M Nihil conſequentiꝰ aliternon poteſt eſſe. M ¶ Igitur oē qd̓ ērecte eſt. U Nihil cōſequentiꝰ MSi ergo ꝟitas ⁊ rectitudo idcirco ſūtin rerū eſſentia. quia hec ſūt. quod ſūtin ſūma ꝟitate certum eſt veritatemrerū eſſe certitudinem D ¶ Nihil planius qͣꝫtum ad conſcientiam argumētationis. Sed ẜm rei ꝟitatē qūo poſſumus dicere. qꝛ quicqͥd eſt: debet eē.cum ſint multa oꝑa mala: que certuꝫeſt nō eſſe debere. M ¶ Quid miruꝫſi eadem res debet eē ⁊ non eē. D
Quomodo pōt hoc eſſe. MScionon te dubitare: qꝛ nihil oīno eſt. necdeo aut faciente aut ꝑmittente DNihil mihi certius. M ¶ An audeb̓dicere. quia deus aliqͥd faciat aut ꝑmittat aut ſapienter aut non bene DDico ⁊ aſſero. quia nihil niſi bene ⁊ ſapienter M ¶ An iudicabis non debere eſſe qd̓ tanta bonitas ⁊ tanta ſapīafacit ac ꝑmittit D Quis intelligēsaudeat hoc cogitare. M ¶ Debet igitur eſſe pariter qd̓ faciente ⁊ qd̓ ꝑmittente deo fit. D ¶ Patet quod dicis.M¶ Dic etiā an putes eē debere male volūtati effectum D ¶ Idē eſt acſidicas an debeat eſſe opus malū qd̓ nl̓lus ſenſatus ꝯcedet M ¶ Permittittamē deus aliquos male facere quodmale volūt D ¶ Utinam non tam ſepe ꝑmitteret M ¶ Idem igitur debꝫeſſe ⁊ non eſſe. Debet enī eſſe quia bn̄⁊ ſapienter ab eo quo nō ꝑmittēte fieri nō poſſet ꝑmittitur. ⁊ non debet eēqͣꝫtum ad illum cuius iniqua volūtate ꝯcipitur. Hoc igitur modo: qꝛ dn̄siheſus ſolus innocēs erat non debuitmortem pati. nec vllus eā illi debuit īferre. ⁊ tamē eā debuit pati. qꝛ ip̄e ſapienter ⁊ benigne ⁊ vtiliter voluit eāſufferre. Bl̓tis enī modis eadem resſuſcipit diuerſis cōſiderationibꝰ contraria. quod in actione ſepe contingitvt in ꝑcuſſione. Percuſſio nāqꝫ ⁊ agetis eſt ⁊ patientis. vnde ⁊ actio dici ⁊paſſio pōt. qͣꝫuis ẜm ip̄m nomē actiovel ꝑcuſſio ⁊ que ſimiliter dicta a paſſiuis in actiua ſignificatōe dicunt̉ magis videant̉ eſſe patientis qͣꝫ agentisQuippe ẜm id quod agit magis proprie videt̉ dici agentia vel ꝑcutiētia⁊ ẜm id quod patitur actio vl̓ ꝑcuſſioNam agentia ⁊ ꝑcutientia ab agēte ⁊ꝑcutiente dicunt̉ ſicut ꝓuidentia aꝓuidente ⁊ ꝯtinentia a cōtinēte que ſcꝫagens ⁊ ꝑcutiens ꝓuidēs ⁊ cōtinens