De veritate

dicat: quia etiam oratio cum ſignificathoc eſſe quod nō eſt: ſignificat qd̓ debetpariter naͣmqꝫ accepit ſignificare eē: qd̓eſt: ⁊ quod non eſt. Nam ſi non accepiſſet ſignificare eſſe etiam quod non ē nōid ſignificaret. Quare etiam cum ſignificat eſſe quod non eſt: ſignificat quoddebet. Ac ſi quod debet ſignificando recta ⁊ vera eſt ſicut oſtendiſti: vera ē oratio etiam cum enūciat eſſe quod non eſtM ¶ Uera qͥdē nō ſolet dici cū ſignificat eſſe qd̓ nō eſt: veritatē tamē ⁊ rectitudinem habet: quia facit quod debꝫ. Sꝫcum ſignificat eſſe quod ē dupliciter facit quod debet: quoniam ſignificat ⁊ qd̓accępit ſignificare ⁊ ad quod facta eſt.D ¶ Sꝫ ẜm hanc rectitudinem ⁊ veritatem qua fignificat eſſe quod eſt vſu: recta ⁊ vera dicitur enunciatio: non ẜm illam qua ſignificat eſſe etiam quod noneſt. Plus enim debet propter quod accepit ſignificationem qͣꝫ propter quodnon accepit. Non enim accepit ſignificare rem eſſe cum non eſt vel non eē cuꝫeſt niſi quia nō poruit illa dari: tunc ſolummodo ſignificare eſſe quādo nō eſtAlia igitur eſt rectitudo ⁊ veritas enūciationis: quia ſignificat ad quod ſignificandum facta eſt. Alia vero quia ſignificat quod accepit ſignificare. Quippeiſta immutabilis ē oratōni ipſi: illa veromutabilis. Hanc namqꝫ ſemper habetillam vero non ſemper. Iſtā enim naturaliter habet: illam vero accidentaliter⁊ ẜm vſum. Nam cum dico dies eſt: adſignificandum eſſe quod eſt recte vtorhuius ſignificātionis oratione: quia adhec facta eſt: ⁊ ideo tūc recte dicit̉ ſignificare. Cum vero eadem oratione ſignifico eſſe quod non ē: non ea recte vtor:quia non ad hec facta eſt: ⁊ tunc non recta eius idcirco ſignificatio dicitur: qͣꝫuis in quibuſdam enūciationibus inſeparabiles ſint iſte due rectitudines ſeuveritates. vt cum dicimus homo anīa-

eſt: aut homo lapis non eſt. Semper eihec affirmatio ſignificat eſſe quod eſt. ⁊hec negatio non eſſe quod non ē: nec illa poſſumus vti ad ſignificandum eſſequod non eſt. Semper enim homo animal eſt: nec iſta ad ſignificandum nō eēquod eſt: qꝛ homo nūqͣꝫ lapis ē. De illaigitur veritate quam habet oratio: ẜmꝙ alicuius ea recte vtitur incepimꝰ querere. qm̄ ẜm hanc verā eam iudicat vſꝰcōmunis locutionis. De illa aūt ꝟitatequam non habere non poteſt: poſtea dicemꝰ D ¶ Redi igit̉ ad id quod incepiſti: qm̄ ſufficienter mihi inter duas ꝟitates orationis diſcreuiſti: ſi tamē aliquāeam veritatem oſtenderis habere: cummentitur ſicut tu dicis. M ¶ De veritate ſignificationis de qua incepimusiterum iſta ſufficiant. Eadem enī ratioveritatis: quam in propoſitione vocisperſpeximus: conſideranda eſt in omnibus ſignis que fiunt ad ſignificandumeſſe vel non eſſe: vt ſunt ſcripture vl̓ digitorum loquela. D ¶ Ergo trāſi adalia. M ¶ Cogitationē quoqꝫ dicimus veram: cum ē quod aut ratiōe autaliquo modo putamus eſſe ⁊ falſam cūnon ē. D ¶ Ita vſus habet. M¶ Quid ergo tibi videtur veritas in cogitatione. D ¶ Scd̓m rationem quamin propoſitione vidimus nihil rectiꝰ dicitur veritas cogitationis qͣꝫ rectitudoeius. Ad hec namqꝫ nobis datum ē poſſe cogitare eſſe: vel nō eē aliud vt cogitemus eſſe quod ē: ⁊ non eſſe quod noneſt. Quapropter qui putat eſſe quodeſt putat quod debet: atqꝫ ideo recta eſtcogitatio. Si ergo vera ⁊ recta eſt cōgitatio non ob aliud: qͣꝫ quia putamuseſſe quod ē: aut non eſſe quod non ē: nōeſt aliud eius veritas: qͣꝫ rectitudo MRecte conſideras. Sed et in voluntatedicit ipſa veritas veritatem eſſe cum dicit dyabolum non ſtetiſſe in veritate.Non enī erat in veritate: neqꝫ deſeruit