De libero arbitrio

rendum quaꝫ acceperant ⁊ ꝑ ſe reſumēdum deſertam. an ad ſemper ſeruāduꝫacceptam D ¶ Ad capiendum rectitudinem ſine datore non puto illos habuiſſe libertatē. quoniā nihil potuerūthabere quod nō acceperant. Ad accipiendum vero a datore quā nondum habebant vt eam haberent nō eſt dicēdūeos habuiſſe libertatem. quia nō eſt credendum eos factos ſine recta voluntate qͣꝫuis nō negandum ſit eos libertatēhabuiſſe recipiendi eandem rectitudinem ſi eam deſererent. ⁊ ab ip̄o datoreprimo illis redderetur. quod ī hominibus ſepe videmus qui de iniuſticia adiuſticiam ſuperna gratia reducuntur.M ¶ Unde eſt qd̓ dicis eos poſſe recipere perditam rectitudinem ſi reddat̉.ſed nos illaꝫ libertatem quā habuerūtanteqͣꝫ peccarent querimus cū ſine dubio libeꝝ habuerunt arbitrium nō illaꝫqua nullus indigeret ſi nūqͣꝫ veritatemdeſeruiſſet D ¶ Proſequar itaqꝫ etreſpondebo ad ea que reſtant de his q̄interrogaſti. Ad deſerendū aūt eandērectitudinē eos libertatem habuiſſe noeſt verum. quia deſerere voluntatis rectitudīeꝫ eſt peccare. ⁊ poteſtatem peccandi nec libertatem nec partem eſſe libertatis ſupra monſtraſti. Ad reſumendum vero ꝑ ſe rectitudinem deſertā libertatem nō acceperunt cum ad hoc rectitudo illa data ſit vt nunqͣꝫ deſeraturIp̄a namqꝫ poteſtas reſumendi deſertam generaret negligentiam ſeruandihabita. Quapropter reſtat libertatemarbitrij datā eſſe rationali creature velnature ad ſeruandaꝫ acceptam rectitudinem volūtatis. M ¶ Bene ad interrogata reſpōdiſti. Sed ad huc opꝰeſt vt conſideremus propter qͥd illā rectitudinem ſeruare debeat rational̓ creatura. an propter ip̄am rectitudinem.aut ꝓpter aliud. D Si non illa libertas data eſſet illi nature. ⁊ voluntatis

rectitudinem ꝓpter ip̄aꝫ ſeruaret regbtudinem. non valeret ad iuſticiam. qm̄conſtat iuſticiam eē rectitudinem volūtatis ꝓpter ſe ſeruatam. Sed ad iuſticiam ꝓdeſſe arbitrij libertatem credimꝰ.Quare indubitanter aſſerendū ē rationaleꝫ naturam non eā accepiſſe niſi adſeruandam rectitudinem volūtatis ꝓpter ipſam rectitudinē. M ¶ Quoniaꝫ omnis libertas eſt poteſtas. illa libertas arbitrij eſt poteſtas ſeruandi rectitudinem voluntatis ꝓpter ipſam rectitudinem D ¶ Nō poteſt aliud eſſe. M Iam itaqꝫ clarum eſt libeꝝarbitrium nō eſſe aliud qͣꝫ arbitrium potens ſeruare rectitudinem volūtatis ꝓpter ip̄am rectitudinem D ¶ Claruꝫitaqꝫ eſt. Sed qͣꝫdiu ip̄am rectitudinemhabuit ſeruare potuit qd̓ debuit. Poſtqͣꝫ aūt illam beſeruit. quomodo poteſtſeruare quod non habet. Abſente ergo.rectitudine que ſeruare poſſit non eſt laberum arbitrium quod eam ſeruare valeat. Non enim ſeruare valet quod nōhabet M ¶ Etiam ſi abſit rectitudovoluntatis non tamen rationalis natura minus habet quod ſuum eſt. Nullānamqꝫ poteſtatem habemus vt puto qͣſola ſufficiat ſibi ad actum. ⁊ tamen cūea deſinit: ſine quibus ad actum minīeperducuntur noſtre poteſtates. non minus eas qͣꝫtum in nobis eſt habere dicimur. ſicut nullum inſtrumentum ſoluꝫſibi ſufficit ad oꝑandum. ⁊ tamen cumdeſunt illa ſine quibus inſtrumento vtinequimus inſtrumentū nos cuiuſlibetoꝑis habere ſine falſitate fatemur. Qd̓vt in multis aduertas in vno tibi monſtrabo ¶ Nullus viſum habens diciturnullatenus videre poſſe montem. DQui montem videre non poteſt profecto nullum habet viſum. Mabet ergo poteſtatem ⁊ inſtrumentū videndi montem qui viſum habet. ⁊ tn̄ ſimons abeſt. ⁊ dices ei vide montem re-

¶ A