De concordia gratie
fidei ⁊ iuſticie ſine ꝯgruis ſemībꝰ ⁊ qͣꝫuisd̓s n̄ faciat cūcta huiuſmodi ſemīa germīare tn̄ p̄cipit agricol̓ ſuis ī ſpe īſtātiſſime ꝟbū ſuū ſemīare. On̄dimꝰ vt putoquō nō ſit ſuꝑuacuū hoīes ad fidē xp̄i ⁊ad ea q̄ fides exigit inuitare. qͣꝫuis nonoēs hāc imitatōem ſuſcipiāt. Dixi etiāpoſſe queritur arguātur illi: qui verbuꝫdei non ſuſcipiūt cum hoc facere nequeant niſi gratia eorū volūtates dirigēte.Dicit em̄ dn̄s d̓ ſpūſ. Ille arguat md̓md̓ pctō qꝛ n̄ credider̄t in me. Ad qͦd licetforſitā difficile ſit rn̄dere: qͦd tn̄ d̓o dātepoſſum tace̓ n̄ debeo. Notādū ē qꝛ īpotētia qͥ deſcēdit ex culpa n̄ excuſat īpotētē culpa manēte. Unde ī infātibꝰ ī qͥbꝰ exigit d̓s a natura hūana iuſticiā: qͣꝫaccepit ī pͥmis parētibꝰ: cū ptāte ẜuādiillā ī oēm ꝓlē ſuā: n̄ excuſat eā īpotētiahn̄di iuſticiā: qm̄ ꝓpt̓ culpā ī hāc corruit īpotētiā hͨ ip̄m nāqꝫ qꝛ n̄ hꝫ qͦd ꝑ ſe reſume̓ neqͥt hͨ ē illi habēdū īpotētia īquāid̓o cecidit qꝛ ſpōte deẜuit qd̓ ẜuare potuit Qm̄ gͦ peccādo deſeruit iuſticiā adpctm̄ illi īputat̉ īpotētia quā ip̄a peccādo ſibi fecit. Nec ſolū īpotētia iuſticiaꝫhn̄di ſꝫ etiā īpotētia illā ītelligēdi. Sil̓rin n̄ baptiſatis īputat̉ ad pctm̄ qm̄ parit̉ deſcēdit a pctō poſſumꝰ etiā rōnabilit̓ aſſerere: qꝛ ꝙ a pͥma cōditōis hūanedignitate ac fortitudīe: atqꝫ pulcritudīemīorata. ⁊ corrupta ē: illi ad culpā īputat̉. Per hͨ nāqꝫ mīorauit quātū ī ip̄a fuit: honorē ⁊ laudē d̓o. Quippe ẜm dignitatē aꝑis: laudat̉ ⁊ p̄dicat̉ ſapīa opificꝭ¶ Quāto igit̉ natura hūana p̄cioſuꝫ opdei. Unde ip̄e glorificādꝰ erat ī ſe minorauit: atqꝫ fedauit tāto ſua cl̓pa deū exhonorauit Qd̓ illi ad tātū ſtatuit pctm̄vt n̄ niſi ꝑmortē dei deleat̉ ¶ Siqͥdē ipſos motꝰ ſiue appetitꝰ qͥbꝰ ꝓpt̓ pctm̄ adeſicut bruta aīalia ſb̓iacemꝰ qͦs apl̓s vocat carnis ꝯcupīam quā īuitū ſe tolerare māifeſtat cuꝫ dicit. Qd̓ odi illd̓ fatioid ē nolēs ꝯcupiſco: ſatꝭ on̄dit ſacͣ aucto
ritas īpurari ad peccatū. Quippe cū deſolo motu ire ſiue oꝑe vl̓ voce: dic̄ dn̄s:qͥ iraſcit̉ fratri ſuo reus erit iuditō: aꝑtemōſtrat culpā eē n̄ leuē: quā tā gͣuis: ſcꝫmortis ſeqͥt̉ dānatio. Ac ſi dicat. Quifacit ꝙ hō n̄ dꝫ face̓ nec face̓t ſi n̄ peccaſſet auferri dꝫ ex hoībꝰ. Et cū paulꝰ d̓ ill̓qͥ carnē id ē ꝯcupīas ſēciūt: nolētes ait.¶ Nihil dānatōis ē hijs qͥ ſūt in xp̄o ih̓u:qͣ nō ſcd̓m carnē ambulāt hͨ ē n̄ volūtate ꝯſētiūt: ſine dubio ſigͣt eos: qͥ n̄ ſūt inxp̄o: ſeqͥ dānatōem qͦtiēs ſētiūt carnemetiā ſi n̄ ſcd̓m illā ambulāt: qm̄ ſic factꝰ ēhō: vt etiā ſētire ſicut de ira dixi n̄ deberet. Si qͥs igit̉ q̄ dixi diligēter ꝯſideratnullatenꝰ eos qͥ ꝓpt̓ culpā ſuā ꝟbū deiſuſcipere nequeūt rctē arguēdos dubitat. Quibꝰ āt dat̉ gr̄a fidei xp̄iane ſicutill̓ in baptiſmo dimittit̉ origīal̓ īiuſticiacū qͣ naſcūtur: ita oīs culpa impotētie ⁊totiꝰ corruptōis quā ꝓpt̓ pctm̄ pͥmi homīs incurrerēt: et ꝑ qͣꝫ in honorat̉ deusignoſcit̉. De nll̓a nāqꝫ culpa q̄ ante baptiſmū in ill̓ erat poſt baptiſmū arguit̉qͣꝫuis ip̄a corruptio ⁊ appetitꝰ q̄ ſūt penapctī: non ſtatim in baptiſmo deleāt̉ necillū ill̓ imputat̉ delictū poſt baptiſmuꝫniſi qd̓ ſua volūtate fecer̄t. Unde apparet qꝛ corruptio ⁊ mala q̄ fuer̄t pena peccati. ⁊ poſt baptiſmū remanētn̄ ſūt ꝑ ſepctā. Sola nāqꝫ ē ꝑ ſe iniuſticia pctm̄ ⁊illa q̄ ſequūtur iniuſticiā ꝓpt̓ cauſā ſuāiudicant̉ pctā: donec ip̄a remittat̉. Nāſi peccata eſſēt in baptiſmo delerētur inquo oīa peccata in ſāguine xp̄i lauāturItem ſi ꝓprie pctā dicerentur eēt inbrutis aīalibꝰ pctā ad qͦrū ſimilitudīeꝫ illaꝓpt̓ pctā nr̄a ſuſtinet natura. Eſt ⁊ aliud qͦd valde timēdū ē qͦd in pͥmo peccato hūane nature cognoſci p̄t. Qm̄ em̄hō ē ſpūs vadēs ⁊ nō rediēs poſtqͣꝫ ſpōte cadit vt de volūtarijs pctīs nūc loqͥmur tm̄ nullo mō p̄t reſurgere: niſi grareleuet̉ ſꝫ merito ſuo: de pctō in pctm̄ vſqꝫ in abiſſū pctōꝝ ſine fūdo hͦ ē ꝓfūdat̉