De proceſſione

Sed ſi ceſſant ab hac ſua aſſertione credant pariter nobiſcum ſpm̄ſāctū ſimiliter eſſe patris et filij ſpm̄ ⁊ intelligāt eūa filio ſicut a patre ꝓcedere: ⁊ ſi nos reprehendere deſinūt fateātur nobiſcuꝫ hͦvnde cognoſcūt nos reprehendi nō debere.D hͦ aūt vt nos reprehēdunt inſimbolo illo ꝙ pariter nos ⁊ ilAli ſuſcipimus et tenemus addidiſſe ſpm̄ſanctū a filio ꝓcedere: ⁊ quer̄tcur hͦ factū ſit ⁊ quare hͦ prius eoꝝ eccleſie monſtratū non eſt: vt cōmuniter cōſideraret̉ ⁊ cōmuni conſenſu addereturꝙ addendū erat: ad hͦ inqͣꝫ reſpōſuꝫ ſufficiens habemus. Nam ſi queritur curfactum ſit dicimus quia neceſſe erat ꝓpter quoſdam minus intelligētes qͥ nonanimaduertebāt in ill̓ que vniuerſa credit eccl̓ia contineri ⁊ ex hijs ſequi ſpm̄ſanctū de filio ꝓcedere ne forte hͦ credere dubitarent. Ꝙ qͣꝫ neceſſariū fuerit ꝑillos qui hͦ negāt quia ī illo ſimbolo poſitum nō eſt cognoſcimus. Qm̄ igit̉ neceſſitas cogebat ⁊ nulla ratio ꝓhibebatet vera fides hͦ admittebat fiducialiteraſſeruit latinitas quod credēdum ⁊ confitēdum eſſe cognoſcebat. Scimus em̄ꝙ non oīa que credere ⁊ confiteri debemus ibi dicta ſunt nec illū qui ſimbolūillum dictauerunt voluerūt fidē criſtianam eſſe contētam ea tm̄ modo credere⁊ confiteri que ibi poſuerūt vt alia taceam nō ibi dicitur dn̄s ad infernū deſcēdiſſe ꝙ tamē pariter ⁊ nos et greci credimus. Si aūt dicūt nullo modo debuiſſe corrūpi ſimbolū tanta anctoritate firmatū nos non iudicamꝰ eſſe corruptionem vbi nihil addidimꝰ ꝙ hijs que ibidicta ſunt aduerſet̉. Et qͣꝫuis defēderepoſſimus hāc adiectōem non eſſe corruptōm ſi qͥs tamē hͦ contentioſe volueritaſſerere reſpōdemus nos illud non corrumpiſſe ſed aliud nouuꝫ edidiſſe illudſcd̓m ꝓprietatem greci dictaminis trā-

ſlatum cū illis integrū ſeruamus ⁊ veneramur. Illud aūt quo frequētius in ppl̓iaudientia vtimur legittimo more dictatum cū additamento ſupradicto edidimus. Ꝙ aūt querit̉ quare hͦ grecorū eccleſie conſenſu factum non eſt reſpōdemus: quia et nimis erat difficile latiniseoꝝ ep̄os ad cſulēduꝫ de hac re colligere: nec erat neceſſe. Unde nō dubitabāthͦ in queſtionem adducere. Que eſt em̄eccl̓ia que vel ꝑ amplitudīem vnius regni dilatatur cui non liceat aliqͥd ſcd̓mrectam fidem cōſtituere ꝙ in conuentuppl̓i vtiliter legat̉ aut cantet̉? ¶ Quātoergo magis licuit latinis hͦ conſtāter ꝓferre in quo oēs gentes ⁊ oīa regna quelatinis vtūtur lr̄is pariter cōcordant.Olligamꝰ breuiter ꝙ ſupra plucribus rationibus effectū ē. Cōſtat inexpugnabili rōe ſpm̄ſanctum eſſe de filio ſicuti eſt de pr̄e: nec tamen eſſe de duobus diuerſis ſed de vnoEx eo em̄ ꝙ pater ⁊ filius vnū ſunt: id ēex deo ⁊ eſt ſpūſſanctus: nō ex eo vndealij ſunt abinuicē. Sed quō deꝰ de quoeſt ſpūſſanctus eſt pater et filiꝰ: idcircovere dicit̉ eſſe de pr̄e ⁊ filio qui duo ſūtEt quō pr̄ nō eſt prior aut poſterior filio aut maior aut minor nec alter magiſaut minus eſt deus qm̄ alter nō eſt ſpūſſanctus prius de pr̄e qͣꝫ de filio: nec defilio qͣꝫ de pr̄e nec maior nec minor ē exiſtēs de pr̄e qͣꝫ exiſtēs de filio nec magisnec minus eſt de vno qͣꝫ de altero. Naꝫde altero ſi prius aut poſterior: vel maior vel minor aūt magis aut minus devno eſſet qͣꝫ de altero ex neceſſitate ſeq̄retur: aut vt ſpūſſanctus nō eſſet de hocin quo vnū ſūt pr̄ et filiꝰ: aut ip̄m vnuꝫip̄m non eſſet ꝑfecte ⁊ ſimpl̓r vnū ſꝫ eſſetibi aliqua diuerſitas de qua illa qua dixi in exiſtēdo de eodē vno ſpūſācto eſſet varietas. Sed dici non poteſt quodſpūſſanctus nō ſit de hoc in quo vnumſunt pr̄ ⁊ filius: alioquin nō eſſet de deo