De proceſſione
cognoſcat̉ a filio. Ecce videmus ſpm̄ſāctum eſſe de deo ⁊ ꝓcedere de deo: ꝙnō eſt poſitū in p̄fato ſimbolo. Si ergoideo negant eum eſſe ⁊ ꝓcedere de filioquia ibi tacet̉ negēt eſſe ſimiliter euꝫ dedeo ē ꝓcedere qꝛ ibidem nō dicit̉. Autſi hͦ diffiteri nequeūt non timeāt cūfiteri nobiſcū ſpm̄ſanctū eſſe et ꝓcedere defilio quō hͦ in eodē ſimbolo non inueniuntur. Ac ſi dicēt ſatis ibi ſignificat̉: qꝛeſt et ꝓcedit de deo qꝛ a pr̄e ꝓcedit quiapater eſt deus ⁊ nos ſimiliter dicimꝰ: qꝛa parte monſtrat̉ ꝓcedere de filio cū dicitur ꝓcedere de deo quia filius eſt deꝰInterrogo enim vtruꝫ ideo intelligendus ſit ſpūſſāctus eſſe de patre: quia dedeo eſt: aut idcirco eſſe de deo: qꝛ eſt depatre: licet em̄ inuicem alteꝝ altero probet̉. Si em̄ eſt de patre eſt de deo. et ſieſt de deo eſt de patre: quō nulla ſupradicta obuiat relatio nō tamē ſimilit̓ inuicē ſūt alterū alterius cauſa. Nā ſi eſſeſpm̄ſāctū de patre eſt cauſa vt ſit de d̓ocum dicit̉ eſſe de patre nō eſt intelligendum qd̓ ſit de hͦ quod pater eſt deus ideſt de diuina eſſentia: ſed de hͦ qd̓ deuspater eſt: id eſt de hoc vnde refert̉ ad filium. Erit igit̉ diuina eſſētia in ſpūſancto non de deitate pr̄is ſed de relationeꝙ ſtultiſſimū eſt dicere. Ꝙͣuis ⁊ ſi hͦ velit aliquis accipere non minus ſequiturſpm̄ſanctum de filio qͣꝫ de pr̄e ꝓcedere.Nempe nulla relatio eſt patris ſine relatione filij ſicut nihil eſt filij relatio: ſine patris relatione. Si ergo alia nihil ēſine altera nō poteſt aliquid de relatiōepr̄is eſſe ſine relatōe filij. Quare ſequit̉ſpm̄ ſāctum eſſe de vtraqꝫ: ſi eſt de vna.Itaqꝫ ſi eſt de pr̄e ſcd̓m relatōem erit fimul et de filio ſcd̓m eūdem ſenſū. Ueꝫquia nemo taꝫ inſipiēs eſt qui hͦ opinet̉credendum et confitendū eſſe: ideo depr̄e ſpm̄ſāctū eē qꝛ eſt de deo Non autēmagis eſt pr̄ deus qͣꝫ filius ſed vnuꝰ ſolus verus deus pr̄ et filius. Quapropt̓
ſi ſpūſſāctus eſt de pr̄e qꝛ eſt de deo quipater eſt negari nequit eſſe quoqꝫ de filio cum ſit de deo qui eſt filius.On ſideremus etiā: ꝙ dn̄s dicitin euāgelio. Ait em̄. Hec eſt victa et̓na: vt cognoſcat te ſolū veruꝫ deū ⁊ quē miſiſti ih̓ꝫ xp̄m. Aut gͦ itaintelligēdum eſt iſte ſolus verus deus:vt cū nominamꝰ ſolum pr̄em nō ſignificet̉ ille ſolus verus deus: neqꝫ quādonoīamꝰ ſolū filiū ſed tūc ſolūmō intelligat̉ iſte ſolus verus deꝰ: qͣndo ſimul dicimus pr̄em et filiū. Aut ſolus verꝰ deintelligit̉ cū noīamus ſolū pr̄em: aut ſolum filiū: aut ſi ſolo pr̄e noīato: aut ſolo filio non intelligit̉ ſolus verus deusſine adiectōe noīs alterius nō eſt pr̄ ꝑfectus deus ſed eſt deꝰ cōpoſitus ex patrę ⁊ filio. Sed credimus pr̄em eſſe perfectū et ſolū veꝝ deum ⁊ filiū: ſimilit̓ ꝑfectū ⁊ ſolū verum deum. ¶ Cū ergo nominamus pr̄em ſolum: aut filiū nō aliud intelligimus excepta relatōe qͣ referūtur ad inuicem quō ſolum veꝝ deumet eundē quem in vtriuſqꝫ ꝓlatione cognoſcimus. Itaqꝫ cum dixit dn̄s. heceſt aūt vita eterna vt cognoſcāt te ſolūveꝝ deū et quē mi. ie. xp̄m ſi addidiſſetdicēs et de hͦſolo ꝟo deo ꝓcedit ſpūſſāctus quis auderet ſeꝑare filiū ab illa ꝓceſſione cū ille ſolus verus deus nō magis aut minus ſit pr̄ qͣꝫ filius. Quapropter ſi idem ſolus verus deus intelligitur cū ſolus pr̄ dicit̉ aut filius: ⁊ cū ambo ſimul noīantur quid aperciꝰ qͣꝫ quiade ſolo vero deo qui pater eſt ⁊ filius ꝓcedit ſpūſſanctꝰ cū dicit̉ a patre ꝓcedere. Quare ſicut intelligetur de filio ꝓcedere ſi idē filius dixiſſet de ſolo ꝟo deoillū ꝓcedere qm̄ dixit ſe et pr̄em ſolū verum deū eſſe ita cū dicit eū de patre ꝓcedere abſqꝫ dubio eū de ſe ſignificat ꝓcedere. Dicit etiā dn̄s paraclitus ſpūſſanctus quē mitet pr̄ in noīe meo. Et cumaūt venerit ille paraclitꝰ quē ego mitto