Druckschrift 
Opera : Daran: Gaunilo: Pro insipiente. Honorius <Augustodunensis>: De imagine mundi. Libri I-II. Mit Beigaben von Petrus Danhauser u. Johannes Löffelholz.
Einzelbild herunterladen
 

ſiDe proceſſione

de ſe. Exiſtit aūt filius et ſpūſſanctꝰ depr̄e. Quare non poteſt filius aūt ſpūſſanctus eſſe pr̄: qͣꝫuis deus ſit pr̄ vnusidemqꝫ deus ſit pr̄ et filius ſpūſſāctusIdip̄m cognoſcit̉ ſi dicit̉ deus eſſe filiꝰvult em̄ vnitatis dei conſequētia vt pr̄et ſpūſſanctꝰ ſit filius. Sed pr̄ de quo ēfilius poteſt eſſe qui de ſe eſt. Spūsvero ſāctus qui exiſtit de pr̄e ꝓcedēdonon eſt ille qui eſt de pr̄e naſcēdo. Iteꝫ dicitur deus eſt ſpūſſanctus requiritvnitas p̄dicta pr̄em quoqꝫ et filium eſſeſpm̄ſanctū ſed nec pr̄ de quo eſt ſpūſſāctus poteſt ille eſſe qui de ſe eſt: nec filiꝰ exiſtit de pr̄e naſcendo eſt ille de eodem pr̄e eſt ꝓcedēdo: id eſt ſpūſſanctusCum aūt apparebit quia ſpūſſāctꝰ eſt defilio tūc quoqꝫ palam erit quia propterhoc nequid eſſe filiꝰ ſpūſſāctus et ſpūſſanctꝰ filius. Cōſideremꝰ adhuc quo ſupradicte oppoſitiones obſiſtūtſequētie p̄dicte vnitatis deus eſt de deoHoc ergo ſemel accepto quō ideꝫ deuseſt pr̄ et filius et ſpūſſanctus. Sequiturſcd̓m hāc idēptitatē vt deus pr̄ ſit deusde deo deus de quo eſt deꝰ ſimiliterfilius deus de deo et deus de quo ē deet eodem ſpūſſanctus. Uerū querere vtrū vnuſquiſqꝫ ſit deꝰ de quo ē de eſt aliud qͣꝫ cōſiderare vtrū ſinguluſquiſqꝫ ſit deus de deo. Non em̄ poteſtdeus de deo deus eſſe non pr̄ aut filiusaut ſpūſſanctus niſi de pr̄e aut de filioaut de ſpūſācto. Inſpiciamꝰ vtrū vnuſquiſqꝫ ſit deus de deo et patebit vtrumſit ſinguluſquiſqꝫ deus de quo eſt deusSed pr̄ non poteſt eſſe de deo propt̓dictā oppoſitōem. Cuꝫ em̄ non ſit deusniſi aut pater aut filius ſpūſſanctꝰ autduo ex hijs aut tres ſimul non poteſtdeꝰ pr̄: de deo niſi aut de pr̄e de ſcipſo aut de duobus aut de tribus de ſeipſo non poteſt eſſe quia exiſtēs de aliquoet de quo exiſtit non poteſt idem eſſe defilio eſt quia filius eſt de ip̄o et ideo

non poteſt eſſe de filio ſpūſancto noneſt quia de illo eſt ſpūſſāctus: nec valetille eſſe qui de ſe eſt de duobꝰ vel de tribus ſimul nequit eſſe pr̄ propt̓ eandemoppoſitōis rationem filiuꝫ vero deū neceſſe eſt eſſe de pr̄e deo quia pr̄ eſt deillo. De filio vero hoc eſt de ſeip̄o nequit quia eſt idē exiſtens de aliquode quo exiſtit. Utrū aūt ſit de ſpūſāctoaut ſpūſſanctus de illo poſt mōſtrabit̉ſed prius dicemꝰ de ſpūſācto ſi ſcd̓mſequētiam p̄dictam ſit de pr̄e de ſeip̄oDe patre quideꝫ neceſſe eſt eſſe quianulla obuiat oppoſitio: non enī eſt pr̄ deillo: de ſeip̄o vero impoſſibile eſt eſſequia non poteſt exiſtens de aliquo dequo eſt idem eſſe. In hijs oībꝰ nihil obuiat conſequētie vnius idēptitatis niſialiqua de ſupradictis oppoſitio. Quodvero ī hijs cognoſcitur in oībus que dedeo dicūtur immutabiliter euenire neceſſe eſt.Unc querēdum eſt ſupradinctas irrefragabiles rōes vtruꝫfilius ſit de ſpūſancto aut ſpūſſanctus de filio. Dico quia ſicut per ſupradictā rōem aut pr̄ eſt de filio aut filius de pr̄e aut de ſpūſancto pr̄: aut ſpūſſanctus de pr̄e ita eſt aut filius de ſpūſancto aut ſpūſſanctus de filio. quinegat neget etiam neceſſe vnū ſolū deūeſſe: aut filium deū eſſe: aut ſpiritūſāctūdeum eſſe aut deum eſſe de deo quia exhijs ſequit̉ qd̓ dico. Amplius eſt filius aūt ſpūſſanctus de patre niſi de patris eſſentia que vna ē illi filio ſpūſancto. Cum ergo dicit̉ quia filiꝰ eſt dedeo pr̄e ſi idem deus eſt pr̄ ſpūſſāctusſequit̉ ſcd̓m vnitatem deitatꝭ vt ſit etiāde ſpūſancto. Eodem quādo confitemur ſpiritūſanctū eſſe de deo patre ſiidem eſt pater filius ſequitur ſecūduꝫcandem deitatis vnitatē: vt ſic et de filio. Ex hijs igitur aperte cognoſcit̉: qꝛaut filius eſt de ſpūſancto aūt ſpūſſāct