LiberInſelmi

aut procedens ſpūs nec filius aliquando ſit pr̄ aūt ſpūs ꝓcedēs nec vnqͣꝫ ſpiritus patris aut filij ſit pater: aut filius⁊ ſingulus quiſqꝫ ſi ſit ꝑfectus vt nullomō indigeat id tn̄ qd̓ ſunt ſic eſt vnū vtſicut de ſingulis pluralit̓ dici nō p̄t itanec de tribꝰ ſil̓ ⁊ cū parit̓ vnuſqͥſqꝫ ſeip̄ꝫet oēs inuicē ſe dicāt nō tn̄ ſūt ibi pluraꝟba ſꝫ vnū et ip̄m non ſinguloꝝ aut omniū ſimul ſed vnius tātum.Ꝙ hoc licet inexplicabile ſit tamē credendum ſit.¶ Capitulū. lxij.Idet̉ mihi huiꝰ tā ſublimis reiſecretū trāſcēdere oēm intellev Ictus acieꝫ hūani ⁊ idcirco conatū explicādi qual̓r hͦ ſit cōtinēdū puto.¶ Sufficere nāqꝫ debere exiſtimo remincōprehēſibilē indagāti ſi ad hͦ rōnando ꝑuenerit vt eaꝫ certiſſime cognoſcatetiā ſi penetrare nequeat intellectu quōita ſit nec idcirco minꝰ hijs adhibēdā fidei certitudīem q̄ ꝓbatōibꝰ neceſſarijsnulla alia repugnāte rōe aſſeruer̄t ſi ſuenaturalis altitudīs incōprehēſibilitateexplicare nō paciātur. Quid aūt tn̄ incomp̄hēſibile tā ineffabile qͣꝫ id ꝙ ſupraoīa eſt? Quapropt̓ ſi ea q̄ de ſūma eēntia hactenꝰ diſputata ſūt neceſſarijs ſūtrōibꝰ aſſerta qͣꝫuis ſic intellectu penetrari nō poſſint vt et v̓bis valeāt explicarinll̓atenus tn̄ certitudīs eoꝝ mutat ſoliditas. ¶ Nam ſi ſuperior ꝯſideratio rōnabilit̓ cōprehēdit incōprehēſibile eſſequō eadeꝫ ſūma ſapīa ſciat ea que fecitde qͥbꝰ taꝫ multa nos ſcire neceſſe ē? qͥsexplicet quō ſciat aut dicat ſeip̄am de qͣaut nihil aūt vix aliqͥd ab hoīe ſciri poſſibile ē? Ergo ſi in eo ꝙ ſeip̄am dicit generat pater ⁊ generat̉ filiꝰ generationēeius quis enarrabit. Sed rurſū ſi ita ratio ineffabilitatis illius habet imo quiaſic ē quō ſtabat quicqͥd de illa ſb̓a ſecūdum pr̄is et filij ⁊ ꝓcedētis habitudinēdiſputatū eſt? Naꝫ ſi vera illud rationeexplicitū eſt qualiter eſt illa ineffabilis?

aut ſi illa ineffabilis eſt quō eſt ita ſicutdiſputatū eſt? an quodā tenꝰ de illa potuit explicari ⁊ ideo nihil ꝓhibet eē verū ꝙ diſputatū eſt. ¶ Sed quia penitusnon potuit cōprehēdi idcirco eſt ineffabilis. Sed ad illud quid reſpōderi poterit ꝙ iam ſupra hec in ip̄a diſputatōeconſtitit qꝛ ſicut eſt ſūma eſſentia ſupraet extra oēm aliā naturā vt ſi quādo deilla dicit̉ aliud verbis que cōmunia ſūtalijs naturis ſenſus nullatenus ſit conmunis. ¶ Quem em̄ ſenſū in oībus hijsverbis que cogitaui intellexi niſi cōmunem ⁊ vſitatū. Si ergoyſitatus ſenſusverborum alienus eſt ab illa qͥcquid rationatus ſum nō pertinet ad illā. Quōigitur veꝝ eſt inuentū eſſe aliquid de ſūma eſſentia ſi qd̓ eſt īnuētum lōge diuerſum eſt ab iila? Quid ergo an quō inuētum eſt aliquid de incōprehēſibili reetquodammō nihil ꝑſpectū eſt de ea? Sepe nāqꝫ multa dicimus que ꝓprie ſicutſunt nō exprimimus ſed per aliud ſignificamus id quod ꝓprie aut volumꝰ autnon poſſumus depromere: vt cū ꝑ enigmata loquimur ⁊ ſepe videmus aliqͥdnō ꝓprie quemadmodū res ip̄a eſt ſedper aliquā ſimilitudīem aut ymaginemvt cū vultū alicuius cōſideramꝰ in ſpeculo ſic quippe vnā eandemqꝫ rem dicimus ⁊ non dicimus videmus ⁊ nō videmus. Dicimus et videmus per aliudnon dicimus ⁊ non videmus per ſuamproprietatem.¶ Quomō de ineffabili re verū diſputatum ſit.¶ Capitulū. lxiij.Ac itaqꝫ ratione nihil prohibetet verum eſſe ꝙ diſputatum eſthactenus de ſumma natura: etip̄am tamē nihilominus ineffabilē conſiſtere: ſed nequaqͣꝫ illa putetur per eſſētie ſue ꝓprietatem expreſſa ſed vt cuiqꝫper aliud deſignata. ¶ Nā q̄cūqꝫ noīade illa natura dici poſſe vidēt̉ nō tn̄ mihi eā on̄dūt ꝑ ꝓprietatē qͣꝫ ꝑ aliqͣꝫ īnuūt