AnſelmiLiber

poſſit alter exiſtens eē niſi ꝑ alterū ſicuthomo nō poteſt eſſe ſapiēs niſi ꝑ ſapientiā. Sicut nāqꝫ ſūma ſapientia ſemꝑ ſapit ꝑ ſe ita ſūma eſſentia ſemꝑ eſt ꝑ ſe.Eſt aūt ꝑfecte ſūma eſſentia pr̄: ⁊ ꝑfecteſūma eſſētia filius: pariter ergo ꝑfectuspater ꝑ ſe eſt ⁊ pariter ꝑfectus filius ꝑ ſeeſt ſicut vterqꝫ ſapit ꝑ ſe. Non em̄ idcirco minus ꝑfecta ē eſſentia vel ſapiētia filius quia eſt eſſētia nata de pr̄is eſſētia ⁊ſapiētia de ſapientia ſed tūc minꝰ ꝑfecteeſſentia vel ſapiētia eſſet ſi non eſſet ꝑ ſeaut nō ſaperet ꝑ ſe. ¶ Nequaqͣꝫ em̄ repugnant vt filius ꝑ ſe ſubſiſtat ⁊ de pr̄e habeat eſſe ſicut em̄ pr̄ habet eſſētiā ⁊ ſapiētiam et vitā in ſemetip̄o vt nō ꝑ alienā ẜꝑ ſuā eſſentiā ꝑ ſuā ſapiētiā et vitā in ſemetip̄o aut nō ꝑ extraneā ſed ꝑ ſuā eſſētiam ſapiētiā ⁊ vitā ſubſiſtat ſapiat ⁊ viuat: alioquin nō erit idem eſſe pr̄is ⁊ filijnec erit par pr̄i filius. ¶ Ꝙ qͣꝫ falſum ſitliquidiſſime ſuperius peruiſuꝫ eſt quarenō repugnat filiū ⁊ ſubſiſtere ꝑ ſe et eſſede pr̄e quia hocip̄m: id eſt ꝑ ſeip̄m poſſeſubſiſtere neceſſe eſt illū de patre habere¶ Nam ſi quis ſapiēs ſuā me ſapiētiaꝫcuius prius expers eſſem doceret vtiqꝫ h̓ip̄a ſapiētia eius facere nō incōgrue diceret̉: ſed qͣꝫuis mea ſapiētia ab illius ſapiētia haberet eſſe ⁊ ſapere tamē cū iameſſet non niſi ſua eſſētia eſſet nec ſaperetniſi ſeip̄a. Multo igit̉ magis eterni patris coeternꝰ filius qui ſic habet a patreeſſe: vt nō ſint due eſſētie ꝑ ſe ſubſiſtit ſapit ⁊ viuit. Non igit̉ ſic intelligi poteſt.ꝙ pr̄ filij aūt filius pr̄is ſit eſſentia quaſialter nō poſſit ſubſiſtere ꝑ ſe ſed ꝑ alteꝝſed ad deſignādam quā habēt cōmunionem ſūme ſimplicis ſūmeqꝫ vnius eſſētie ſic cōgrue dici ⁊ intelligi poteſt: quiaſic eſt alter idip̄m ꝙ alter vt alter habeateſſentiaꝫ alterius. Hac itaqꝫ ratione qm̄vterqꝫ nō aliud eſt habere eſſētiā qͣꝫ eſſēeſſe ſicut habet alter alterius eſſentiā: itaeſt alter alterius eſſentia idem eſſe eſt al-

teri quod alteri.¶ Ꝙ aptius dici poſſit filius eſſētia patris quā pater eſſentia filij ⁊ quod ſimil̓rſit filius patris virtus et ſapientia et ſimilia.¶ Capitulū. xliiij.Uod licet ſcd̓m ꝑſpecta ratōemſaverū ſit valde tamē magis congruit filiuꝫ dici eſſētiā pr̄is quāpat̓rē eſſentia filij. Qm̄ nāqꝫ pr̄ a nullohabet eſſētiam niſi a ſeip̄o nā ſatis aptedicit̉ hr̄e eſſentiā niſi ſuā quia vero filiꝰeſſentiā ſuā habet a pr̄e ⁊ eadē quam hꝫpater aptiſſime dici poteſt habere eſſentiā pr̄is. Quare qm̄ neuter aliter hꝫ eſſētiā quā exiſtēdo ſicut ſatis aptius intelligit̉ hr̄e filius pr̄is eſſentiaꝫ quā pr̄ filijita cōueniētius dici poteſt filius patriseſſentia quā pr̄ filij. Nam hec vna ſi fiatꝓlatio ſatis acuta breuitate cōmēdat filium nō ſolum eandē eſſentiam hr̄e cumpr̄e ſed hāc ip̄aꝫ hr̄e de patre vt hic ſic filius eſt eſſentia pr̄is quod eſt filius ē nōdifferēs eſſentia de patris eſſētia imo depr̄e eſſentia. Similiter ergo eſt filius patris eſſentia virtus ⁊ ſapiētia ſiue veritas ⁊ iuſticia ⁊ quicqͥd ſummi ſpūs conuenit eſſentie.¶ Quo quedā ex hijs q̄ ſic ꝓferūtur aliter quoqꝫ poſſint intelligi. ¶ Cap̄. xlv.Ident̉ tamē quedā ex hijs q̄ ſicvꝓferri ⁊ intelligi poſſūt: aliā qͦꝫnon incōgruā ſub hac ip̄a ꝓnunciatōe intelligētia ſuſcipere. Liquet em̄filiū eſſe veꝝ verbū: id eſt ꝑfectā intelligētiā ſiue ꝑfectā totiꝰ paterne ſb̓e cognitōeꝫ ⁊ ſcīam et ſapiētiā: id ē: q̄ ip̄m pr̄isintelligit eſſentiā ⁊ coguoſcit et ſcit ⁊ ſapit Si igit̉ hoc ſenſu dicat̉ filius patrisintelligētia ⁊ ſapiētia ⁊ ſciētia ⁊ cognitioſiue noticia qm̄ intelligit ſapit ſcit et nouit pr̄em nequaqͣꝫ a veritate diſceditur.¶ Ueritas quoqꝫ pr̄is aptiſſime dici p̄tfilius nō ſolū eo ſenſu quia eſt eadē filijveritas que eſt pr̄is ſicut iam ꝑſpectū ēſed etiam hoc ſenſu vt in eo intelligatur