Proſologion

deum: ⁊ offendi in me ip̄m. Requiē querebam in inſecreto meo tribulationeꝫ etdolorem inueni in intimis meis. ¶ Uolebam ridere a gaudio mentis mee ⁊ cogor rugire a gemitu cordis mei. Sperabatur letitia et ecce vnde denſētur ſuſpiria. Et o tu domine vſqꝫ quo? Uſqꝫ quodomine obliuiſceris nos vſqꝫquo auertis faciem tuā a nobis? Quādo reſpicies ⁊ exaudies nos? quādo illuminabisoculos noſtros ⁊ oſtendes nobis facieꝫtuā? Quādo reſtituēs te nobis? Reſpice domīe exaudi illumīa nos oſtēde nobis teip̄m. Reſtitue te nobis vt bene ſitnobis ſine quo tam mala eſt nobis. Miſerare labores et conatꝰ noſtros ad te qͥnihil valemus ſine te. Inuita nos adiuua nos. Obſecro domīe ne deſperem ſuſpirādo. Sed reſpirē ſperādo Obſecrodn̄e amaricatū eſt cor meū ſua deſolatione indulcora illud tua cōſolatōe. Obſecro domine eſuriēs incepi querere te nedeſinā. Ieiunus de te. famelicus acceſſine recedā impaſtus. Pauꝑ veni ad diuitē miſer ad miſericordē ne redeā vacuus ⁊ cōtēptꝰ. Et ſi anteqͣꝫ comedā ſuſpiro da vl̓ poſt ſuſpiria qd̓ comedā. ¶ Domīe incuruatꝰ nō poſſū niſi deorſū aſpicere erige me vt poſſim ſurſū intendere.¶ Iniqͥtates mee ſupergreſſe ſunt caputmeū: obuoluūt me ⁊ ſicut onꝰ graue grauant me. Euolue me exonera me ne vrgeat puteꝰ eaꝝ os ſuū ſuꝑ me. liceat mihi ſuſpicere lucē tuaꝫ vel de lōge vel deꝓfūdo. Doce me querere te ⁊ oſtēde tequerēti quia nec querere te poſſū niſi tudoceas nec īuenirer niſi te on̄das. Queram te deſiderādo: deſiderē querendo.inueniā amādo: amē inueniēdo. ¶ Fateor domīe ⁊ gratias ago quia creaſti inme hanc imaginē tuā vt tui memor te cogitem te amem. Sed ſic eſt abolita attritione viciorū ſic eſt offuſcata fumo peccatorū vt nō poſſit facere ad quod factaeſt niſi te renoues ⁊ reformes eā. Nō tē-

pto domine penetrare altitudinē tuam.quia nullatenus cōparo illi ītellectū meum: ſed deſidero aliquatenus intelligere veritatē tuā quā credit ⁊ amat cor meum. Neqꝫ enim quero intelligere vt credā ſed credo vt intelligā. Nā ⁊ hoc credo quia niſi credidere nō intelligam.Ꝙ vere ſit deus.¶ Cap̄. II.Ago domīe qui das fidei intellectū da mihi vt quātū ſcis expedire intelligā quia es ſicut credimus ⁊ hoc es qd̓ credimꝰ. Et quidē credimus te eſſe aliquid quo nihil maiꝰ cogitari poſſit An ergo nō eſt aliqua talisnatura quia dixit inſipiens in corde ſuonon eſt deus. Sed certe idem ip̄e inſipiens tum audit hocip̄m qd̓ dico aliquidquo maiꝰ nihil cogitari poteſt intelligitquod audit: ⁊ quod intelligit in intellectu eius eſt etiā ſi nō intelligat illud eſſeAliud eſt em̄ rem eſſe in intellectu. Alid̓intelligere rem eſſe. Nam cū pictor precogitat que facturus eſt: habet quidē inintellectu ſed nondū eſſe intelligit quodnōdum fecit. Cū vero iā pinxit et habetin intellectu ⁊ intelligit eſſe qd̓ iam fecit.Conuincit̉ ergo inſipiēs eſſe vl̓ in intellectu aliqͥd quo nihil maius cogitari poteſt quia hoc cū audit ītelligit et quicqͥdintelligit̉ ī intellectu eſt. Et certe id quomaius cogitari nequit nō poteſt eſſe in ītellectu ſolo. Si em̄ vl̓ in ſolo intellectueſt pōt cogitari eſſe ⁊ in re qd̓ maiꝰ ē. Sigͦ id qͦ maiꝰ cogitari nō pōt eſt ī ſolo intellectu idip̄m quo maiꝰ cogitari nō pōtSꝫ certe hͦ eſſe nō pōt. ¶ Exiſtit ergo ꝓculdubio aliquid quo maiꝰ cogitari nōvalet et in intellectu et in re.¶ Ꝙ non poſſit cogitari non eſſe. III.Uod vtiqꝫ ſic vere eſt vt nec cogitari poſſit nō eſſe. Naꝫ poteſtcogitari eſſe aliquid qd̓ nō poſſit: cogitari nō eſſe: qd̓ maius eſt: quā ꝙnon eſſe cogitari poteſt. Quare ſi id qd̓maiꝰ nequit cogitari poteſt cogitari nō