De cōceptu virginali
alid̓ et ꝑ acto eo trāſit vt iā n̄ ſit aut opꝰ ꝙſit et remanet. Uerbi gr̄a. Aſcribendo qd̓ſcribi nō debꝫ trāſit ſcriptio qͣ fiūt ſcripture q̄ remanēt) eēt pctm̄ trāſeunte actōe vtiā nō ſic trāſiret ſimiliter pctm̄: nec iam eſſet aut qͣꝫdiu remane̓t qd̓ fit nūqͣꝫ deleret̉pctm̄. Sꝫ videmꝰ pctā ſepe n̄ delē actōedeleta: et deleri: oꝑe non deleto. Quareactio que trāſit: nec opus ꝙ remanet ē aliquādo pctm̄. Deniqꝫ ſi de actōibꝰ volūtarijs q̄ īiuſte fiūt arguūtur mēbra ⁊ ſenſꝰ qͥbꝰ fiūt: rn̄dere poſſūt. Deꝰ nos: ⁊ ptātē q̄ī nobis ē ſubiecit volūtati: vt ad imperiūeiꝰ nō poſſumꝰ nō mouere nos ⁊ facere ꝙvult. Imo illa mouet nos velut īſtrumenta ſua ⁊ fac̄ oꝑa q̄ videmur facere nec nospoſſumꝰ illi ꝑ nos reſiſtere nec oꝑa qͣ fac̄poſſūt nō fieri dn̄ationi quā deꝰ nobis dedit nec poſſumꝰ nec debemꝰ nō obedire.Qn̄ illi obedimꝰ d̓o qͥ hāc legē nobis dedit obedimꝰ. Ergo qͥd peccāt mēbra velſenſꝰ vl̓ oꝑa q̄ deꝰ ſic ſubiecit voluntati ſiſeruāt qd̓ deꝰ ill̓ ordinauit. Quicqͥd igit̉faciūt totū īputādū ē volūtati. Qd̓ cū itaſit mirat̉ forſitā: qͥs cur ꝓ culpa volūtatꝭmēbra puniātur vl̓ ſenſꝰ. Ueꝝ nō ita eſt:nō em̄ punit̉ niſi volūtas. Nā nihil ē alicui pena niſi qd̓ ē cōtra volūtatē et nullares penaꝫ ſentit niſi q̄ hꝫ volūtatē mēbraāt ⁊ ſēſꝰ ꝑ ſe nihil volūt. Si igit̉ volūtasī mēbris ⁊ ſenſibꝰ oꝑat̉ ita ī ill̓ ip̄a torq̄turaut delectat̉. Qd̓ ſi qͥs nō accipit: ſciat inſenſibꝰ ⁊ mēbris nō niſi aīam ī qua ē volūtas ſentire ⁊ oꝑari: ⁊ id̓o ī ill̓ torq̄ri aut delectari: hꝫ tn̄ vſus vt actōes qͣs fec̄ īiuſtavolūtas vocemꝰ pctā: qꝛ ī volūtate qͣ fiūtet pctm̄ Dant̉ etiā qͥbuſdā noīa qͥbꝰ ſignificat̉ eas īiuſte fieri vt fornicatō mēdatiūSꝫ aliud ītelligit̉: cū qͣſi actio vl̓ ꝓlatō aliud cū vtꝝ iuſte fiat conſiderat̉.¶ Ꝙ malū ꝙ ē pctm̄ ſiue īiuſticia nihil ſitEniqꝫ oīs eēntia ē a deo: a qͦ nihild ē īiuſtū. Quare nll̓a eēntia ē īiuſta ꝑ ſe. Iniuſta aūt oīno nihil eſtſic̄ cecitas. Nō em̄ aliud ē cecitas qͣꝫ abſētia viſꝰ vbi dꝫ eē: q̄ nō magis ē alid̓ ī ocl̓ovbi dꝫ eē viſus: qͣꝫ ī ligno vbi nō debꝫ eē.
Nō em̄ ē ī iuſticia tal̓ res qͣ īficiat̉ ⁊ corrūpat̉ aīa velud corpꝰ venēo ⁊ q̄ faciat alid̓ſic̄ videt̉ quādo malicioſus homala facitoꝑa. Nā quēadmodum cui ī domita feraruptꝭ vincl̓is diſcurrēdo ſeuit ⁊ cū nauisſi gubernator dimiſſo gubernaculo dimittat eam vētis et motibus maris vagaturet inuehit̉ in quelibet pericl̓a dicimus qꝛhoc facit abſentie cathene: vel gubernaculi: nō qd̓ abſentia eoꝝ aliud ſit aut qͥcqͣꝫfaciat: ſed qm̄ ſi adeſſēt facerēt ne ſeuiretfera aut peirꝫ nauis. Ita cū malꝰ hō ſeuitet ī q̄libet aīe ſue pericl̓a q̄ ſūt mala oꝑa īpellit̉: clamamꝰ qꝛ hͦ oꝑat̉ īiuſticia: non ꝙip̄a vlla eēntia ſit: aut faciat aliud: ſed qm̄volūtas (cui ſubditi ſūt oēs volūtarij motꝰ tociꝰ hoīs) abſente iuſticia diuerſis appetitibꝰ impl̓ſa: ſe ⁊ oīa ſibi ſubdita ī multimoda mala leuis: ⁊ effrenata: ⁊ ſine rectore p̄cipitat: qd̓ totū iuſticia ſi adeēt: ꝓhiberet ne fieret. Ex hijs gͦ facile cognoſcit̉ qꝛ īiuſticia nullā htꝫ eēntiā: qͣꝫuis iniuſte volūtatꝭ effectꝰ ⁊ actꝰ: qͥ ꝑ ſe cōſideratialid̓ ſibi vſus īiuſticiā nos. Hac ip̄a rōe ītelligimꝰ malū nihil eē. Sic̄ em̄ īiuſticia n̄ē alid̓ quā abſentia debite iuſticie: ita malū nō ē aliqͣꝫ abſētia debiti boni. Nulla āteēntia (qͣꝫuis mala dicat̉) ē nihil: nec malā eē ē illi eē aliqͥd. Nll̓i em̄ eēntie ē aliudmalā eēntiā eē: quā deeſſe illi bonū qd̓ debet hr̄e. De eſſe vero bonū qd̓ debet adeēnō ē alid̓ eē Quare malū eē: n̄ ē illi eēntiealiqͥd eē: hec breuit̓ de malo qd̓ ſꝑ ē nihilīdubitāter qd̓ ē īiuſticia: dixi. In comoditas em̄ nō ē malū: vnde īcōmoda mala dicūtur: q̄ aliqn̄ nihil ē vt ſurditas ⁊ cecitasaliqn̄ videtur eē alid̓: vt dolor ⁊ triſticia.Qd̓ āt iuſticia ſit rectitudo volūtatꝭ propter ſe ſeruata ⁊ īiuſticia nō ſit alid̓ quā abſentia debite iuſticie: ⁊ nll̓ā habeat eēnciāꝙ etiā oīs eēntia ſit a deo ⁊ nihil ſit a deoniſi bonū: ſufficiēter me puto on̄diſſe ī eotractatu quē feci d̓ caſu dyaboli. Sꝫ de iuſticia pleniꝰ in eo quē edidi de veritate.Ꝙ cū puuit d̓s ꝓ pctō n̄ puniat ꝓ nihilo:Uidā cū audiuit pctm̄ nihil eē ſolētdice̓. Si pctm̄ nihil ē: cur punit de