Secundusber

aliqd maius qͣꝫ omne qd̓ deꝰ nō eſt. BIta cōſtat. ¶ Illū qͦꝫ qͥ de ſuo poteritdeo dare aliqͥd qd̓ ſuper omē qd̓ ſb̓ deoeſt maiori eē neceſſe ē qͣꝫ omē quod nō ēdeus. M ¶ Nequeo negare. A ¶ Nihilaūt ē qd̓ ſuꝑ oē ſit qd̓ deꝰ nō ē: niſi deꝰ.B ¶ Uerū ē. A ¶Nō gͦ poteſt hāc ſatiſfactionē facere niſi deꝰ. A ¶ Sic ſeqͥturA Sed nec facere illā debꝫ niſi hō alioqui nō ſatiſfacit hō. B ¶ Nō videt̉ aliquid iuſtius. A ¶ Si gͦ ſicut conſtat neceſſe ē vt de hoībus ꝑficiatur illa ſuꝑnaciuitas: nec hoc eē valet: niſi fiat p̄dictaſatiſfactio qͣꝫ nec pōt facere niſi deꝰ necdebet niſi hō: neceſſe ē vt eā faciat deushomo. B ¶ Bn̄dictus deꝰ iam magnūquiddā inuenimꝰ de hoc ꝙ q̄rimus ꝓſequere igitur vt incepiſti. Scio em̄ quiadeus nos adiuuabit. ¶ Inueſtigādūeſt quomō poſſit fieri deus homo.Ꝙ neceſſe ſit eundē ip̄m eē ꝑfectumdeū ⁊ perfectum hominem. C VII.Iuina natura ⁊ humana n̄ poſſunt inuicē mutari: vt diuina fi-at humana: vl̓ humana diuinanec ita miſceri vt quedā tercia ſit ex duabus que nec dīna ſit omnino nec humana. Beniqꝫ ſi fieri poſſet vt altera in alteram cōuerteret̉ aūt eſſet tm̄ deꝰ ⁊ nō hōaut ſolū hō ⁊ nō deus. Aut ſi miſcerēturita vt ex duabus corruptis fieret quedātercia. quēadmodū de duobus indiuiduis aīalibus diuerſarū ſpecierū maſculo et femina naſcit̉ terciū qd̓ nec patrisintegrā nec matris ſeruat naturā ſed exvtraqꝫ terciā nec hō eſſet nec deus. Nōigit̉ pōt fieri hō deꝰ quē querimus ex diuina ⁊ humana natura: aut cōuerſiōe alterius in alteram aut corruptiua cōmixtione vtriuſqꝫ in terciā: qꝛ hec fieri neq̄unt: aut ſi fieri valerent nil ad hoc qd̓ q̄rimus valeret. Si aūt quolibet mō coniungi: ita dicuntur hec due nature integre: vt cū alius ſit hō alius deus: ⁊ nonidē ſit deus qͥ ⁊ hō impoſſibile eſt vt am

bo faciant ꝙ fieri neceſſe eſt. Nā deꝰ nōfaciet: qꝛ nō debebit: ⁊ hō nō faciet quianō poterit: vt ergo hoc faciat deus hō:neceſſe ē eūdē ip̄m eſſe ꝑfectū deū: ⁊ ꝑfectum hoīem qui hāc ſatiſfactionē facturus eſt: qm̄ eā facere nō pōt niſi ſit verdeus nec debet niſi ſit verus hō. Quoniā gͦ ſeruata integritate vtriuſqꝫ nature neceſſe eſt inueniri deū hoīem nō minus neceſſe eſt has duas naturas integras cōueniri in vnā ꝑſonam quemadmodū corpus et anima rōnalis cōueniunt in vnū hoīem: qm̄ aliter fieri nequitvt idē ipſe ſit ꝑfectus deus et perfectushomo. B ¶ Lotū mihi placet qd̓ dicis¶ Qd̓ ex genere ade ⁊ de virgine femina deū oꝑteat aſſumere hoīem. ¶ VIII.Eſtat nūc querere vnde et Aquō aſſumet deus humanā naturā. Aut em̄ aſſumet eā d̓ adāaut faciet nouū hoīem quēadmodū feq̄adā de nullo alio hoīe. Sed ſi nouū hominē faciet nō ex ade genere: nō pertīebit ad genus humanū quod natu eſt deadam: qͣre nō debebit ſatiſfacere ꝓ eo qꝛnō erit de illo. Sicut em̄ rectū eſt vt proculpa homīs nō ſatiſfaciat ita neceſſe ēvt ſatiſfaciens ideꝫ ſit qui peccator: auteiuſdē generis. Aliter nāqꝫ nec adā necgenus eiꝰ ſatiſfaciet ꝓ ſe. Ergo ſicut deadā et eua pctm̄ in oēs hoīes ꝓpagatūeſt: ita nullus niſi vel ip̄i vel qͥ de ill̓ naſcitur ꝓ pctō hoīm ſatiſfacere dꝫ. Quōergo illi nequeunt: neceſſe eſt vt de illisſit qͥ hoc faciet. Ampliꝰ ſicut adā ⁊ totūgenꝰ eiꝰ ꝑ ſe ſtetiſſet ſine ſuſtentatōe alteriꝰ creature ſi nō peccaſſꝫ: ita oꝑtet vt ſiidem genus reſurget poſt caſum ꝑ ſe reſurgat ⁊ releuet̉. Nā ꝑ quēcunqꝫ in ſtatum ſuum reſtituatur per illū vtiqꝫ ſtabit ꝑ quē ſtatuꝫ ſuū recuperabit. Deusetiam quando humanā naturā primitꝰfecit in ſolo adam: nec feminā vt d̓ vtroqꝫ ſexu multiplicarētur homines facerevoluit niſi de ip̄o vn̄ ip̄e aꝑte mōſtrauit