PrimusLiber
¶ Ꝙ nihil minꝰ ſit tolerādū ī rerū ordine: qͣꝫ vt creaturā creatori debitū honorem auferat. et ꝙ nō ſoluat qd̓ aufertIhil minꝰ to A ¶. .XIII.nlerandū eſt in rerū ordine qͣꝫ vtcreatura creatori debitū honorē auferat: ⁊ non ſoluat qd̓ aufert. BNihil clarius iudico. A ¶ Nihil aūtiniuſtius tolerat̉: qͣꝫ quo nihil minꝰ eſttolerādū. B Nec hoc eſt obſcurū.A ¶ Puto ergo qͥa nō dices deū debere tolerare quo nihil iniuſtius tolerat̉vt ꝙ creatura nō reddat deo qd̓ aufert.B ¶ Imo penitꝰ negādū eſſe iudico.A ¶ Itē ſi deo nihil maiꝰ aūt meliꝰ eſtnihil iuſtius qͣꝫ vt honorē illiꝰ ſeruet inreꝝ diſpoſitōe ſūma iuſticia q̄ nō eſt aliud qͣꝫ ip̄e deꝰ. B ¶ Hoc qͦꝫ nil aꝑtiꝰ.A ¶ Nihil ergo ſeruat deꝰ iuſtius: qͣꝫſue digͣnitatis honorē B ¶ Qd̓ vtiqꝫ neceſſario ꝯcēdi oportet. A ¶ Uidet̉ tibi ꝙ eū integre ſeruet. ſi ſic auferri ſibi ꝑmittit: vt nec ſoluat̉ nec ipſe auferentē puniat. B ¶ Non audeo dicere. A ¶ Neceſſe ē ergo vt aūt ablatus honor ſoluat̉: aut pena ſeqͣtur. alioquin aūt ſibijpſi deꝰ iuſtus non erit: autad vtrūqꝫ impotēs erit. qd̓ nephas eſtetiā cogitare. B ¶ Nihil rarionabilius dici poteſt vt puto.¶ Cuiuſmōi honor dei ſit pena peccātisEd volo a te ¶ Capl̓m. XIIII.5audire ſi peccantis pena ſit illihonor: aut cuiuſmodi honor ſitSi em̄ pena peccātis nō eiꝰ honor ē: cūpctōr nō ſoluit qd̓ abſtulit. ſed puniturſic ꝑdit deꝰ honorē ſuū vt nō recuperet̉ꝙ hijs q̄ dicta ſūt repugnare videtur.A ¶ Deū īpoſſibile eſt honorē ſuū ꝑdere. Aut em̄ pctōr ſpōte ſoluit qd̓ debet:aūt deꝰ ab inuito accipit. Nā aūt hō debitā ſb̓iectōeꝫ deo ſiue nō peccādo: ſiueqd̓ peccat ſoluēdo volūtate ſpontaneaexhibet. aut deus inuitū ſibi torquēdoſb̓icit. ⁊ ſic ſe dn̄m eiꝰ eē on̄dit: qd̓ ip̄e hō
volūtate fateri recuſat. In qͦ ꝯſiderandū qͥa ſicut hō peccādo rapit qd̓ dei ē:ita deus puniēdo aufert qd̓ homīs eſtQuippe nō ſolū id ſuū alicuiꝰ eſſe dicitur qd̓ iā poſſidet: ſꝫ ꝙ ī eiꝰ ptāte ē vt habeat. Quō ergo hō factꝰ ē? ita vt btītudinē hr̄e poſſꝫ ſi nō peccaret: cū gͦ ꝓpterpctm̄ btītudīe ⁊ om̄i bono pͥuat̉: de ſuoqͣꝫuis inuitꝰ ſoluit qd̓ rapuit: qͥa licet deus hͦ ad vſū ſui comodi nō trāſferat qd̓aufert: ſic̄ hō pecuniā quā alij aufert inſuā ꝯuertit vtilitatē: hͦ tn̄ qd̓ aufert vtit̉ad ſuū hōrē ꝑ hͦ qͥa aufert. Auferēdo eīpctōrē et q̄ illiꝰ ſūt ſb̓iecta ſibi eſſe ꝓbatSi deꝰ vel ad modicū paciat̉ honorēſuū violari. ¶ Capl̓m. XV. BLacet qd̓ dic ¶ Sed ē ⁊ alid̓ adqd̓ tuā rn̄ſiōeꝫ poſtulo. Nā ſi depꝰus ita ſic̄ ꝓbas ſuū dꝫ honorēẜuare: cur vel ad modicū patit̉ illū violari. Qd̓ em̄ aliquomō ledi ſinit̉ nō ītegre aūt ꝑfecte cuſtodit̉. A ¶ Dei honori neqͥt aliqͥd qͣꝫtū ad illū ꝑtinet addi vel minui. Idem nāqꝫ ip̄e ſibi honorē īcorruptibil̓ ⁊ nullo mō mutabil̓. Uerūtn̄ cū vnaqueqꝫ creatura ſuū et qͣſi ſibi p̄ceptū ordinē: ſiue naturalit̓ ſiue rationabilit̓ ſeruat. deo obedire et deū dr̄hōrare. ⁊ hͦ ē maxīe racional̓ natura cuidatū eſt ītellige̓ qd̓ debebat. Que cumvult qd̓ debet: deū hōrat: nō qͥa illi aliqͥd ꝯfert: ſꝫ qͥa ſpōte ſe eiꝰ volūtati et diſpoſitōi ſb̓dit̉: ⁊ ī reꝝ vniuerſitate ordinē ſuū et eiuſdē vniuerſitatꝭ pulcritudinē qͣntū ī ipſa ē ꝯſeruat. Cū ꝟo nō vultqd̓ debet: deū qͣntū ad ipſā ē ꝑtinet īhonorat: qm̄ nō ſb̓dit ſe ſpōte illiꝰ diſpoſitioni. ⁊ vniuerſitatꝭ ordinē et pulcritudinē qͣntū ī ſe ē ꝑturbat licꝫ ptātē ⁊ dignitatē dei nullatenꝰ ledat aut decoloret.¶ Si eī ea q̄ celi ābitu cōtinētur vell ēt nōeſſe ſb̓ celo. aut elōgari a celo. nullatenpoſſent niſi ſb̓ celo eſſe. nec fugere celū.niſi appropinqͣndo celo. Nā et vnde etqͣ et qͦ et qͥ irēt ſub celo eſſent. et quanto-